Life goes on.

Het lezen van het boek uit mijn vorige posting heeft nogal wat losgemaakt bij mij. Ik herken veel dingen bij mezelf en dat roept verwarring op. Ik realiseer me dat ik nooit de persoon ben geweest die ik mezelf voordeed. Ik heb altijd geweten dat ik anders was dan dat ik mezelf voordeed, maar heb tot afgelopen week nooit echt beseft op welke manier ik daadwerkelijk in elkaar zat (ik weet dat nog niet, maar ben op de goede weg om dat uit te vinden).

Het roept zoals ik al vermelde verwarring op, zeker als ik handel zoals mijn gevoel het ingeeft en niet zoals ik jarenlang heb gedaan via aangeleerd gedrag om maar “normaal” genoeg te doen en in de maatschappij te passen. Het vervelende is dat als ik nu handel volgens mijn gevoel, ik mezelf schuldig voel naar b.v. mijn vrouw toe omdat ik anders reageer dan dat zij gewend is. Ik controleer of dit zo is door het aan haar te vragen, zodat wij blijven communiceren en niet op een afstand van elkaar komen te staan. Gelukkig heeft zij begrip, ook al lopen wij tegen mijn verwarrende handelingen c.q. gevoelens aan. Ik zal eerst moeten ondervinden wie ik echt ben vooraleer ik daar weer regels op kan gaan toepassen.

Afgelopen week hebben mijn vrouw en ik een heftig gesprek gehad samen met onze beide hulpverleners. Het gesprek was gespannen omdat mijn vrouw en ik ontevreden zijn over de hulpverlening die wij nu krijgen, en in onze ogen de onwelwillendheid van de hulpverlening om daar iets aan te doen. Mijn hulpverlener heeft duidelijkheid geprobeerd te creëren in de situatie en is daar deels in geslaagd. De hulpverleenster van mijn vrouw, ach die zat er maar voor niets bij vond ik maar ik heb daar toch al geen hoge dunk van (“normale” mensen die zeggen “dat heb ik ook” als ik of mijn vrouw probeer uit te leggen dat ik na zo’n heftig gesprek soms ruim 1 week van slag ben en totale chaos in mijn hoofd heb, daar heb ik het niet zo op. En als ik dan ook nog veel moeite doe om naar de juiste woorden te zoeken en dan een compliment krijg dat ik duidelijk ben en dat mij dat goed af gaat (ondanks uitleg van mijn kant begrijpen ze vaak niet hoeveel energie en stress mij het kost om de woorden te vinden en geordend te krijgen), tja dan heb ik niet echt het idee dat ik begrepen word)).

Ik ben afgelopen week zelf op onderzoek uitgegaan, en ben erachter gekomen dat en individuele hulp op maat mogelijk is voor mijn vrouw en mijzelf. Komende week spreek ik daar de therapeute -die de psychoeducatie geeft waar ik aan deelneem- op aan, aangezien zij daar meer van weet.

De afgelopen dagen zijn zoals de al eerder in mijn blog neergekwakte belevingen, druk, chaotisch, frustrerend, eenzaam, hulpeloos. Ik hoop dat ik snel weer energie heb om “normaal” te kunnen functioneren. Op dit moment doe ik niets liever dan met de hoofdtelefoon op naar muziek luisteren, wat ik nu dus ook doe om op die manier enigszins rust te creëren door “de drukke boze buitenwereld” buiten te houden. Ik heb van mijn psychiater Oxazepam gekregen (dan hoef ik die van mijn vrouw niet meer te ontvreemden ) om indien nodig rust te creëren op een kunstmatig chemische manier. Ik ben daar geen voorstander van omdat ik zo deels de controle over mijn hoofd verlies en dat vind ik heel eng tot angstig aan toe.