Onbegrip.

Ik ben nu 7 weken bezig met de verbouwing van ons nieuwe huis. Ik heb heel veel dingen netjes gepland, maar toch loopt het vaak niet zoals ik wil. Dingen zitten tegen en ik ben bijna door het budget heen. Ik probeer mezelf staande te houden, maar krijg enorm veel prikkels door de tegenslagen en dingen die nog gedaan moeten worden voor wij gaan verhuizen. Thuis moet er ook nog veel gebeuren, maar daar kom ik niet aan toe. Mijn vrouw schijnt niet te beseffen hoe chaotisch het er aan toe gaat in mijn hoofd. Mijn vrouw had b.v. een idee m.b.t. de kattenren, en gelijk draait mijn hoofd overuren. Ik kan haar idee niet uit mijn hoofd zetten en ik sta op het punt om door te draaien. Ik wil graag rust, en ik merk dat ik dat niet kan krijgen nu. Er moet nog teveel gebeuren, en ik sta er emotioneel helemaal alleen voor omdat ik mijn vrouw niet kan uitleggen hoe chaotisch mijn hoofd is. Het blijft maar malen.

Boos, verdrietig, radeloos

Ik voel mezelf verdrietig, boos, schuldig en radeloos.
Door financiële problemen (WAO e.d.), zijn wij genoodzaakt geweest om ons huis te verkopen en in een huurhuis te gaan wonen. Om het opknappen van het huurhuis te kunnen bekostigen, hebben wij geld bij onze ouders geleend tot het geld van ons huis binnen is. Door (wederom) tegenslag hebben wij helaas wat meer geld nodig, en ik heb dat aan mijn vader gevraagd. Op zich was het geen probleem, "want hij zou toch alles terugkrijgen als ons huis verkocht is" zei hij. Met alles bedoeld hij het geld dat ik al eerder bij hun geleend heb, maar wat ik nog niet heb kunnen terugbetalen omdat ik ziek thuis ben komen te zitten. Ik was verbaasd over zijn uitspraak en zei hem "het geld dat wij nu geleend hebben ja, plus misschien wat extra". Hij was even stil en zei toen "jullie verkopen toch jullie huis, daar hou je toch ook geld van over"? Ik legde hem uit dat het opknappen van het huurhuis ook geld kost, en dat wij ook geld nodig hebben. Toen zei hij "dan moeten jullie niet zoveel uitgeven aan luxe, maar laten wij er maar over ophouden anders krijgen wij ruzie. Ik maak het geld dat jullie er nog bij willen hebben morgen wel over".
De enige luxe die wij straks hebben is wat keukenapparatuur :(

Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, hij had de verwachting dat ik in 1 keer alles zou betalen maar heeft dit niet gecontroleerd bij mij. Ik voel mezelf schuldig omdat ik niet kan terugbetalen, maar aan de andere kant ben ik boos omdat hij geïrriteerd is omdat zijn verwachting niet uitkomt.

Wij verkopen ons huis ook niet voor ons plezier, en willen wel een spaarpotje hebben (gezien ons geluk altijd). Ik moet het hier nog eens een keer met hem over hebben, maar helaas horen mijn ouders alleen maar wat zij willen horen dus heeft het eigenlijk niet veel nut.

Slapeloosheid.

Vannacht maar weer eens gemerkt wat er gebeurd als ik de seroquel vergeet in te nemen. Ik heb misschien 1 uur geslapen en was vanaf toen nagenoeg klaarwakker. Doordat ik geen rust kreeg/krijg gaat het spoken in mijn hoofd. De chaos is nu zo groot dat maar ben opgestaan om wat van mezelf af te schrijven.
Er kwamen allemaal herinneringen van vroeger naar boven, waar ik niet op zat te wachten. Ik kon ze ook niet stoppen en ze liepen dwars door elkaar heen. Kortom, chaos.
Er zaten ook veel herinneringen bij van situaties waarin ik mezelf niet goed voelde in het gesprek of in de omgang met mensen, maar gewoon maar deed alsof omdat ik niet wist hoe ik mezelf moest opstellen. Nu nog weet ik niet hoe ik zou reageren op die situaties, maar ik neem mezelf nu serieus en doe niet meer net alsof. Ik ben eerlijk tegen mezelf, en hopelijk snappen mensen dat ook als ik het ze uitleg.

Autisme in mijn familie

Autisme in overerfbaar via de vader volgens de wetenschap. Mijn vader vertoont HEEL VEEL overeenkomsten met mij, dus ik heb hem en mijn moeder gevraagd of zij de AQ-Test eens willen doen. Ik ben erg benieuwd wat daar uitkomt.
Als sinds mijn neefje kon praten e.d., heb ik het gevoel gehad dat er iets met hem was. Ik kon zijn reacties en gedragingen heel goed begrijpen, en ben daar altijd bang voor geweest. Sinds ik weet dat ik Asperger heb en heel veel dingen herken bij mezelf, herken ik ook dingen bij hem. De dingen waar ik vroeger bij hem "bang" voor was, zijn herkenningen van mezelf. Ik was dus niet bang voor hem of om met hem om te gaan, maar ik herkende gewoon dingen in hem die bij mij iets raakte.
Mijn schoonzus vindt ook al een hele tijd dat er iets niet klopt bij mijn neefje, en was (voordat zij wist van mijn autisme) al gaan zoeken naar wat het kon zijn. Zij dacht zelf aan een vorm van autisme, en waarschijnlijk is dat ook zo. Morgen gaan zij met hem naar een psychiater in het ziekenhuis, en ik ben enorm benieuwd wat uit dat gesprek komt.
Het zou dus via mijn vader bij mij kunnen zijn gekomen, en (al heeft hij geen autisme) via mijn broer bij mijn neefje.

Naar later is gebleken, is mijn neefje niet autistisch maar is het iets anders waar ik nu de benaming niet van weet. Hij is iig normaal zeg maar ;-)

Vriendschap en interesse in elkaar.

Al van jongs af aan weet ik dat ik anders ben dan anderen. Wanneer mensen huilden om iets deed het mij niets en vroeg ik mezelf af waar zij zich druk om maakten. Ik ben vroeger veel gepest omdat ik dik was en omdat ik nergens bij hoorde. Dat heeft mij heel veel pijn gedaan en heeft mij tevens gemaakt tot wie ik ben. Ik snap(te) gewoon niet hoe mensen met elkaar kunnen omgaan. Een vriendschap zoals velen "normale"mensen hebben kan ik mezelf niet indenken. Ik begrijp dat niet en zodoende ben ik altijd een buitenbeentje gebleven. Mijn vrouw zegt wel eens, jij vraagt aan een goede "vriend" "hoe is het" en gaat daarna gelijk over jezelf verder zonder ook maar iets meer aan de ander te vragen.
Ik zou niet weten wat ik de ander moet vragen. Als ik MOET gaan vragen hoe het met iemand gaat, dan voelt dat niet echt voor mij. Eerlijk gezegd snap ik al die poespas niet. Als ik iets wil weten vraag ik daarna, en als ik iets niet wil weten vraag ik dat niet.
Gelukkig kennen mijn "vrienden" mij, en nemen zij mij zoals ik ben.

Chaos in mijn hoofd

Vorige week zondag kwam ik er achter dat ik nog maar voor 1 dag medicatie had. 's Maandags heb ik gelijk gebeld voor een nieuw recept, maar dat zou nog zeker 1 dag duren voordat het binnen zou zijn. Dus ik heb maandag en dinsdag geen medicatie tot mij genomen overdag. Dinsdag begon mij dat behoorlijk op te breken, want ik kreeg zo enorm veel prikkels binnen dat de chaos niet meer te stoppen was in mijn hoofd. Ik werd bijna gek van alles om mij heen, en heb toen besloten om te stoppen met mijn werkzaamheden en naar huis te gaan om te gaan liggen rusten.
Woensdagmiddag was het recept eindelijk binnen en ben ik gelijk de pillen gaan halen en heb mijn dosis voor die dag ingenomen. het heeft nog tot ongeveer 23:30 uur die dag geduurd eer dat ik rustig werd in mijn hoofd. Ik heb gelijk een herinnering in mijn pc en pda gezet dat ik 1 week voordat de medicatie op is nieuwe moet bestellen.

In de war.

De vriendin die uit het leven wilde stappen is niet geslaagd in haar poging. Op zich is dit voor mij geen slecht nieuws, alleen kan ik er niet mee omgaan.
Ik had mezelf ingesteld op haar overlijden, maar nu zij is blijven leven weet ik niet hoe ik dat een plek moet geven. Ik kan haar op dit moment niet toelaten tot mijn gevoelens, omdat ik niet weet wat ik voel en hoe ik daar mee om moet gaan.
Ik voel teleurstelling (voor haar) omdat zij niet in haar poging geslaagd is, en tevens teleurstelling voor mezelf omdat ik nu moet gaan leren dat zij er nog is. Het is allemaal heel dubbel en onbegrijpbaar voor mij, want ik gun haar het allerbeste, maar toch had ik liever gehad dat zij vredig was heengegaan. Ik ben bang (merk ik) om haar weer toe te laten tot mijn gevoelens, bang om straks weer (want zij heeft nu afgesproken dat zij het 6 maanden weer gaat proberen in het leven, en dmv therapie e.d. zichzelf wil proberen te leren kennen. Zij doet dit niet voor zichzelf, maar eerder voor haar moeder en voor mijn vrouw) een traject van rouw in te moeten gaan omdat zij het weer gaat doen. Ik trek dat niet en het roept zoveel verwarrende gevoelens en gedachten bij mij op waar ik niet mee om kan gaan, dat ik haar voorlopig even op een afstand hou.
Mijn vrouw heeft zoiets van "het leven gaat verder zij is er nog en ik hou van haar dus ik steun haar zoveel als ik kan". Ik kan dat niet bevatten, of je doet iets, of je doet iets niet. Als je echt dood wilt neem dan alle voorzorgsmaatregelen zodat het ook daadwerkelijk lukt, mensen ermee belasten doe je toch wel. Oke, als je echt dood bent dan belast je de mensen maar kortstondig. En als je blijft leven na een poging dan belast je mensen veel meer. Ik snap het zelf niet.

Misschien is mijn starheid van "als je iets doet doe het dan goed" ook een oorzaak van mijn redeneren en denken. Ik heb een emotioneel enorm drukke c.q. zware periode voor de boeg (verhuizen en zware operatie), en daar focus ik mij nu eerst op. Eerst ik, dan een ander anders overleef ik het zelf niet.

Mijn vrouw is emotioneel over haar grens gegaan met het gehele gebeuren. Zij neemt nu ook wat afstand van haar vriendin omdat zij het anders ook niet trekt. Als het mijn vrouw niet gaat lukken om voldoende afstand te nemen dan grijp ik in. Gelukkig praten en overleggen wij veel en zal dat waarschijnlijk niet nodig zijn, want als ik ingrijp dan is het ook volledige rust en scherm ik haar compleet af van de belastende dingen.