Boos, verdrietig, radeloos

Ik voel mezelf verdrietig, boos, schuldig en radeloos.
Door financiële problemen (WAO e.d.), zijn wij genoodzaakt geweest om ons huis te verkopen en in een huurhuis te gaan wonen. Om het opknappen van het huurhuis te kunnen bekostigen, hebben wij geld bij onze ouders geleend tot het geld van ons huis binnen is. Door (wederom) tegenslag hebben wij helaas wat meer geld nodig, en ik heb dat aan mijn vader gevraagd. Op zich was het geen probleem, "want hij zou toch alles terugkrijgen als ons huis verkocht is" zei hij. Met alles bedoeld hij het geld dat ik al eerder bij hun geleend heb, maar wat ik nog niet heb kunnen terugbetalen omdat ik ziek thuis ben komen te zitten. Ik was verbaasd over zijn uitspraak en zei hem "het geld dat wij nu geleend hebben ja, plus misschien wat extra". Hij was even stil en zei toen "jullie verkopen toch jullie huis, daar hou je toch ook geld van over"? Ik legde hem uit dat het opknappen van het huurhuis ook geld kost, en dat wij ook geld nodig hebben. Toen zei hij "dan moeten jullie niet zoveel uitgeven aan luxe, maar laten wij er maar over ophouden anders krijgen wij ruzie. Ik maak het geld dat jullie er nog bij willen hebben morgen wel over".
De enige luxe die wij straks hebben is wat keukenapparatuur :(

Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, hij had de verwachting dat ik in 1 keer alles zou betalen maar heeft dit niet gecontroleerd bij mij. Ik voel mezelf schuldig omdat ik niet kan terugbetalen, maar aan de andere kant ben ik boos omdat hij geïrriteerd is omdat zijn verwachting niet uitkomt.

Wij verkopen ons huis ook niet voor ons plezier, en willen wel een spaarpotje hebben (gezien ons geluk altijd). Ik moet het hier nog eens een keer met hem over hebben, maar helaas horen mijn ouders alleen maar wat zij willen horen dus heeft het eigenlijk niet veel nut.