Verhaal en emoties

Vorige week ben ik in een boek gaan lezen over een jongen met Asperger “Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht” van Mark Haddon.


In eerste instantie vond ik het boek saai en had er weinig herkenning in, maar dat is gaandeweg het verhaal verandert.
Op het moment dat hij achter de waarheid omtrent zijn moeder komt, krijg ik steeds meer herkenning in het verhaal (en dan doel ik op zijn emoties en zijn manier om daar mee om te gaan en de verwarring die het oproept). Het raakt mij zelfs op een dusdanige manier dat ik er emotioneel van wordt en maar moeilijk kan stoppen met lezen.
Het is voor zover ik weet in mijn leven nog niet eerder voorgekomen dat ik die gevoelens heb gekregen bij het lezen van een boek.
Ik ben nu op de helft van het boek en kan bijna niet wachten tot ik ’s avonds naar bed ga (want dat is de enige plek waar ik echt rustig en ontspannen kan lezen) om weer verder te kunnen gaan lezen.

De laatste weken ben ik sowieso emotioneler dan normaal, en dat komt omdat er steeds meer loskomt m.b.t. herkenning en erkenning van mezelf. De psycho-educatie “Ik en Autisme” die ik volg is daar ook een oorzaak van, al komt het niet door de cursus zelf maar door het contact met lotgenoten.

Afgelopen week hebben mijn vrouw en ik een afstemmingsgesprek bij de hulpverlening gehad, om te kijken wat zij ons kunnen bieden m.b.t. relationele ondersteuning. Het gesprek op zich was redelijk, alleen de autoritaire en arrogante houding van de hulpverleenster van mijn vrouw heeft zo’n beetje alles weer teniet gedaan. Toen mijn vrouw eer eens aangaf een andere hulpverlener te willen, werd daar het standaard dooddoen antwoord “wij hebben het in het team overlegd, en ik ben op dit moment de beste optie” gegeven. En de houding die zij op dat moment tentoon spreidde gaf al voldoende aan. Bah wat een eng mens.
Ik vroeg aan mijn hulpverlener hoe het zat met een de casemanager die ik toegewezen zou krijgen en vroeg hem of die nog gemaakt moest worden of zo? Hij moest daar enorm om lachen (al was dat zo niet bedoeld) en vertelde mij dat er te weinig hulpverleners zijn en dat dat helaas voor lange wachttijden zorgt. Ik wilde van hem tevens weten wat het traject zal zijn nadat ik de psycho-educatie heb afgerond. Hij kon mij daar geen antwoord op geven omdat “hij ook niet meer informatie krijgt dan wat hij nu al weet”. Ik was een beetje boos omdat ik duidelijkheid nodig heb en die kan hij mij niet geven. Ik ben ’s middags zelf maar eens gaan bellen naar het GGzE, en door een tip van iemand kwam ik in een keer bij de juiste persoon terecht en die heeft mij precies kunnen vertellen hoe het precies gereld is met de cursussen en individuele hulpverlening.

Ziet u meneer de hulpverlener, informatie KRIJG je alleen als je AANGEEFT welke informatie je wilt hebben. Kortom, JE MOET ER WEL WAT VOOR DOEN, en dat ik als cliënt dat moet gaan doen is te belachelijk voor woorden.
De mevrouw die mij perfect alles heeft uitgelegd en mij en mijn vrouw gelijk voor een partner psycho-educatie heeft aangemeld zou tevens contact opnemen met mijn hulpverlener en hem uitleggen hoe de dingen werken binnen het GGzE betreffende Autisme. Die mevrouw heeft mij verteld dat het Autisme-Team (waar ik onder schijn te vallen) zelfs aan relatiegesprekken voor partners doen waar 1 van de partners autisme heeft. Bestond niet volgens mijn hulpverlening.

En nu ben ik doodmoe en ga ik rusten.