Frustratie en agressie

Vandaag is weer een dag zoals ik ze liever niet heb. Ik ben door al eerder vernoemde omstandigheden gespannen, en vanmorgen liep er ook nog eens een van onze honden weg. Ik ben haar gaan zoeken maar kon haar niet vinden. Ik raakte er enorm gefrustreerd door (hond is weg, wat is er met haar gebeurd,waar is zij, waarom doet zij niet precies wat ik vraag, enz...), en toen ik haar vlak bij huis weer tegenkwam had ik haar het liefst een schop verkocht om de frustratie kenbaar en voelbaar te maken bij haar. Maar het is en blijft een hond en die kun je dat niet aandoen want het beest begrijpt het niet ("baas, ik ben blij dat ik jullie weer gevonden heb" zo vrolijk kwam zij aangerend). Gevolg is wel dat de frustratie blijft hangen en ik niet weet wat ik er mee moet. Ik word dan zo chaotisch en agressief dat ik alles en iedereen een klap wil verkopen.
Ik ben maar boodschappen gaan doen, maar dat was een verkeerde beslissing vanwege de drukte op zaterdag. Aangezien ik precies wist wat ik wilde hebben, en dat vlak bij de kassa te vinden was, ben ik via de kassa naar binnengelopen en heb het gepakt. Gelukkig was er 1 kassa vrij zodat ik gelijk heb afgerekend en in totaal maar 2 minuten in de supermarkt ben geweest.

Ook nu ben ik nog steeds gefrustreerd en licht ontvlambaar. Het toetsenbord van mijn laptop doet niet wat ik wil en ik ben in staat om te gaan rammen op de toetsen, maar wetende dat ik ze daar mee sloop doe ik het maar niet al zijn er soms toetsaanslagen dat ik het wel doen.

Ik ga zo wat klussen in huis, hopelijk kan ik daar wat energie in kwijt.

Onrust, dwars, en nog wat meer.

De laatste dagen ben ik heel moe en onrustig. Het komt mede doordat ik geen fatsoenlijk ritme kan hanteren m.b.t. een dagindeling. Daardoor ga ik laat (lees vroeg) slapen en ben pas tegen de middag of soms zelfs later weer uit bed. Het gaat ook niet zo lekker met mijn vrouw, zij is op dit moment behoorlijk depressief en dat trek ik mezelf aan. Ik voel haar spanningen en dat neemt bij mij energie weg. Ook al zegt zij vaak niets, toch voel ik dat er iets niet in orde is. Ik kan helaas niets anders voor haar doen dan haar zoveel mogelijk proberen te steunen.

Ik ga vanaf vandaag proberen weer een ritme in te bouwen, omdat ik dat echt nodig heb. Ik kan niet zonder structuur, en ik merk dat ik steeds mee chaos in mijn hoofd krijg als ik onvoldoende rust neem. Het is iets dat ik eigenlijk al veel langer weet, maar omdat mijn vrouw momenteel veel nachtmerries heeft en liever pas laat gaat slapen pas ik mezelf aan dat patroon aan, met als gevolg dat ik te weinig rust.

Ik kom steeds meer te weten over mezelf, en dat is enorm fijn. Aan de andere kant voel ik verdriet voor al die keren dat ik onbegrepen ben geweest en mezelf daar schuldig over heb gevoeld. Ik heb op dit moment zoiets van “ik ben het zat om alles telkens voor te kauwen voor anderen, neem mij maar zoals ik ben”. Een simpel voorbeeld: Mijn vrouw vraagt of ik drinken voor haar wil pakken en een glas. Ik pak een fles drinken die zij wilde hebben en een glas en gaf haar die. Zij maakte daar een opmerking over van “ik bedoelde natuurlijk dat jij het ook in zou schenken”. Ik had natuurlijk kunnen vragen of ik het ook in moest schenken (of het automatisch doen), maar ik ben het dus zat om alles te moeten gaan vragen. Als mensen iets willen kunnen ze dat ook zeggen.
Zo kan ik ook wel begrijpen dat mijn vrouw het zat is om alles letterlijk uit te leggen aan mij, maar zo werkt mijn hoofd nu eenmaal. Ik neem alles letterlijk, en zo redeneer ik ook. Ik probeer zoveel mogelijk met anderen rekening te houden, en ik vind dat het andersom ook wel zo mag zijn. Gelukkig houdt mijn vrouw HEEL veel rekening met mij, anders hadden wij het niet zolang uitgehouden.

Ik heb gisteren weer een gesprek met mijn hulpverlener gehad, en het was een heel fijn en constructief gesprek. Hij heeft van mij iets geleerd, en ik weer van hem. Ik ben enorm blij met hem, omdat hij mij in mijn waarde laat en begrijpt. Hij vroeg zich b.v. af waarom ik (voor mijn 7e a 8e jaar) geen problemen had. Mensen met autisme hebben doorgaans al problemen vanaf de geboorte.

Het is simpel uit te leggen, kinderen zijn letterlijk en direct en dat is precies hoe ik ook ben. Naarmate ik ouder werd, snapte ik steeds minder van de bedoelingen van anderen. Vaak werd ik verkeerd begrepen of begreep ik anderen verkeerd waardoor ik gepest werd omdat ik afweek. Als anderen een grapje maakte pakte ik dat serieus en werd zo voor spelbreker, mierenneuker, zeikerd en andere dingen uitgemaakt. Door die dingen kwam ik ook vaak in een isolement terecht wat mij veel pijn heeft gedaan. “Normale” (vanaf adolescentie) mensen verpakken hun boodschap vaak in een sausje van indirecte signalen. B.v. als iemand naar de kapper is geweest en het ziet er niet uit, zal een “normaal” mens zeggen “zo, naar de kapper geweest” en als daar dan bevestigend op gereageerd wordt vaak zeggen “het is een ander kapsel dan normaal hè?”. Terwijl ik niets zou zeggen tenzij er om gevraagd zou worden. En als ik dan iets moet zeggen zeg ik ook dat het er niet uitziet, want dat is nu eenmaal zo.

Ik heb in de loop van mijn leven geleerd om in bepaalde situaties op een neutrale manier te reageren. Dat zijn scripts die ik mezelf aangeleerd heb om zo min mogelijk op te vallen. Ik kan mezelf redelijk staande houden in de “normale” wereld dankzij deze scripts, maar ik kan niet voor elke situatie een script aanleren en dus gaat het wel eens fout. Als ik geestelijk doodmoe of gespannen ben dan werken de scripts vaak niet en val ik terug op mijn “basisroutine”. Ik ben dan enorm letterlijk en raak snel gefrustreerd als mensen niet begrijpen wat ik bedoel of juist andersom. Die frustratie kan zich uiten in agressie. Gelukkig kan ik het hanteren en is het alleen verbale agressie, maar soms heb ik enorm veel moeite om niet ergens te gaan te schoppen of slaan om de frustratie kwijt te raken.

Als het goed is krijg ik binnenkort uitslag van mijn testen, maar er is volgens de hulpverleners maar 1 uitkomst mogelijk “Autisme, en dan specifiek het syndroom van Asperger”.

Ik ben enorm benieuwd.

Tot zover een drukke en wazige posting.

Stress, angst , verdriet e.d. aanvoelen

Zolang als ik mezelf kan herinneren voel ik bij andere mensen spanningen e.d. als die er zijn. Vaak zie je aan de buitenkant niet dat er iets aan de hand is, maar toch voel ik iets en dat maakt mij gespannen en alert. Vaak blijkt dat ik gelijk heb, en dat is wel heel apart vind ik zelf. Ik ben er niet blij mee, want ik kan er niets mee met die spanning. Ik zou willen dat ik die dingen niet zou aanvoelen zodat het mij meer rust zou geven.

Mijn vrouw was op internet naar iets over angst aan het zoeken, en kwam de onderstaande tekst tegen, die voor mij heel interessant is.


Hoe werkt angst lichamelijk:

Er zijn kliertjes in de hersenen, de amygdala, die als een soort filter fungeren voor informatie. Zij bepalen of die informatie over gevaar wordt doorgestuurd naar de hersenen. Bij verwijdering of beschadiging van de amygdala ontstaat er een abnormaal gebrek aan angst en agressie. Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat mensen, waarbij de amygdala is beschadigd, door bijvoorbeeld een ongeval, hele sociale persoonlijkheden worden (Damasio 1999). Zij kennen geen angst en dus ook geen agressie, omdat zij geen gevaar zien. De Amygdala die dit gevaar signaleert ontbreekt. Mannelijke hersenen zien eerder gevaar aankomen dan vrouwelijke hersenen. Daardoor reageren mannen ook sneller op gevaar en blijven zij mogelijk langer in deze staat hangen. Bij autistische mensen blijkt de amygdala afwijkend te functioneren. (Cohen, Ring, Wheelwright, Bullmore, Brammer, Simmons en Williams 1999).Aangezien bij autisme vaak sprake is van extreme angst, ligt hier mogelijk een opening naar onderzoek over de samenhang tussen Autisme en Posttraumatisch stress syndroom (Kees de vries 2004). Uit het onderzoek is vast komen te staan dat autistische mensen een gebrek hebben aan invoelend vermogen en dat zij extra gevoelig zijn voor signalen van gevaar en stress bij anderen. Dit verklaart mogelijk ook het verminderde sociale gedrag van oorlogsveteranen. Bij thuiskomst ontstaan er regelmatig relatieproblemen, overmatige stress, overmatige angst, extreme gespannenheid, verhoogde spierspanning, slecht slapen, agressie, crimineel gedrag enzovoort.

Het stuk tekst omvat nog veel meer uitleg, maar dat is teveel om hier te posten. Kijk hier voor de volledige uitleg.

Weer iets geleerd.

Financiën e.d.

Ik heb zolang als ik mij kan herinneren al problemen met het organiseren van financiën. Ik krijg het maar niet op een rijtje. Het plannen en budgetteren is voor mij een taak die bij wijze van spreken nog zwaarder is dan het leven. Ik zou graag iemand willen hebben die al die zaken voor mij behartigd, maar dat is of onbetaalbaar voor mij, of ik kan zo iemand niet vinden. Dan komt daar ook nog eens het punt vertrouwen bij kijken, want ik vertrouw bijna niemand wat betreft persoonlijke zaken. Zo gauw als ik alleen maar al denk aan het moeten regelen van de financiën, dan raakt mijn hoofd in overdrive en vormt zich heel snel chaos.

Waar ik niet tegen kan is de onmacht van bedrijven. Als ze geld willen hebben van mij dan sturen ze per direct een rekening, maar als ik iets geregeld wil hebben zijn zij niet thuis. Niet zo’n mooie voorbeelden zijn de belastingdienst en de autoverzekering. Eind vorig jaar bij de belastingdienst de voorlopige teruggave stopgezet voor 2007, en jawel ik krijg nog steeds geld binnen van hun dat ik natuurlijk later weer moet terugbetalen. Andere auto gekocht en vorige maand de oude verzekering opgezegd omdat ik naar een andere maatschappij ben gegaan, en ik krijg een vette rekening voor verlenging van de oude verzekering. Ik heb de maatschappij gebeld en dan krijg ik te horen “wij hebben een verwerkingsachterstand”. Ongelofelijk wat een gedoe. Ik moet overal achteraan zitten en van alles regelen en rekening houden met de traagheid en onwilligheid van bedrijven e.d. en dat lukt mij nagenoeg niet.

Kortom, ik kan niet tegen als die bureaucratie. Het is allemaal zo oneerlijk.

Herkenning bij "lotgenote".

Ik was vanavond met mijn vrouw bij mensen op bezoek, waarvan er bij de vrouw vermoed wordt dat zij storing heeft in het Autisme Spectrum. Zij zit nu volop in het diagnose circuit, en er wordt haar ook steeds meer duidelijk m.b.t. wie ze is. Wij zaten te praten over het invullen van de dagen, en ik vertelde haar dat ik eigenlijk uit 3 personen zou moeten bestaan:

1. gezin persoon
2. werk persoon
3. sociale contacten persoon.

Zij begreep goed wat ik bedoelde, en dat was enorm fijn. Ook dat ik eigenlijk maar 1 ding moet plannen op een dag, omdat ik voor meer simpelweg geen energie heb was herkenbaar bij haar.
Ik heb een aantal uur nodig op een dag om mezelf voor te bereiden op hetgeen dat ik moet gaan doen, en als ik daar mee klaar ben heb ik een nog langere tijd nodig om mezelf weer los te koppelen van hetgeen ik heb gedaan. Als ik eenmaal bezig ben, dan ben ik geneigd om ineens heel veel dingen te gaan doen, met als gevolg dat ik al mijn energie opbrand en er enorme chaos in mijn hoofd ontstaat. Ik kan er dan vaak ook niet van slapen, omdat er een enorme wervelwind van gedachten en gevoelens door mijn hoofd waait.

Al deze dingen zijn voor haar ook enorm herkenbaar, en het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben die er zo tegen aankijkt c.q. loopt.

Lezen

Ik lig net een boek te lezen "Autisme verteld. Verhalen van anders zijn" en kom daar een mooie uitspraak tegen:

"een handicap ontstaat pas na interactie met de omgeving. hetzij in de vorm van het niet kunnen nakomen van de eisen die de omgeving stelt, hetzij in de vorm van discriminatie of sociale achteruitstelling".

Het is iets om over na te denken, want ik vind idd dat er met mij niets mis is. Het is dat mijn omgeving aanloopt tegen mijn gedrag en handelen, anders was er voor mij niets aan de hand geweest. Als de wereld net zoals ik was, had ik waarschijnlijk nooit problemen gehad.

Er staat ook een mooi verhaaltje in:

Een kapot vijfhoekje.

In de wereld van puntige vierkantjes, werd eens een vijfhoekje geboren. Vijfhoekjes waren jammer genoeg niet gewenst bij de puntige vierkantjes. De vierkantjes zeiden `We breken er wel een hoekje af, dan is het ook een vierkantje`. Dat ging niet zo makkelijk als ze dachten. Ze timmerden erop los, maar het lukte niet om er een vierkantje van te maken. Het vijfhoekje was nu flink beschadigd. De puntige vierkantjes waren teleurgesteld over het resultaat. Ze gaven het puntige vierkantje dan maar een grote houten plank, een houten vierkant, met twee kijkgaten erin. Het vijfhoekje moest voortaan altijd die plank voor zich uit dragen, om op een vierkantje te gelijken. Zo kon het zich jarenlang in de wereld van de vierkantjes bewegen. Dat vonden de vierkantjes best aanvaardbaar.

Het vijfhoekje werd moe van altijd met die grote zware plank te zeulen. Het bleef maar zoeken en zoeken naar een oplossing om ooit een echt vierkantje te worden. Na lange tijd kwam het uitgeputte vijfhoekje een paar wijze afgeronde vierkantjes tegen. Die zagen er veel vriendelijker uit dan de puntige vierkantjes.

`Hoe kan ik ooit nog een echt vierkantje worden?` vroeg het vijfhoekje. `Jij? Een vierkantje? Maar… jij bent gewoon een vijfhoekje!` zei een van de afgeronde vierkantjes. `Leg die plank eens even neer…` De andere afgeronde vierkantjes zagen het nu ook. `Ja! Jij bent gewoon een vijfhoekje! Jij hoeft toch niet te doen alsof jij een vierkantje bent! Jij hebt alleen maar een hoekje meer dan ons, daar is niks mis mee. We kennen er nog zulke, hoor!`

Bij de afgeronde vierkantjes mocht het kapotte vijfhoekje dat zware stuk hout eindelijk weggooien. Een paar puntige vierkantjes hadden dat van ver gezien, en zeiden: `Oei, nu gaat het heel erg slecht met het vijfhoekje, het lukte altijd zo goed met die plank!` Maar het vijfhoekje wist wel beter.

Eigen wereldje

Gisteren waren mijn vrouw en ik aan het winkelen. Toen wij bij de kassa waren, zag ik ergens een kunststof verpakkingsdoosje staan waarvan de dekseltjes half open stonden. Nadat ik de boodschappen op de band had gelegd ging ik kijken hoe dat doosje in elkaar zat. De dekseltjes konden maar op 1 manier dicht en dat probeerde ik ook te doen zodat het doosje dicht kon. Mijn vrouw had mij al geroepen, maar ik zat ik mijn eigen wereldje en hoorde haar niet. Toen zij voor een 2e of 3e maal riep hoorde ik het pas. De dekseltjes waren nog niet dicht van het doosje, maar mijn vrouw vroeg dringend doch beleefd of ik aub mezelf bij haar kon vervoegen. Ik had moeite om het doosje te laten voor wat het was, want de dekseltjes waren nog niet dicht. Mijn vrouw was een beetje geïrriteerd, want waarom stond ik toch te frunniken aan dat doosje? Ik kon alleen maar zeggen "ik zat even in mijn eigen wereldje", maar dat begreep zij niet.

Vandaag is mijn vrouw op bezoek geweest bij haar vriendin, en tijdens een gesprek met een hulpverlener kwam ter sprake dat die vriendin vaak in haar eigen wereldje zit en zo moeilijk te bereiken is voor anderen. Hoe langer haar vriendin zich bevindt in haar wereldje, hoe moeilijker het voor haar wordt om daar uit te komen.
Mijn vrouw dacht gelijk aan gisteren met het boodschappen doen. Ze vroeg aan mij of ik vaker in mijn eigen wereldje zit, en dat kon ik alleen maar be-amen. Wij gaan daar zeker nog eens over praten, want dat is heel interessant voor haar.

To be empathic, or not to be empathic.

Vannacht was ik aan het surfen op internet en kwam ik terecht op PAS Nederland. Ik vind het een interessante website, en ben dus druk aan het lezen.
Mijn vrouw heb ik de link gestuurd, en die kwam het volgende stukje tekst tegen:

Autistische mensen hebben empathie


Het is voor auti’s moeilijk om andere mensen te begrijpen, maar ze voelen precies evenveel als andere mensen

. Als ze weten hoe het met anderen gaat, tonen auti’s zowaar meer medeleven.

In het algemeen wordt een gebrek aan empathie als een van de kenmerken van het syndroom van Asperger genoemd.
De onderzoeken concentreerden zich vooral op de cognitieve empathie (het over iemand denken) en ignoreerden de rol die de affectieve empathie speelt. (het meevoelen met iemand)
Nieuwe onderzoeken toonden aan, dat mensen met het syndroom van Asperger bij toetsen van de cognitieve empathie lager uitkwamen dan de controlegroep. Er was echter geen onderscheid in de affectieve empathie (medegevoel). Als auti’s zich bewust waren, dat het anderen niet goed ging, waren ze daardoor erger van streek dan de controlegroep. Mensen met het syndroom van Asperger schijnen meer voor andere mensen te voelen dan de controlegroep. En in de literatuur wordt dikwijls gemeld, dat mensen in het autistisch spectrum zich sterk kunnen engageren als zij iets oneerlijk vinden (zie het artikel op Aspie).

De wetenschappers stellen voor, dat de voorstelling over empathie bij het Asperger syndroom herzien wordt.

Ik heb de tekst gelezen, en sindsdien liet het mij niet los. Ik herken er veel in.
Enige tijd geleden (ongeveer 1,5 jaar) heb ik samen met mijn vrouw een gesprek gehad met een relatietherapeut c.q. SPV'er. Die vertelde mij dat ik moest proberen te stoppen met mezelf in te leven in de gevoelens van mijn vrouw, omdat ik nooit kan voelen wat zij voelt aangezien ik haar niet ben en dat het mij te erg van streek maakt.
Het was (en is) idd zo dat als mijn vrouw zich geestelijk niet goed voelt, dat ik mezelf dan ook niet goed voel.Ik leef mezelf dan blijkbaar teveel in haar gevoelens in, al kan ik niet weten wat zij precies voelt. Het gevolg hiervan is dat ik haar niet kan steunen omdat ik mezelf enorm slecht voel door hetgeen dat ik oproep in mezelf.

Ik heb altijd al gezegd "ik ben niet emotieloos", en dat klopt ook. Alleen zijn mijn emoties vaak enorm zwart/wit, en begrijp ik vaak niet wat anderen bedoelen met hun emoties. Vaak is het zo dat als ik bepaalde emoties heb (pijn, verdriet, boosheid) dat die ook heel heftig aanwezig zijn. Ik kan ze dan bijna niet controleren en dat uit zich in frustratie die ik ook niet kan beheersen waar ik weer door gefrustreerd raak, en dan is de cirkel weer rond. Als er iets is waar ik niet tegen kan is het onrecht. Dat roept bij mij zo'n enorm heftige reactie op, dat ik loop te te koken van frustratie en woede. Dan moet ik afstand nemen van hetgeen waar ik mee bezig ben, en proberen mezelf af te zonderen om zo minder prikkels binnen te krijgen en tot rust te komen.

Beschadiging van vertrouwen.

Gisteren heeft een goede vriendin van mijn vrouw (en mij) weer een zelfmoordpoging gedaan. Nadat zij een slagader had opengesneden en al het bloed zag dat eruit kwam spuiten, is zij in paniek geraakt en heeft iemand gebeld die er voor heeft gezorgd dat ze toch nog gered werd.

Het is de 2e maal sinds ik haar ken dat zij een poging heeft gedaan, en ik weet niet wat ik er mee moet. Het is voor mij heel moeilijk om iemand die ik mijn vertrouwen geef en toelaat in mijn (toch al zo beperkte) emotionele wereld, weer toe te laten nadat het vertrouwen voor mij geschonden is.
Als ik iemand toe kan laten is het onvoorwaardelijk. Als die persoon dan besluit om uit het leven te stappen, dan krijg ik een knauw omdat mijn gevoelens dan enorm gekwetst worden. Na haar eerste poging heb ik veel moeite gehad om haar weer toe te laten tot mezelf, en dat was nog steeds niet helemaal hersteld. Na deze 2e poging weet ik helemaal niet meer wat ik er mee aan moet. Ik ben gewoon bang om weer gekwetst te worden, en zodoende hou ik het voorlopig even bij oppervlakkigheid en afstand. Ik heb moeite om te investeren als er een onzekerheid in het spel is.

Omdat mijn vrouw mij niet begreep, heb ik het als volgt uitgelegd;

Stel, je moet verhuizen en krijgt een huis toegewezen voor maximaal 1 jaar omdat het daarna gesloopt wordt. Ga je dan in het huis investeren (opknappen e.d.), of bewaar je je geld en energie voor een ander huis waar je wel van op aan kan dat je er langer woont?
Oftewel, ik heb enorm veel moeite met het investeren in iemand, waarvan ik weet dat die persoon een onzekere factor voor mij is. Ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten doen.

Dan zit ik ook nog met iets anders. Als iemand beslist om zich van het leven te beroven d.m.v. een aderlating, hoe kun je dan in paniek raken als je bloed ziet? Je weet immers waar je aan begint? Mijn vrouw heeft mij het getracht uit te leggen door een voorbeeld te schetsen van iets anders, en ik begrijp het nu enigszins.

Toen ik ooit zo depressief was dat ik niet meer verder wilde leven, heb ik heel vaak gedacht hoe ik eruit zou stappen. Gelukkig heb ik dat nooit gedaan, maar ik balanceerde wel op het randje. Ik kan mij dus enigszins voorstellen hoe iemand zich voelt als de zin in het leven weg is.

Het zou enorm jammer zijn als zo'n mooi en intelligent persoon als zij is deze aardkloot bewust verruild voor het hiernamaals. Zij is een van de weinige mensen die mij begrijpt, en weet hoe ik redeneer (althans dat gevoel heb ik). Nadeel is wel dat het voor mij ook bedreigend is, want zij kan mij zien zoals ik werkelijk ben.

Voor mij bestaan er 2 werelden, mijn eigen veilige wereld, en de boze buitenwereld. In de boze buitenwereld leven veel mensen die mij niet begrijpen en geen rekening met mij willen of kunnen houden, en in mijn eigen veilige wereld kan ik gewoon mezelf zijn zonder commentaar van anderen daarover te krijgen. Tot nu toe is er maar 1 persoon die zich in mijn beide werelden kan bevinden, simpelweg omdat zij als het ware door mij heen kijkt. Het komt omdat zij net als ik redeneert en denkt op bepaalde vlakken (autistische deel). Dat is fijn maar ook eng, omdat iemand dan ziet wie ik ben, en dat heb ik heel mijn leven al moeten verbergen voor de buitenwereld omdat die mij niet begreep (en ik de buitenwereld niet).
Dit alles maakt het voor mij ook moeilijk om haar keuze tot levensbeëindiging te kunnen accepteren.