Vanmorgen riep mijn vrouw onze katten om ze snoepjes te geven, en ze kwamen natuurlijk gelijk aanrennen. Bengel stond achter mijn vrouw te mauwen, maar at niet van de snoepjes. Bengel en niet eten dat was onmogelijk, dus mijn vrouw vertrouwde het niet. Ineens mauwde hij heel raar en viel gewoon om. Hij trilde nog wat en slaakte een laatste diepe zucht. Bengel was overleden. Wij zijn nog naar een dierenarts gereden, maar halverwege omgekeerd omdat het duidelijk was dat hij echt was overleden. Later zijn wij naar onze eigen dierenarts gegaan voor een onderzoek van bengel ivm de verzekering. Vermoedelijk een hartstilstand, maar om het zeker te weten moet hij opengesneden worden en dat vinden wij bengel niet waardig.
De eerste weken dat bengel bij ons was, was hij heel afstandelijk en vervelend (lees dominant) naar de andere katten toe. Later ging dat steeds beter en kwam hij ook steeds meer naar ons toe. Sinds wij in onze nieuwe woning zijn, is hij als een blad aan de boom omgedraaid. Hij was aanhankelijk, lief voor alles en iedereen, had veel commentaar en praatte veel tegen ons. Hij kwam (zo gauw als ik op de bank zat of lag) bij mij liggen en als ik meneer niet snel genoeg ging aaien pakte hij soms mijn arm of hand met zijn pootje vast om mij er toch toe aan te zetten. Het was zo fijn om die lieve jongen te mogen aaien, en om hem zien te genieten van die aanrakingen. Ik zal het missen.
Bengel was een heel aparte kat. Hij was enorm slim, en had een behoorlijke eigen mening. Ik heb hem helaas maar 6 weken in ons gezin kunnen meemaken, maar hij heeft mijn leven verrijkt. Ik zal hem nooit vergeten.
Mijn vrouw heeft erg veel verdriet van het verlies, ik heb zelf ook wel verdriet maar niet zo heftig als zij. Vanavond vroeg mijn vrouw mij of ik haar (gevoelens) negeerde, of dat ik het niet begreep. Ik snapte de vraag niet want haar negeren is het laatste wat ik zou doen. Zij wilde graag steun in het verwerken van het verdriet, en snapte niet dat ik dat niet zag. Wij hebben er over gepraat en ik heb haar duidelijk kunnen maken dat ik op mijn manier afscheid heb genomen van bengel, en dat het leven nu gewoon weer doorgaat. Toch ga ik enorm mijn best doen om haar te steunen, alleen weet ik niet wanneer ik dat moet doen omdat ik dat niet aanvoel. Ik heb die gevoelens niet als zodanig. Ik heb wel iets gevoeld toen bengel overleden was, maar dat was meer gemis dan verdriet. Ik heb dan een gespannen gevoel in mijn lijf en weet mezelf geen raad met die gevoelens. Ik kan ze ook geen plaats geven omdat ik niet weet wat ik voel. Ik voel spanning, zenuwachtigheid, stress, maar zelden pijn of echt verdriet. Ik heb dat nooit gehad, ook niet bij begrafenissen van personen waar ik enorm veel om gaf. Het leven gaat door en wij gaan allemaal dood, zoiets gaat er dan door mijn hoofd. Maar dan toch die stress voelen e.d., raar allemaal.
Enerzijds ben ik blij dat ik niet zoveel snap van die emoties want dan raakt het mij ook niet, anderzijds zou ik ze graag willen hebben omdat ik denk dat ik dan veel stress e.d. uit mijn lijf kan janken en zo dingen kan verwerken.
Bengel, weltrusten vriendje.
