Mezelf serieus nemen.

Ik heb de laatste tijd moeite om mezelf serieus te nemen. Het is voor mij moeilijk om mijn "handicap" onder ogen te zien. Heel vaak denk ik "stel ik mezelf aan, of is er echt iets mis met mij?". Ik ben dus ook heel blij met de reactie op mijn vorige posting.
Waar ik momenteel echt moeite mee heb, is het accepteren dat ik niet kan wat ik graag zou willen, en dat is "normaal" functioneren in de maatschappij.

Het is de laatste weken dusdanig druk in mijn hoofd dat zelfs de kleinste prikkel (extern of intern, dat maakt niet uit) al een explosie van emotionele chaos en pijnprikkels teweeg kan brengen. Het is bijna onnodig om te vermelden dat dit enorm vermoeiend is, maar toch is het zo.
Ik begin mezelf af te vragen of dit nu mijn leven is en zal blijven. Dit is niet het leven dat ik wil, maar ik zal er alles aan doen om het toch dragelijk te maken en misschien nog wat plezier in mijn leven te creëren.

Morgen ga ik mijn psych maar weer eens bellen om met hem te overleggen mbt rustgevende medicatie, want de drukte c.q. chaos is nu gewoon pijnlijk. Ik heb een redelijk hoge pijngrens, maar dit is geen "gewone" pijn en het kost mij bizar veel energie die ik eigenlijk nodig heb om mijn handvatten vast te houden. Ik ben ook enorm verstrooid en onhandig, en veel van de dingen die ik wil doen gaan verkeerd omdat mijn hoofd het allemaal niet meer kan volgen c.q. bijhouden. Mijn gedachten zijn sneller dan mijn handelingen en dat werkt niet goed zo (ik vergelijk mezelf met Lucky Luke, die schiet sneller dan zijn schaduw en zo voelt het ook voor mij (en dan is mijn lichaam de schaduw, en mijn geest is dan Lucky Luke)).


Vandaag ging er weer het een en ander mis in de planning, ik moest naar een afspraak toe en op het moment dat ik weg wilde gaan bleek de accu van de auto leeg te zijn. Afspraak moeten afbellen dus. Ik moest ook een paar belangrijke telefoontjes plegen, en jawel ook daar ging iets mis mee. Ik heb er gewoon mijn hoofd niet bij.
Doordat de planning werd gewijzigd was ik van slag. Ik raakte er gefrustreerd door en op een gegeven moment heb ik dat afgereageerd op mijn vrouw die dat natuurlijk niet verdiende.
Ik wil eigenlijk volledige rust op dit moment, en ik vraag mezelf af of ik mezelf in de nabije toekomst misschien weer een keer moet laten opnemen in een rusthuis o.i.d.. Daar hoef ik nergens aan te denken, heb geen verantwoordelijkheden als zodanig, er wordt voor mij gepland, gekookt, opgeruimd, kortom gezorgd.
Ik ben er nog niet over uit en het is nu ook nog niet aan de orde omdat mijn vrouw de eerste komende 2 maanden sowieso mijn steun nodig heeft na haar operatie, maar misschien daarna.

Ik baal van alles want ik wil graag ook eens positieve dingen posten op mijn Blog, maar dat zit er blijkbaar op dit moment helaas niet in.