Gespannenheid en medicatie

Zoals bekend ben ik al weken onrustig en overprikkeld. Het overprikkeld zijn is nu grotendeels weg, maar de gespannenheid is gebleven. Ik heb er eventueel Oxazepam voor, maar ik gebruik het liever niet dan wel omdat het verslavend kan zijn.
Toch merk ik dat ik heel graag een pil wil pakken om rust te hebben, ik verlang naar totale rust en ontspanning en dat kan de medicatie mij geven. Maar ik ben bang om het te gebruiken omdat ik er dan straks niet meer zonder kan.
Toch, de drang om rustgevende medicatie te nemen is ENORM groot. Bijna net zo groot als het gebruik van alcohol was om mij eveneens rust te geven, en dat maakt mij angstig.
Het is zo gemakkelijk om maar even een pilletje te pakken en zo rust te creëren, en als de pillen op zijn hoef ik maar te bellen naar de psychiater en ik krijg nieuwe. Maar het is geen oplossing, dus sukkel ik maar weer gespannen door.

Ik heb die spanning heel mijn leven al, maar pas in het begin van de zoektocht naar mezelf kan ik het omschrijven als "ik steek mijn vingers in het stopcontact en geef de gehele stad licht". Daar kreeg ik toen diverse antidepressivum voor en andere fijne middelen zoals Bromazepam e.d., maar dat hielp allemaal niets (en echt, ik heb een lange lijst met medicamenten afgewerkt, ik heb ergens een overzicht liggen en dat zal ik eens gaan zoeken en misschien posten hier). Er is tot op heden niets geweest wat geholpen heeft op de dempende medicijnen zoals Oxazepam na.
Maar wederom het is geen oplossing, het zijn hulpmiddelen geen oplossingen.

Niemand heeft tot op heden een oplossing of oorzaak kunnen aanwijzen c.q. bieden, en dat is pijnlijk. Pijnlijk vooral omdat ik vaak gespannen ben en zo ook reageer hier thuis, en ook omdat de gespannenheid mijn prikkelbaarheid vergroot en mij zo beperkt in mijn doen en laten. Het kost mij heel veel energie om de gespannenheid te verdragen c.q. te beheersen, en die energie heb ik eigenlijk weer nodig om mijn aangeleerde handvatten vast te houden zodat ik niet in mijn "basisroutine" terugval en mezelf afzonder of verwaarloos.

Het vervelende is dat andere mensen het niet begrijpen. Mijn vrouw begrijpt het gelukkig wel, maar mijn ouders (of de ouders van mijn vrouw) b.v. niet. Vaak krijg ik ook goed bedoelde adviezen van anderen zoals "ga een stuk wandelen met de honden in het bos", of "ga een stuk fietsen", of "zet de hoofdtelefoon op en ga muziek luisteren en lezen". Ze zijn stuk voor stuk goed bedoeld, maar hebben geen enkele waarde voor mij omdat ze niet helpen.
Als ik ga wandelen of fietsen ben ik nog steeds gespannen en kan ik alle prikkels om mij heen niet filteren dus word ik alleen maar erger gespannen, als ik met de hoofdtelefoon op muziek ga luisteren en/of ga lezen, dan heb ik energie nodig om mezelf te concentreren op de muziek (want de geluiden die van buiten naar binnen door de hoofdtelefoon komen die hoor ik dan ook op de achtergrond en daar ga ik naar liggen luisteren) om die prikkels weer te verwerken en die heb ik meestal niet (soms creëer ik op die manier bewust prikkels door zo de buitenwereld uit te sluiten en alleen de door mij zelf geproduceerde en te controleren prikkels te veroorzaken).

Kortom in zit in een vicieuze cirkel, ik heb rust nodig om energie te creëren, en ik heb energie nodig om rust te creëren. Het enige wat die cirkel kan doorbreken is gedwongen rust door medicatie, en dat is beangstigend omdat ik verslavingsgevoelig ben omdat ik hunker naar rust en er bijna alles voor wil doen.