WAO herkeuringoproep binnengekregen
Het is zover, ik heb vandaag de oproep voor de herkeuring m.b.t. de WAO binnengekregen. Ik had deze oproep al eerder gehad, maar moest toen helemaal naar Heerlen toe rijden voor de afspraak en daar was ik op dat moment niet toe in staat. Nu is het dichter bij huis en is de afstand goed te doen.
Ik merk dat ik heel erg gespannen ben voor wat komen gaat. Gezien de berichten in de media en van lotgenoten op internet, ben ik enorm bang dat ik goedgekeurd ga worden terwijl ik geestelijk (nog) niet in staat ben om te werken. Ik ben zo enorm bang dat ik MOET gaan werken met alle gevolgen van dien. Het roept bij mij nu al frustratie op vanwege die angst. Ik hoop maar dat er serieus naar mij geluisterd en gekeken wordt, want ik zie er niet ziek uit en mensen kijken altijd eerst naar het uiterlijk. Ik ben bang niet serieus genomen te worden.
Misschien maak ik mij druk om niets, maar ik kan het niet tegenhouden. Mijn leven en toekomst hangt af van die herkeuring. Word ik goed genoeg bevonden om te gaan werken (en ze laten bij wijze van spreken tegenwoordig iemand zonder armen en benen al werken als garnalenpeller), dan weet ik niet meer wat ik moet doen. Het is niet dat ik te beroerd ben om te werken, maar ik kan het geestelijk gewoon niet. De prikkels alleen al. Als ik wel (gedeeltelijk) word goedgekeurd, dan moet ik daar tegen in beroep gaan. Ik heb geen energie om voor mezelf op te komen en te vechten, ik weet het nu even niet meer. Die oproep doet niet veel goeds met mij.
Ik ben BANG.
[Aanvulling]
Ik ga iig maandag bellen en uitstel vragen c.q. eisen, want 3 dagen voorbereidingstijd is veel te weinig (heb recht op 2 weken, en die wil ik er ook voor nemen). Ik heb mijn nieuwe hulpverleenster al een e-mail gestuurd en daar hoop ik maandag bericht van terug te krijgen. Ik zit er over te denken om mijn huidige hulpverlener ook in te lichten. Tevens ga ik stichting MEE, Stichting WAO Belangen (al heet dat nu anders) en de FNV bellen om inlichtingen in te winnen. En ik mag maandag ook nog eens naar de psychiater dus mijn dag kan niet meer stuk (sarcasme).
Ik weet nog niet wie ik mee ga nemen naar de keuring, ik hoop mijn nieuwe hulpverleenster maar die zal het te druk hebben, dus dan maar iemand van de andere 2 partijen. Ik heb echt iemand nodig die mee gaat, want zo goed als ik dingen van mij af kan schrijven, zo beroerd kan ik het mondeling uitleggen. Ik heb heel mijn leven al een masker opgehad (figuurlijk) en ben nu pas aan het leren om dat los te laten. Maar in situaties zoals de herkeuring kan ik het nog niet.
Dat maakt mij ook angstig omdat de "arts" van het UWV niet mijn echte ik kan zien dan, en zal afgaan op wat hij ziet "een ogenschijnlijke gezonde man die kleine probleempjes heeft".
Het is eigenlijk niet nodig maar ik meld het toch maar even, dit gedoe heeft er nu al voor gezorgd dat ik heel gespannen en gefrustreerd ben en straks waarschijnlijk een kalmerend middel in moet gaan nemen.
Wat is het toch fijn om autist te zijn.
Zo dat was weer even een stukje geklaag.
6 reacties:
Ik kan me goed voorstellen hoe je je op dit moment voelt. In juni heb ik ook een oproep gehad van het UWV. Ik heb er nachten van wakker gelegen.
De verzekeringsarts van het UWV heeft mijn problemen zeer serieus genomen, en heeft alle aanbevelingen van de psycholoog overgenomen. Ik wacht nu nog wel op een gesprek met de arbeidsdeskundige, maar de verzekeringsarts heeft me toegezegd dat ik me nergens zorgen om hoefde te maken.
Ik wens jou veel sterkte toe, en hoop dat ze jou net zo serieus nemen als ze mij hebben gedaan. Één advies wil ik je wel meegeven. Neem iemand mee die je kan bijstaan als je er zelf even niet uit kunt komen tijdens het gesprek.
Hoi John
Wij snappen precies wat jij bedoeld
die angst,dat je niet serieus worden genomen,dat je er niet ziek uit ziet.etc.
Mijn vriend heeft nu met terugwerkende kracht een Wajong uitkering omdat is bewezenen(duidelijk is) dat hij
deze "handicap"er altijd last van heeft gehad in zijn werk.
Bijv. niet mee kunnen met de groep,
wel communiceren maar op een "vreemde manier"
zijn eigen werk héél goed doen(eigen eilandje werken).
Fouten gaan maken door werkdruk,
aantallen moeten halen.
Zijn werk op zich heeft hij ook altijd met veel plezier gedaan,zeker zijn laatste baantjes.
Zorg wel dat je je hulpverlener goed duidelijk maakt dat je dit echt niet kan!!Dat je deze achter je hebt staan,dit is heel belangrijk naar de keuring toe,zodat ze jou echt serieus nemen.
Want het is ook serieus(als mijn vriend denkt aan "werken" dan word hij ook echt ziek,en word hier echt slecht van(depressief)
Zeg ook duidelijk dat je niet zo over komt als je mischien over wil komen,dat dat bij jou as hoort.(expressie is anders ,mischien??)
Bijv. mijn vriend kan heel goed over zichzelf praten en dat het net lijkt of hij over iemand anders praat.(klinisch)
En inderdaad ze zien het niet(moeilijk voor veel mensen)
Nou ik stop genoeg weer,laat het
toch maar over je heen komen
(probeer)en praat over je angst met je hukpverlener (en partner natuurlijk) dit verlicht ook enigszins.
Wajong is ook niet aantrekkelijk
mijn vriend zit nog in de ziekte- wet dus dan heb je van het werk nog geld,maar als dat stopt zitten wij er ook met een Wajong uitkering niet vet bij.
En dan werk ik parttime maar we zien wel....
Je kunt ook nog naar "WAO belangen" gaan als die in de buurt zit bij jou,die kunnen je ook goed helpen met vragen dingen
duidelijk maken(als je wil??)
Probeer zoveel mogelijk steun overal te krijgen alle beetjes helpen.
Groetjes Angeline en vriend(man)
Ik lees nu pas dat je in behandeling bent bij een psychiater. Geef de keuringarts dan toestemming om contact met hem op te nemen. Dan komt het wel goed denk ik.
In mijn diagnoserapport staat iets wat niet meer klopt, dus ik ben benieuwd hoe ik dat uit zal moeten gaan leggen. Hopelijk kan de hulpverlening mij daar bij helpen. Ik zou heel goed repeterende handelingen kunnen doen, dat klopt helemaal niet want ik word er juist stapelgek van. Dit ga ik maandag ook even voorleggen aan de hulpverlening.
Allen bedankt voor de reacties.
John
Hoi Noud.
Ik ga dat zeker ook doen en ik ga het maandag voorleggen aan mijn psychiater. Ik hoop dat mij dat veel stress en frustraties kan besparen.
Bedankt,
John
Hoi John,
Ik heb pas ongeveer hetzelfde doorgemaakt, een gesprek met een keuringsarts en een arbeidsdeskundige. Vooraf de nodige onzekerheid, angst en spanning en dan die dol-dwaze gedachten en fantasien.
Zorg inderdaad dat je iemand meeneemt die realistisch kan blijven en, zoals je aangeeft, er voor kan waken dat je je doe-normaal-masker niet gaat dragen. Het advies om hen toestemming te geven contact op te nemen met je behandelaar lijkt me ook goed, ik heb dat al in een eerder stadium gedaan.
De keuringsarts die ik trof was er erg goed op de hoogte, zowel van mijn dossier als - zo leek het tenminste - wat betreft autisme en de consequenties daarvan, evenals de arbedisdeskundige. Daarvoor verdienen ze wel een pluim.
Tenslotte, handelingen automatiseren is niet onze sterkste kant. Werk dat er van uitgaan dat je repeterende handelingen gemakkelijk automatiseert is niet geschikt.
Het gaat wel lukken,
Fenke.
Een reactie plaatsen