Onrust, dwars, en nog wat meer.

De laatste dagen ben ik heel moe en onrustig. Het komt mede doordat ik geen fatsoenlijk ritme kan hanteren m.b.t. een dagindeling. Daardoor ga ik laat (lees vroeg) slapen en ben pas tegen de middag of soms zelfs later weer uit bed. Het gaat ook niet zo lekker met mijn vrouw, zij is op dit moment behoorlijk depressief en dat trek ik mezelf aan. Ik voel haar spanningen en dat neemt bij mij energie weg. Ook al zegt zij vaak niets, toch voel ik dat er iets niet in orde is. Ik kan helaas niets anders voor haar doen dan haar zoveel mogelijk proberen te steunen.

Ik ga vanaf vandaag proberen weer een ritme in te bouwen, omdat ik dat echt nodig heb. Ik kan niet zonder structuur, en ik merk dat ik steeds mee chaos in mijn hoofd krijg als ik onvoldoende rust neem. Het is iets dat ik eigenlijk al veel langer weet, maar omdat mijn vrouw momenteel veel nachtmerries heeft en liever pas laat gaat slapen pas ik mezelf aan dat patroon aan, met als gevolg dat ik te weinig rust.

Ik kom steeds meer te weten over mezelf, en dat is enorm fijn. Aan de andere kant voel ik verdriet voor al die keren dat ik onbegrepen ben geweest en mezelf daar schuldig over heb gevoeld. Ik heb op dit moment zoiets van “ik ben het zat om alles telkens voor te kauwen voor anderen, neem mij maar zoals ik ben”. Een simpel voorbeeld: Mijn vrouw vraagt of ik drinken voor haar wil pakken en een glas. Ik pak een fles drinken die zij wilde hebben en een glas en gaf haar die. Zij maakte daar een opmerking over van “ik bedoelde natuurlijk dat jij het ook in zou schenken”. Ik had natuurlijk kunnen vragen of ik het ook in moest schenken (of het automatisch doen), maar ik ben het dus zat om alles te moeten gaan vragen. Als mensen iets willen kunnen ze dat ook zeggen.
Zo kan ik ook wel begrijpen dat mijn vrouw het zat is om alles letterlijk uit te leggen aan mij, maar zo werkt mijn hoofd nu eenmaal. Ik neem alles letterlijk, en zo redeneer ik ook. Ik probeer zoveel mogelijk met anderen rekening te houden, en ik vind dat het andersom ook wel zo mag zijn. Gelukkig houdt mijn vrouw HEEL veel rekening met mij, anders hadden wij het niet zolang uitgehouden.

Ik heb gisteren weer een gesprek met mijn hulpverlener gehad, en het was een heel fijn en constructief gesprek. Hij heeft van mij iets geleerd, en ik weer van hem. Ik ben enorm blij met hem, omdat hij mij in mijn waarde laat en begrijpt. Hij vroeg zich b.v. af waarom ik (voor mijn 7e a 8e jaar) geen problemen had. Mensen met autisme hebben doorgaans al problemen vanaf de geboorte.

Het is simpel uit te leggen, kinderen zijn letterlijk en direct en dat is precies hoe ik ook ben. Naarmate ik ouder werd, snapte ik steeds minder van de bedoelingen van anderen. Vaak werd ik verkeerd begrepen of begreep ik anderen verkeerd waardoor ik gepest werd omdat ik afweek. Als anderen een grapje maakte pakte ik dat serieus en werd zo voor spelbreker, mierenneuker, zeikerd en andere dingen uitgemaakt. Door die dingen kwam ik ook vaak in een isolement terecht wat mij veel pijn heeft gedaan. “Normale” (vanaf adolescentie) mensen verpakken hun boodschap vaak in een sausje van indirecte signalen. B.v. als iemand naar de kapper is geweest en het ziet er niet uit, zal een “normaal” mens zeggen “zo, naar de kapper geweest” en als daar dan bevestigend op gereageerd wordt vaak zeggen “het is een ander kapsel dan normaal hè?”. Terwijl ik niets zou zeggen tenzij er om gevraagd zou worden. En als ik dan iets moet zeggen zeg ik ook dat het er niet uitziet, want dat is nu eenmaal zo.

Ik heb in de loop van mijn leven geleerd om in bepaalde situaties op een neutrale manier te reageren. Dat zijn scripts die ik mezelf aangeleerd heb om zo min mogelijk op te vallen. Ik kan mezelf redelijk staande houden in de “normale” wereld dankzij deze scripts, maar ik kan niet voor elke situatie een script aanleren en dus gaat het wel eens fout. Als ik geestelijk doodmoe of gespannen ben dan werken de scripts vaak niet en val ik terug op mijn “basisroutine”. Ik ben dan enorm letterlijk en raak snel gefrustreerd als mensen niet begrijpen wat ik bedoel of juist andersom. Die frustratie kan zich uiten in agressie. Gelukkig kan ik het hanteren en is het alleen verbale agressie, maar soms heb ik enorm veel moeite om niet ergens te gaan te schoppen of slaan om de frustratie kwijt te raken.

Als het goed is krijg ik binnenkort uitslag van mijn testen, maar er is volgens de hulpverleners maar 1 uitkomst mogelijk “Autisme, en dan specifiek het syndroom van Asperger”.

Ik ben enorm benieuwd.

Tot zover een drukke en wazige posting.