HELP
Ik kan er niet meer tegen. Vannacht heb ik enorm realistisch gedroomd, en dat werkt nu nog door in mijn gemoedstoestand.
Ik heb constant gedachten over hoe ik mijn frustratie duidelijk zou willen maken tegenover de “hulp”verleners, maar ik weet dat het eigenlijk verspilde moeite is want ze luisteren toch niet. Hele scenario’s komen voorbij in mijn hoofd, en ook de mogelijke gevolgen van het gedrag dat ik vertoon daarin. Die scenario’s alleen al kosten mij nagenoeg alle energie die ik heb, maar ik kan ze niet stopzetten.
Ik voel mezelf zo opgesloten in mijn frustraties, dat ik niet weet wat ik moet doen om te voorkomen dat de bom ontploft. Ik heb net noodgedwongen maar 25 milligram oxazepam ingenomen (waar ik er nog zat van heb liggen, dus als dit niet helpt neem pak ik iets bij) om de gedachten te kalmeren. Het is toch gewoon belachelijk dat ik gedwongen ben om rustgevende medicatie in te gaan nemen omdat de hulpverlening mij daar onderhand toe dwingt.
Het is allemaal zo enorm oneerlijk.
Nu is er ook nog eens een lang weekeinde, dus hulpverlening is niet bereikbaar c.q. aanwezig.
Ik voel mezelf zo enorm in de steek gelaten en genegeerd door de hulpverlening. Geruime tijd geleden heb ik mezelf op laten nemen op een PAAZ afdeling, en enerzijds verlang ik weer naar de rust die ik daar had maar anderzijds weet ik dat ik daar nu niet op de juiste plek zou zijn omdat men daar niet met mijn autisme kan omgaan. Kon ik maar duidelijk maken wat er in mij omgaat en hoe ze mij kunnen steunen, zonder mezelf te verliezen in frustratie. Maar ik krijg nog meer begrip van een muur heb ik het gevoel.
Ik wil weg bij het GGzE, maar ben gedwongen om daar te blijven omdat ik niet weet waar ik ergens anders terecht kan voor hulp. Ik zou graag hulp en ondersteuning krijgen van een instelling die weet hoe ze met mij moeten omgaan en waar ze mij kunnen begeleiden zodat ik niet gefrustreerd raak. Maar ik heb sowieso geen geld om die hulpverlening zelf te betalen, en een PGB bied ook geen uitzicht.
Ik lig nu in bed om tot rust te komen, maar zelfs hier vind ik geen rust. Ik wil gewoon begrepen worden, is dat teveel gevraagd?
De komende dagen zal ik misschien op medicatie moeten leven, maar dat druist enorm in tegen mijn gevoel. Als ik fatsoenlijke hulp zou hebben zou dat niet nodig zijn.
Wanneer vind ik hulpverlening die mij begrijpt of i.i.g. de moeite doet om mij te begrijpen? Een lange tijd heb ik echt gedacht dat de hulpverlening die ik nu heb (of juist niet, het is maar hoe je het bekijkt) goed was voor mij. Ik voelde mij redelijk begrepen en gesteund. Helaas is de realiteit nu anders. Ik heb geen gevoel van verbinding meer, omdat ik niet begrepen word. Als ik een gebroken arm had gehad, dan was het duidelijk waar ik mee zou zitten, maar zo gauw het woord autisme valt is het net of ik melaats ben en men niet weet wat men er mee aan moet.
Mijn vrouw en ik zijn al sinds vorig jaar augustus bezig om hulp te krijgen voor onze relatie. Toen werd er gezegd “als het autisme traject m.b.t. uw man is opgestart komt alles goed en is er gespecialiseerde hulp”. Wij zijn nu 9 maanden verder en van enige gespecialiseerde hulp hebben wij nog niets gemerkt. Alleen maar gespecialiseerde tegenwerking.
Ik heb zo’n enorme zin om alles kort en klein te slaan daar, maar ik weet dat als ik dat doe dat ik mijn eigen ramen ingooi en nog verder in de put beland. Ik raak steeds verder in de war.
HELP!!!!!!!!!
3 reacties:
ik vond deze teks heel herkenbaar(bij mezelf) alleen schrok ik ervan dat er autisme boven staat ik heb ook last van rondspokende gedachten soms wel tientallen tegelijk die ik neit van me af kan zetten waardoor ik me niet kan concentreren of zelf in me eigen wereldje leef verder ben ik voor zo ver ik weet 'gezond'ik ben ook nooit ergens op getest ik vertel niemand over mijn problemen omdat toen ik dat probeerden lachten iedereen me gewoon uit of zij dat ik me niet zo aan moest stellen ik heb ook het gevoel dat ik weinig tot geen emoties heb moet ik hier met iemand over gaan praten? wie kan mij verder helpen ik wordt er echt gek van Chris
Hoi Chris.
Mijn advies? Ga naar de huisarts en leg jouw probleem uit en vraag (en als de huisarts het wegwuift EIS) een gesprek met een psychiater van het GGZ, RIAGG, of hoe het ook heten mag waar jij woont.
Jouw huisarts is de enige die jou zonder meer kan doorsturen naar ene psychiater (tenzij jij het deels uit eigen zak wilt betalen en een vrijgevestigde zoekt).
Wat bij mij hielp was de AQ test meenemen en aan de hand van die test en de uitslag ervan samen met de psychiater een voorlopige conclusie c.q. behandelplan opstellen. En als jij een goede psychiater hebt, dan zal hij jou voorstellen om vervolgtesten te gaan maken. En als hij dat niet voorstelt, stel het zelf voor. Mijn ervaring is dat veel artsen zoiets hebben van "neem eerst maar eens een tijde een Anti-Depressieva, en dan kijken we wel verder". Maar laat je niet afschepen, STA er op dat je serieus genomen wordt.
Groeten,
John
Ik weet er alles van beste mensen, mijn 26 jarige zoon zit nu al 4 maanden op een PAAZ afdeling, men heeft daar volgens mijn huisarts een (klein) autismetestje gedaan maar mij als moeder is helemaal niets gevraagd over mijn zoons ontwikkeling (een hetero-anamnese en ontwikkelingsanamnese is cruciaal bij een late autisme spectrum stoornis diagnose ) Met als gevolg dat mijn zoon nu zonder enige medicatie een regulier woon, werk, leeftraject in wordt geloosd waar hij weer gigantisch stuk in gaat lopen. Hoe lang kan hij (en ik dat) nog hebben. Tips boeken: Peter Vermeulen: als autisme geen autisme lijkt, en de Gids voor ouders en hulpverleners van Tony Attwood.
Een reactie plaatsen