Afscheid van een vriendin en emoties.

De persoon die mij de weg naar mezelf gewezen heeft, heeft genoeg geleden in haar leven. Zij kan niet meer met zichzelf overweg en heeft besloten om voorgoed rust te gaan krijgen.

Ik kan niet anders dan het met haar eens zijn gezien hetgeen zij allemaal heeft meegemaakt in haar leven. Zij heeft tevens haar hele leven last (zachtjes uitgedrukt) gehad van haar autisme, en kan er niet meer mee overweg. Ik ben blij dat zij op mijn pad gekomen is in mijn leven, want dankzij haar weet ik nu wie ik ben en dat is van onschatbare waarde voor mezelf.

Ik huil zelden tot nooit, maar vanavond heb ik heel even zitten snikken vanwege alle emoties die er loskwamen bij mij. Ik was haar muziek op cd aan het branden, en het raakte mij enorm. Ik weet niet wat ik met al die emoties moet, maar ik heb het gewoon laten gaan en ervaren. Het was een fijn gevoel want het is voor mij een deel van de het verwerkingsproces, maar even gauw als de emoties er waren, waren ze ook weer weg. Ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan, ik snap weinig van de emoties.
Het is een feit dat zij er straks niet meer is, en daar voel ik niets bij. Misschien zal de klap nog wel komen (al heb ik dat vroeger ook nooit gehad bij zulke dingen), maar ik merk het dan wel.

Het is allemaal onwerkelijk zoals de dingen gaan, iemand neemt bewust afscheid van het leven en gaat sterven. Ik heb haar eergisteren voor de laatste maal in mijn leven gezien (i.i.g. in levende lijve), en haar dus voor het laatst gesproken, geknuffeld en geroken.

Het leven gaat verder, maar een gat zal er altijd blijven zonder haar.

Medicatie en autisme

Medicatie bij autisme is beperkt. Er zijn geen geneesmiddelen bekend die belangrijke verbeteringen teweeg kunnen brengen, of de basale tekorten bij autisme aanpakken. Wel kunnen ze sommige symptomen verlichten of gedragingen verbeteren.

Ik gebruik antipsychotica (Seroquel) ter verlichting van de neiging tot terugtrekken, mijn prikkelbaarheid c.q. driftbuien en hyperactiviteit.
Tevens gebruik in antidepressiva (Effexor) om de regelmatige chaos in mijn hoofd te dempen.

Ik heb het totaal niet op medicijnen, en zou ook graag zonder willen leven. Ik ben al eens volledig afgebouwd met de antidepressiva (Seroxat) , maar dat liep volledig uit de hand. Ik werd sjaggerijnig, kortaf en prikkelbaar, en was iedereen en mezelf tot last. Ik ben toen onder begeleiding weer gaan opbouwen met een ander medicijn (Fluvoxamine) en ook dat was niet het juiste medicijn, dus ben ik acuut opvergestapt naar Effexor. Ik moet zeggen dat de Effexor wel wat rust geeft in mijn hoofd, het is allemaal wat dragelijker nu.

Mijn medicaties zijn enorm laag gedoseert, omdat ik er enorm gevoelig voor ben. Waar Effexor normaal bij 150mg begint te werken, werkt het bij mij bij 75 al redelijk goed. Idem voor de Seroquel.

Ik wil de doses ook niet veel hoger hebben, omdat ik dan bang ben het (als het er al is) contact met mezelf te verliezen. Ik ben enorm aan het leren sinds duidelijk is dat ik Asperger heb, en ik geniet ervan. Eindelijk vallen de dingen op hun plek.

Geen verschil zien tussen fictie en realiteit

Vorige week dinsdag overkwam mij iets waar ik niet blij mee was. Ik had een rare droom gehad die zo echt was dat ik toen ik wakker werd om 08:36uur, ik dacht dat het 13:24uur was. Ik had eventjes nodig om te beseffen dat het niet 13:24 uur maar 08:36 uur was. Verder geen problemen en ik ben gewoon aan het werk gegaan in huis.
Zo rond 11:00 uur overviel mij weer het gevoel dat het 13:24 uur was, en dat terwijl ik gewoon wakker en aan het werk was. De gedachte en gevoelens waren zo echt dat ik er van overtuigd was dat ik droomde en dat mijn wakker zijn dus niet echt was. Het heeft ongeveer 10 minuten geduurd eer ik doorhad dat ik echt wakker was en dat ik het mezelf maar inbeeldde. Ik kon dus fictie en realiteit niet uit elkaar houden.

Die ervaring was zo heftig dat ik een paar uur van slag ben geweest. Ik vermoed dat het bovenstaande een gevolg is van de chaos in mijn hoofd. Ik was enorm druk bezig en ging zo op in de dingen die ik deed, dat ik niet meer kon overzien wat er allemaal nog moest gebeuren. Dit ondanks een strakke planning.

Ik heb het hier met mijn begeleider over gehad, en hij begreep wat ik mee had gemaakt. Hij vertelde mij ook dat ik meer naar mezelf moet gaan leren luisteren om te voorkomen dat ik weer erg veel chaos krijg. Ik moet ook leren dingen los te laten en mezelf rust gunnen als ik denk dat dat nodig is.

Ik heb alles wat leidde tot mijn ervaring op een rijtje gezet:

1. Planning maken.
2. Werkzaamheden uitvoeren.
3. (nu begint de ellende) Onverwachte dingen die gedaan moeten worden om de werkzaamheden af te kunnen krijgen, kortom dingen die niet in de planning stonden (chaos ontstaat).
4. Krampachtig proberen om toch op alles voorbereid te zijn, en dus enorm gaan invullen (chaos neemt toe)
5. Door de chaos ben ik niet helder meer en ga ik fouten maken en vergeet ik dingen (chaos neemt nog steeds toe)
6. Ik irriteer mezelf aan de fouten die ik maak
7. Ik heb geen overzicht meer en ben geestelijk op (chaos is op hoogtepunt)
8. Ik trek mezelf automatisch terug in mezelf en vervreemd mezelf van mezelf en de wereld om mij heen.
9. Chaos is nu zo hevig dat ik niet meer weet wat fictie of realiteit is.
10. Na de uitbarsting van chaos is mijn hoofd helemaal leeg en zonder energie, dit kan meerdere dagen duren. Ik kan ook geen contact maken met anderen (met moeite alleen met mijn vrouw).
11. Energie is weer opgebouwd en ik kan weer verder leven.

Ik heb mezelf voorgenomen om te proberen de signalen van beginnende chaos te leren herkennen, en dan afstand te nemen van hetgeen waar ik mee bezig ben om zo rust te creëren. Het zal zoals met alles een proces van vallen en opstaan worden, maar ik heb gisteren en vandaag al geëxperimenteerd. Ik vind het erg moeilijk om dan rust te nemen, maar ik dwing mezelf er toe. Ik ga b.v. even zitten of (als ik daar de rust niet voor heb), proberen iets anders doen zodat ik van het werk afgeleid ben en mijn gedachten op iets anders kan richten.

Ik kom er wel ;)

Gesprekken en testen.

Het circuit met betrekking tot een diagnosevorming is nu in werking getreden. De therapeut heeft een gesprek met mijn vrouw gehad, en ook een met mijn ouders. Het gesprek met mijn ouders was oppervlakkig, en mijn ouders vonden dat ik een normaal kind was in mijn jeugd. Dit strookt dus totaal niet met een kind dat Asperger heeft. Toen ik weer op gesprek kwam bij hem, vertelde hij mij dat. Tevens vermelde hij dat het feit dat mijn ouders mij als normaal kind beschouwden meer over hun zegt dan over mijzelf. Mijn ouders hebben nooit in de gaten gehad dat ik niet lekker in mijn vel zat e.d.. Ze hadden het te druk met zichzelf, en ook "hoe kun je iets herkennen als je niet weet dat er iets is".
Op de vraag of ik het vermoeden had dat er vormen van Autisme in onze familie voor zou komen, kon ik dat alleen maar volmondig met JA beantwoorden (mijn ouders zeiden nee). Een oom van mijn moederskant tikt er echt naast, maar toch heb ik al heel mijn leven een bepaald gevoel bij hem. Nu ik weet wat ik bij mezelf voel begrijp ik ook wat ik bij hem voel, "Herkenning".
Hetzelfde geldt voor een van de kinderen van een tante van mijn vaderskant, ik heb de jongen nooit vaak gezien in mijn leven, maar vanaf dag 1 wist ik dat er iets met hem was wat ik herkende. Ik vermoed dat beide personen een vorm van autisme hebben, maar aangezien ik geen contact met hen heb en wil kan ik er ook niet achter komen.

Voor de therapeut waren al die gegevens voldoende om te zeggen "het zou mij ten zeerste verbazen als jij geen Asperger hebt, jij voldoet aan alle "eisen" t.o.v. "normaal" autisme: Jij past jezelf aan je omgeving aan, taalgebruik is goed, communicatie is redelijk tot goed, jij ervaart prikkels door ogen, oren, en voelt anders, veel overweldigender enz...

De officiële test is aangevraagd, maar het kan nog 4 maanden duren eer ik de oproep krijg.
Die test is zowel voor mijzelf als de hulpverlening noodzakelijk. Niet om mij een label te kunnen geven, maar om mij de juiste hulp te kunnen bieden. Autisme is namelijk een richting binnen de hulpverlening waar een speciaal team voor is.

Eindelijk er - herkenning.

Het eerste gesprek met de therapeut verliep goed. het was een oude bekende van mij, omdat ik bij hem jaren eerder een Assertiviteitstraining gevolgd had.

Toen hij mij uit de wachtkamer kwam halen voor het eerste gesprek, zei hij tegen mij "ik herkende de naam al, maar wist er geen persoon aan te koppelen. Maar het verbaast mij om jou hier weer te zien, het ging zo goed met je".

Ik vertelde hem dat ik het moeilijk vond om hem als therapeut te hebben, omdat hij bij de assertiviteitstraining rollenspellen deed, en hij zichzelf zo kan neerzetten als hij wil (net als een acteur). Hij verzekerde mij dat hij compleet zichzelf was en zou zijn, omdat dat anders ook niet veilig voor mij zou voelen en niet professioneel zou zijn.

Na al het aftasten was ik toch wel blij dat ik hem als therapeut had, want ik heb altijd al een goed gevoel bij hem gehad. Hij deelt dezelfde zwarte humor, maar geeft mij ook rust en veiligheid.
Hij vertelde mij dat hij het ook altijd leuk vond als ik er weer was op de cursus.
Kortom wij liggen elkaar goed.

Hij vroeg mij wat mijn hulpvraag was, en ik vroeg hem of hij dat niet wist. Hij zei dat ik dat zelf moest vertellen omdat hij niet in mijn hoofd kan kijken. Ik vertelde hem van de AQ test en de herkenning die ik bij onze vriendin heb. Na een goed gesprek kwam het hoge woord eruit, hij vermoede dat ik (net als de vriendin) Asperger heb.
Hij vroeg mij of ik daar al eens aan gedacht had, en ik moest bekennen dat ik dat niet durfde ondanks dat het wel bekend voelde. Hij gaf mij de opdracht om mezelf op internet eens te oriënteren m.b.t. Asperger.
Ik heb dat gedaan en er is een wereld voor mij open gegaan.
Ik heb mezelf aangemeld bij het Autsider Forum en ben daar gaan lezen. Veel puzzelstukjes vielen op hun plek en ik heb mezelf nog nooit zo begrepen gevoeld als daar. Mijn vrouw is daar ook gaan lezen en vragen gaan stellen, en voor haar is er nu ook veel duidelijk geworden.

Heerlijk om begrepen te worden, en niet constant te horen moeten krijgen van "jij kunt wel maar wilt niet", of "begrijp jij niet wat dat gedrag met mij doet", e.d.

Het begin.

Welkom.

Ik begin deze weblog om wat van mezelf af te kunnen schrijven, en zo wat orde in de chaos te kunnen scheppen die zich met regelmaat in mijn hoofd bevindt.

Op dit moment ben ik al 8 jaar aanwezig in het hulpverleningscircuit van het GGZ. Ben jaren zoet gehouden met gesprekken met een SPV'er en af en toe met een psychiater.
8 jaar geleden heb ik een gesprek met een psychiater gehad, en uit dat gesprek concludeerde hij dat ik een narcistische persoonlijkheidsstoornis of trekken daarvan had.
Ik kon mezelf daar niet in vinden, maar accepteerde het omdat ik niet wist wat het dan moest zijn dat ik voelde. In de jaren erna ben steeds meer over mezelf te weten gekomen (mede door mijn partner die mij steeds een spiegel voor houdt). Maar al die kennis riep evenveel vragen op.

Vorig jaar hadden de therapeuten het er over dat ik misschien Borderline had, en dat kwam wel al dicht in de buurt bij wat ik voelde. Maar toch raakte het niet de kern van wat ik voelde.
Ik ben zelf gaan zoeken op internet en kwam snel bij ADHD uit omdat ik daar heel veel trekken van heb. Maar ook dit raakte wederom niet de kern van mijn gevoelens.

Bgin dit jaar nog conludeerde een therapeute dat ik leed aan het Oedipuscomplex. Ik was (en ben) het daar totaal niet mee eens omdat het gewoon niet klopt met wat ik voel.

Ik ben ondertussen een cursus Structuur gaan volgen bij het GGZ, en merkte dat die structuur voor mij heel belangrijk was en ook veilig voelde. Na de cursus heb ik een evaluatiegesprek gehad met een therapeute en een psychiater, en toen ben ik in tranen uitgebarsten en gezegd dat ik zoveel herkende in ADHD.

Ik heb een ADHD test gedaan op internet, en deze uitgeprint en meegenomen naar de psychiater. Hij was daar blij mee, want dat geeft al veel inzicht in mij. En hij vertelde mij ook er niet zeker van te zijn of ik wel ADHD had.
Ik was dus weer terug bij af, al voelde ik wel dat ik op de juiste weg zat.

Mede door een vriendin van mijn vrouw en mijzelf, ben ik er achter gekomen wat ik nu werkelijk "heb".
Vanaf dag 1 dat ik die vriendin ontmoet heb, heb ik een gevoel van herkenning gehad. Ik herken veel van mezelf in haar doen en laten. Met die bevindingen ben ik gaan zoeken op internet en kwam al snel bij de AQ-Test van Simon Baron uit.
Na het doen van de test kwam ik op een score van 43 uit, wat op zich best hoog is.
Ik heb de test + uitslag meegenomen naar de psychiater, en wederom was hij daar blij mee. Hij vertelde mij ook dat hij meer richting Autisme dan ADHD zat te denken en heeft mij doorverwezen naar de juiste persoon daarvoor.