Moe

Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets op mijn log heb gepost. Niet dat er niets gebeurd is, maar ik kom er gewoon niet aan toe. Het gaat niet zo goed tussen mijn echtgenote en mij, en dat kost mij veel energie. Mijn vrouw heeft PTSS klachten, en dat botst enorm met mijn autisme.
Ik kan mij niet inleven in haar, en als zij soms een arm om haar heen wil, zal zij dat altijd moeten vragen omdat ik er zelf simpelweg geen erg in heb als het niet zo goed gaat met haar. Dat geeft haar het gevoel dat zij niet belangrijk is, en dat doet haar pijn. Zo spelen er nog veel meer dingen, en mijn vrouw heeft besloten om 3 maanden rust te zoeken in een rusthuis. Ik hoop voor haar dat zij daar wat kan “bijtanken”, en dat ik ook aan mijn rust toe kom zodat wij straks weer energie voor elkaar hebben.

Mijn hulpverlener (klaagmuur ) heeft mij aangemeld voor een psycho-educatie.

Voor wie is de behandeling bedoeld?
Psycho-educatie is bedoeld voor mensen bij wie de diagnose autismespectrumstoornis is gesteld. Ouders, andere familieleden en betrokken instanties kunnen betrokken worden bij de psycho-educatie, met toestemming van de cliënt.

Doel:

Psycho-educatie heeft tot doel:
de kennis over de stoornis te vergroten;
het leren begrijpen van de invloed en de gevolgen van autisme op het dagelijks leven en op eigen omgeving;
een begin maken met het accepteren van de stoornis.

Het lijkt mij een enorm leerzame cursus, en ik zal het met veel plezier gaan volgen.

M.b.t. het accepteren van mezelf en mijn autisme, dat is geen probleem. Ik weet wie ik ben en heb dat geaccepteerd. Alleen loop ik wel tegen dingen aan waar ik meer over wil leren, en hopelijk leer ik dat bij zo’n cursus.

Ik merk wel dat ik moet oppassen dat ik niet te star word. Ik ben geneigd om mijn gevoel te volgen (iets wat ik nooit heb durven c.q. kunnen doen), en dat voelt fijn aan. Alleen kom ik dan in de knoop met andere mensen die mij niet begrijpen en dat roept weer frustratie bij mij op.
Was het maar zo simpel dat ik gewoon mezelf kon zijn, en kon handelen zoals mijn gevoel dat ingeeft. Wat zou dat een fijn leven zijn. Het niet mezelf kunnen zijn geeft mij een enorm gevoel van eenzaamheid.

Diagnose

Vandaag heb ik een gesprek gehad met de psychologe die de testen afnam m.b.t. een diagnosevorming van mijn persoon, en mijn hulpverlener en mijn vrouw waren er ook bij aanwezig.

Mijn diagnose is Hoog Functionerend Autisme. Het houd in dat ik een klassieke autist ben, maar zonder verstandelijk handicap en met een IQ boven 80 a 90. Mijn IQ ligt nog wel een aardig stukje hoger dan de 90, dus dat klopt dan ook wel.
Eerst werd er gedacht dat ik asperger had, maar uit de onderzoeken is gebleken dat die gedachte niet helemaal klopt.

Klik hier voor meer info over het verschil tussen HFA en Asperger.

Het verslag heb ik thuis op mijn gemak liggen lezen, en ik heb er vaak bij moeten lachen. Het is zo treffend wat er in staat, dat ik niet anders kan concluderen dan dat het onderzoek geslaagd is. Ik ben blij dat er nu eindelijk een einde aan mijn zoektocht naar (h)erkenning is gekomen, en dat ik nu verder kan gaan met het ontwikkelen van mezelf m.b.v. begeleiding. Het label dat mij nu is aangehangen, bied mij toegang tot de juiste hulp en ondersteuning die ik nodig heb.

Ik moet de uitslag nog verwerken, maar dat ik er blij mee ben dat moge duidelijk zijn.

Gevoel van machteloosheid

Een van onze katten is ziek geworden. Volgens de dierenarts heeft hij nog maar 25% van zijn nierfunctie over. Hij wil niet eten of drinken, maar als hij dat niet doet en zijn medicijnen dus niet binnenkrijgt is het binnen 2 weken afgelopen met zijn leven. Ik kan hier niet mee omgaan. Ik ben bang dat hij dood gaat, en wil hem dus zo goed mogelijk ondersteunen en verzorgen.

Helaas eet hij niet en dat is voor mij erg moeilijk. Ik heb zoiets van “eet nou toch maf beest, als jij het niet doet ga jij dood”. Het roep zo enorm veel spanning bij mij op, ik ben gefrustreerd omdat hij niet voor zichzelf wil/kan zorgen, en ik kan hem ook niet dwingen. Ik heb geen controle over zijn gezondheid, en dat maakt mij machteloos.

Ik hou zo enorm veel van hem, dat ik hem absoluut niet kwijt wil. Het is voor mij zwaar om hem zo te zien aftakelen. Het stelt mij ook voor een groot dilemma. Als hij echt niet meer wil eten en drinken is het beter om hem in te laten slapen, om een pijnlijke lijdensweg te voorkomen. Maar ik wil hem niet kwijt dus het is een bijna onmogelijke keuze voor mij om te maken. Mijn vrouw heeft het er ook enorm moeilijk mee, want onze dieren zijn toch onze kinderen, en die laat je niet zomaar inslapen.

Wat moet ik met de spanning (frustratie) die het oproept in mijn lijf? Ik raak chaotisch en gefrustreerd merk ik nu. Alles komt op mij af. Wij wonen in een rustige omgeving, maar als ik met de honden aan het wandelen ben zijn zelfs de geluiden van de vogels, kinderen die ergens spelen, en voorbij fietsende mensen al teveel. Ik kan niets filteren en raak langzaam maar zeker overspoeld door alle geluiden en dingen die ik zie.

Ik hoop dat het snel beter gaat met de kat of dat ik in ieder geval snel duidelijkheid heb over zijn levensverwachting en/of gezondheid. Hopelijk kan ik dan rust vinden.

Hyperactiviteit

Ik ben sinds gisteren hyperactief. Ik weet hoe het komt maar kan er niet mee omgaan.

Gisteren ben ik naar een contactdag voor personen in het autismespectrum (via PAS Nederland) geweest, en daar ben ik nu nog steeds erg druk door. Het was voor het eerst dat ik naar zo’n contactdag ben geweest, en ik zal het in de toekomst zeker nog eens gaan doen. Het was fijn om mezelf te kunnen zijn en herkenning te hebben bij anderen en ik merkte dat het omgekeerd ook zo was. Gelukkig was mijn vrouw erbij anders had ik de stap niet durven zetten om naar de contactdag te gaan, omdat ik een beetje heel erg veel last heb van drempelvrees.

Het was eng om tussen al die vreemde mensen te zitten, maar ik heb bewust contact gezocht met de anderen om zo voor mij enorm moeilijke stiltes te voorkomen. Gelukkig was ik niet de enige die er zo over dacht en is het gezellig geworden. Ik herkende veel van mezelf in de anderen en dat gaf mij een vertrouwd gevoel. Wat ook enorm fijn was, was dat ik mij soms in mezelf terug kon trekken zonder dat anderen daar opmerkingen over maakten o.i.d.. Het was gewoon fijn om anderen te zien die net zo zijn als ik.

De reden van mijn hyperactiviteit is mijn onvermogen om emoties (tot een bepaald niveau)te kunnen reguleren. Ik weet simpelweg niet hoe ik met veel emoties moet omgaan, en kan ze ook niet reguleren en/of filteren. Het vooruitzicht om vreemde mensen te gaan ontmoeten zorgt er bij mij al voor dat mijn hersenen in de hoogste versnelling gaan draaien, en op die manier mij zoveel energie geven dat ik niet weet hoe ik er vanaf moet komen. Ik krijg dan enorm veel prikkels binnen (jawel, nog meer dan anders (en dat is al veel)) en die blokkeren dan mijn zintuiglijke waarnemingen van veel dingen. Al met al word ik dan erg druk en raak ik snel gefrustreerd als iets dan niet precies gaat zoals ik het mij voorgesteld heb.

Na de contactdag gisteren had ik graag op een motor naar huis gereden op topsnelheid, om zo een adrenalinekick te krijgen waardoor ik rustiger zou worden (deed ik vroeger vaak). Maar helaas heb ik geen motor meer en zat ik met nog 3 mensen in de auto, dus moest ik het rustig aan doen. Nadat wij terug thuis waren, ben ik gelijk naar iemand toe gegaan waar ik nog wat zou doen m.b.t. internet.
Ik had zo veel energie dat ik 4 uur bezig ben geweest daar om ADSL aan te leggen en de netwerkkabels e.d. aan te passen en zijn pc te updaten. En nog had ik veel energie over.

Gelukkig heb ik gisteravond wel redelijk goed geslapen. Maar toen ik vanmorgen wakker werd merkte ik dat ik nog net zo druk was als gisteren, en toen ben ik in huis nog 6 uur wezen klussen (voegen, stofzuigen, poetsen). Nu is het ondertussen 22.45 uur en nog ben ik enorm opgefokt.
Ik heb zat te doen in en om het huis, maar ik hoop dat de drukte in mijn hoofd en lijf nu toch eindelijk eens wat gaat afnemen.