Vriendschap en emoties

Gisteren was ik zo onrustig dat ik gewoon de deur uit MOEST gaan. Op een gegeven moment heb ik besloten om naar mijn ouders te gaan om wat te knutselen m.b.t. de schrikdraadsteunen hier in de tuin. Toen ik onderweg was kwam bij mij de gedachte op dat ik ook wel weer eens een vriend van mij wilde zien. Ik stuurde hem een sms en even later belde hij mij op om wat af te spreken. Hij wilde mij mee uit eten nemen en dan konden wij weer eens lekker bijpraten.

Zo gezegd zo gedaan, na het knutselen ben ik naar het restaurant toe gegaan waar wij afgesproken hadden.
Het was een enorm gezellige avond, en ik heb heerlijk gegeten.
Op een gegeven moment kwam het gesprek op mijn “problemen” terecht, en dat vond ik erg moeilijk. Ik kan hem (en andere mensen) gewoon niet uitleggen wat het is om HFA te zijn. Ik weet voor mezelf waar ik tegenaan loop en waar ik moeite mee heb, maar om het uit te leggen aan een ander is nagenoeg onbegonnen werk. Veel mensen herkennen altijd wel wat in mijn problematiek, maar dat is ook normaal aangezien elk mens wel op een of andere manier raakvlakken heeft met autisme o.i.d.. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar om het uit te leggen, en ben daar ook mee gestopt. Gelukkig is hij niet dom, en neemt hij zonder meer aan wat ik hem vertel.

Ik merk dat ik emoties voel die ik niet kan plaatsen. Wij hebben altijd veel lol gehad, en kunnen goed met elkaar overweg. Maar toch weet ik niet hoe ik mezelf moet opstellen t.o.v. hem (of anderen).
Het viel hem wel op dat ik weer "de oude" was. Ik was weer vrolijk, druk en gek zoals ik altijd ben geweest. Zo voelde ik mezelf ook, maar het heeft enorm veel energie gekost, en nu ben ik op.

Zijn vriendin (die in het restaurant werkt en die ik ook al een paar jaar ken), kwam af en toe kijken of alles naar wens was en om een praatje te maken. Ik kan geen contact krijgen met haar. Zij is aardig e.d. en praat ook wel wat tegen mij, maar op een of andere manier kan ik niet in contact komen met haar. Ik weet niet waarom, maar als ik hen weer eens zie ga ik het er wel over hebben. Ik wil weten of het aan mij ligt of aan haar, want het kan best zo zijn dat zij niet weet hoe ze met mij moet omgaan.

Het was gezellig om dingen van “vroeger” e.d. naar boven te halen en om elkaar ook weer nieuwe dingen te vertellen. Ik merk wel dat ik het echt wel gehad heb na 1 zo’n avond. Ik ben vandaag enorm chaotisch, en krijg mijn gedachten niet op een rij.
Het blijft maar malen in mijn hoofd m.b.t. de indrukken en gedachten, en op een dusdanige manier dat ik niets anders kan doen dan b.v. te gaan slapen.

Laat mij maar met rust!!!!

Sinds vorige week ben ik enorm gespannen. Ik moet mezelf dwingen om rustig te blijven, omdat ik anders 100 dingen tegelijk wil gaan doen of om mij heen ga slaan, en dat gaat niet goed.

Ik merk dat ik het liefst niets of niemand om mij heen heb, zodat ik gewoon mijn gang kan gaan zonder weer eens met iets of iemand rekening te moeten houden. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn vrouw er voor gekozen heeft om zich voor een bepaalde tijd te laten opnemen in een rusthuis om “bij te tanken” . Hopelijk kan ik nu ook even tot rust komen.

Hoe zeer ik ook van haar hou en haar wil vasthouden, ik kan haar nu niet om mij heen hebben. Ik kan simpelweg geen of moeilijk rekening met haar “beperkingen” houden, ik heb teveel aan mezelf.
Afgelopen week is er voor haar veel gebeurd daar waar zij nu is, en ik merk dat dat zijn weergave op mij heeft als zij dat wilt delen met mij. Ik kan het allemaal niet meer verwerken, en krijg er veel chaos in mijn hoofd door. Ik moet mezelf ook nog eens afremmen, omdat ik heel graag mezelf onder tafel zou drinken om maar rust te krijgen. En aangezien ik geen of nauwelijks nog alcohol kan/mag drinken, is dat geen goed idee (en dan niet eens meegerekend dat ik er heel agressief en hyperactief van kan worden).

Ik ben zo gespannen dat ik mezelf nu moet beheersen om mijn toetsenbord niet een flinke mep te verkopen, omdat Word 2007 niet doet wat ik wil (voor de zoveelste keer, k#tprogramma).
De huisdieren moeten ook uit mijn buurt blijven, omdat ik er niet tegen kan als ze niet luisteren of als ze zeuren.

Het allerliefst zou ik gewoon mezelf willen kunnen zijn, maar dat stuit op onbegrip binnen mijn relatie en de buitenwereld. Laat mij toch gewoon mezelf zijn met mijn “maatschappelijke beperkingen”. Laat mij toch gewoon doen, ik red mezelf wel.

Mijn vrouw vond het erg om te horen toen ik een tijdje geleden tegen haar zei dat ik mezelf niet kon zijn binnen onze relatie. Maar het is niet anders. Ik moet mezelf aanpassen zodat zij niet teveel last van mij heeft, en die grens is bereikt.
Ik heb mezelf in het begin van onze relatie tot ongeveer 1.5 jaar geleden ongeveer veel weggecijferd om haar te steunen en te begeleiden, maar ik kan niet meer. Zij zegt dat zij zichzelf al ruim 1 jaar heeft weggecijferd i.v.m. mijn autisme e.d., en dat geloof ik. Feit blijft dat ik mezelf niet kan aanpassen voor haar, en zij niet voor mij op dit moment en dat geeft wrijvingen.

Ik weet gewoon niet hoe het verder moet op deze manier. Ik kan niet met haar emoties overweg, en heb er ook veel moeite mee om rekening met anderen te houden. Zoals ik al eerder schreef, laat mij maar met rust, ik heb teveel aan mezelf op dit moment.

Over 2 weken begin ik met psycho-educatie, maar daar verwacht ik niet al teveel van al vind ik het wel reuze interessant.

Psycho-educatie

Ik ben vanmorgen gebeld door een vrouwspersoon die samen met nog een ander de psycho-educatie cursus geeft.
Vanaf 7 mei gedurende 10 weken (m.u.v. 2e pinksterdag) zal de cursus gegeven worden op maandagochtend van 10:00 uur tot 12:00 uur. Volgende week krijg ik een informatiepakket binnen, waarin alles uitgelegd staat.

Ik ben benieuwd.

Mijn reactie op een reactie op mijn vorige posting.

Beetje omslachtige titel


Hoi anoniem.

Ik snap jouw reactie niet helemaal. Jij geeft aan dat jij met hetzelfde probleem zit als ik, maar ik ben degene met HFA en niet mijn vrouw en ik vind niet dat ik een probleem heb. Dat ik tegen dingen aanloop die frustrerend zijn is weer iets anders.

Ik kan wel een gesprek met mijn vrouw voeren, maar het frustrerende is dat ik vaak niet begrijp wat zij bedoeld (of omgekeerd). Het is net of zij dan een andere taal spreekt, en ik die niet versta.
Voor mijn vrouw is het erg, want zij voelt zich net als jij vaak enorm alleen in onze relatie, omdat zij met haar gevoelens en/of problemen vaak niet bij mij terecht kan.

M.b.t. werk dat kan mijn vrouw alleen maar beamen. Als ik werk dan werk ik voor 100%, en buiten werk is er dan geen leven. Ik neem mijn werk dan ook mee naar huis, sowieso in mijn hoofd, maar soms ook letterlijk en zit ik thuis nog een paar uur op internet van alles op te zoeken. Ik kan dat niet loslaten, en daar word ik enorm moe en prikkelbaar van.

Mijn vrouw probeert net als jij in discussies e.d. rustig te blijven en alles uit te leggen en zo de discussie gecontroleerd en op een nette rustige manier te laten verlopen waardoor ik het wel snap, terwijl ik heftig in verweer ga omdat ik het er niet mee eens ben of het niet snap.

Ik kan jouw man alleen maar adviseren om er iets mee te doen. Ik ben intelligent genoeg om handelingen aan te leren zodat het voor anderen makkelijker is om met mij om te gaan.
Ik doe dit alleen voor mijn vrouw, zodat wij samen er uit zullen komen. En als jouw man ook HFA of Asperger is, dan is de kans groot dat hij dat ook kan.

Groeten,

John

Onmacht, pijn, verdriet, frustratie, chaos.

Mijn vrouw is sinds gistermiddag voor het weekeinde terug thuis. Enerzijds ben ik blij, anderzijds weet ik niet wat ik er mee aan moet. Ik ben dolblij dat zij weer thuis is, nu kan ik haar weer lekker aanraken en tegen haar praten e.d., maar aan de andere kant ben ik bang dat wij weer ruzie krijgen.

Ik ben net als zij geestelijk op, en kan niet meer tegen de tegenstrijdig en onduidelijkheden. Voorbeeld: Ik heb mijn laptop aan haar meegegeven omdat die van haar op het laatste moment kapot ging. Ik heb maandagavond lopen en zitten klooien om de desktop op de tv beneden aangesloten te krijgen, maar dat lukte niet goed. Toen heb ik hem met monitor op de eettafel gezet. Ik dacht nog "als ik hem nu op mijn zitplek neerzet, dan kan vrouwlief als zij thuiskomt weer op haar veilige en vertrouwde plek zitten". Maar ik was zo gespannen van het geklooi met de pc, dat ik hem gewoon maar op tafel heb gezet en heb er verder niet meer bij nagedacht.
Vandaag zei mijn vrouw "ik vindt het niet fijn dat die monitor daar staat", en verder niets. Nu had ik kunnen vragen "zou jij hem ergens anders willen hebben dan?, maar dat doe ik niet.
De reden dat ik dat niet doe, is dat wij al menige discussie hebben gehad over het invullen van gedachten en gevoelens van anderen, en toen heb ik gezegd dat als zij iets duidelijk wil maken dat zij het ook duidelijk moet zeggen en niet met een opmerking waar ik niets mee kan.
Ik doe heel mijn leven al niet anders dan invullen en denken voor anderen, en dat heb ik wel gehad nu. Zij had dus kunnen vragen "zou de monitor verplaatst kunnen worden zodat ik op mijn plek kan zitten?", dat is voor mij duidelijk. Maar dat kan zij niet, omdat het bij haar het gevoel oproept dat niemand aan haar denkt en dat zij altijd alles zelf moet doen en er dus niemand rekening met haar houdt.

Ik kan er niet meer tegen, wees gewoon duidelijk en verwacht niet dat ik aan van alles ga denken want dat heb ik net afgeleerd. Enerzijds kan ik aan van alles denken en dus invullen wat er allemaal kan gaan of nog moet gebeuren, maar als ik dat doe krijg ik te horen dat ik niet moet invullen en niet zo krampachtig moet plannen e.d..

Ik word hier enorm gefrustreerd van, omdat ik niet met onduidelijk en tegenstrijdigheden overweg kan.

Er gaan zoveel dingen door mijn hoofd heen nu, ik kan veel dingen niet op een rij krijgen. Ik ben b.v. De achtertuin helemaal aan het opknappen, en er is aardig wat geld gestoken in het aanpassen van onze huurwoning. Mij bekruipt nu het gevoel dat ik het allemaal voor niets doe, omdat onze relatie misschien geen stand gaat houden. Ik wil niet uit elkaar en zij wil dat ook niet, maar toch blijft het door mijn hoofd spoken, misschien daarom juist.

Maar toch blijft het spoken, alsof ik maar op alles voorbereid probeer te zijn.
Hoe moet het als wij uit elkaar gaan, financieel en materieel komen wij er wel uit, maar hoe snel hebben wij beiden een andere woning, kom ik dan financieel nog wel rond, waar kom ik dan terecht, ik zal mijn schoonouders enorm gaan missen omdat contact houden voor mij dan geen optie is, allemaal van zulke vragen spoken door mijn hoofd.

Ik ben begonnen met mezelf aan te leren haar niet steeds te verbeteren. Als iets b.v. €3.99 kost, dan zegt zij tegen mij "ik heb iets zien staan voor maar €4,-", maar dat is niet juist want het kost geen €4,-. Vaak zeg ik dat dan ook tegen haar, maar daar ga ik nu proberen iets aan te doen, want het is voor haar niet leuk om telkens verbeterd te worden.