Herkeuring

Eergisteren heb ik een oproep binnen gekregen voor een herkeuring bij het UWV. Ik wist dat de oproep een keer zou binnenkomen, maar toch was ik er even door van slag. Er gingen (gaan) gelijk allerlei scenario’s door mijn hoofd m.b.t. het gesprek. Ook nu nog ben ik er druk mee bezig, al probeer ik er niet aan te denken. Ik ben gewoon erg bang dat ik gedwongen word om weer te gaan werken, terwijl ik daar voor mijn gevoel nog lang niet aan toe ben. Maandag ga ik bellen om de afspraak uit te stellen, want ik moet er ruim 1 uur voor autorijden en dat i.c.m. het gesprek is iets wat ik niet ga trekken. Openbaar vervoer is ook niets omdat ik daar teveel prikkels van krijg. Het verzetten van het gesprek levert mij nog een voordeel op, omdat het gesprek dan plaats vindt vlak bij mijn woonplaats, en dan hoef ik maar 15 minuten te reizen en kan ik dus wel met de auto gaan.

Ik ben heel bang voor wat komen gaat. Ik heb al eerder gesprekken gehad met keuringsartsen, maar toch (zeker met de nieuwe regels nu) ben ik enorm bang dat ik niet duidelijk kan maken waar ik problemen mee heb en zo dus toch geheel of gedeeltelijk goedgekeurd ga worden. Er is begeleiding mogelijk, en daar ga ik de komende week ook naar zoeken.

Gisteren kwam ik erachter dat ik de gedachten uit mijn hoofd kan weren door b.v. met mijn tenen te wiebelen en die dan ook te tellen. Het verdringt de andere gedachten en geeft mij rust. Ik wiebel al zo lang als ik mij kan herinneren met handen en of voeten (heb het zelf niet in de gaten maar mensen om mij heen v alt het op), en nu merk ik pas dat ik dat doe om rust te creëren in mijn hoofd.
Interessant