Zonder titel (maar eigenlijk dus wel met titel)
Zo, mijn vrouw ligt (hopelijk lekker) te slapen. En ik ben maar uit bed gegaan omdat ik niet kan slapen. Het is allemaal te druk in mijn hoofd, en ik pieker teveel.
Vrijdagmiddag heb ik mijn vrouw opgehaald, en zijn wij wat boodschappen gaan doen op weg naar huis. Mijn vrouw had een zware maar toch ook wel goede week gehad, en dat was goed te merken aan haar manier van doen en praten. Ze had het veel over haar week en wat zij meegemaakt heeft, en dat is begrijpelijk. Ik had er niet zoveel aandacht voor omdat ik enorm goed op het verkeer moest letten (i.v.m. slechte aandacht voor alles door de drukte in mijn hoofd), maar ik wist wel waar zij het over had en reageerde met een kleine simpele bevestiging dat ik haar gehoord had. Toen ik op een gegeven moment volgens haar de auto’s voor mij niet had zien remmen (wat ik wel had gezien) en zij vroeg of ik beter op de weg wilde letten i.p.v. praten, heb ik dat ook gedaan.
Nadat wij thuis gekomen waren, hebben wij nog van alles gedaan in huis en zijn toen de stad in gegaan om wat te gaan eten. Onderweg naar de stad vertelde mijn vrouw mij dat zij het jammer vond dat ik weinig aandacht aan haar verhalen bestede, en ik heb haar toen gezegd dat ik mezelf enorm moest concentreren om auto te kunnen rijden, en dat zij liever had dat ik dat ook deed i.p.v. praten. Dat snapte zij gelukkig, maar toch was er de vraag “waarom krijg ik zo weinig terugkoppeling?”. De andere mensen daar interesseren mij simpelweg niet en ik heb haar dat ook verteld. Dat deed haar pijn en toen wij later op het terras zaten en het eten besteld hadden hebben wij het er nog over gehad.
Zij vond dat ik wel interesse kon tonen in de mensen van haar groep uit respect voor haar, en zij gooide mijn gedrag op het k#t autisme. Ik vind dat ik dat niet hoef te doen omdat ik dat niet wil. Waarom moet ik interesse tonen in mensen waar ik geen interesse in heb? Alleen maar om een ander een plezier te doen? Ik snap dat niet. Nee dus, als ik dat doe ga ik aan mijn eigen gevoel voorbij en dat doe ik al heel mijn leven, ik wil dat niet meer.Ik pas mezelf al mijn hele leven aan, en nu kan ik het niet meer. Ik ben niet te beroerd om dingen aan te leren, maar het moet wel vanuit mezelf komen. Haar opmerking van k#tautisme is mijn in het verkeerde keelgat geschoten. Ik al die tijd dat ik weet dat zijn PTSS heeft, heb ik niet 1 keer daar iets over gezegd of een verwijt over gemaakt. Ik moet mezelf nu enorm gaan inhouden om niet hetzelfde te doen als zij.
Toen zei zij dat zij niet wist of zij wel verder wil met mij, nu zij daar ervaren heeft hoe het is om met mensen zonder autisme te leven. Die uitspraak heeft mijn hoofd op hol laten slaan, want sinds dat moment ben ik elk wakker moment van de dag bezig met alles te plannen en voorbereiden m.b.t. een eventuele scheiding. Hoe regelen wij de financiën, de huisdieren, de inboedel, nieuwe huisvesting, het nog samen in deze woning wonen terwijl wij op zoek zijn naar een andere woning, de auto, enz., enz, enz. Het laat mij niet los en ik wil haar niet kwijt.
Het is weer zo enorm druk in mijn hoofd dat ik weer een oxazepam heb ingenomen. Ik begin al suf te worden dus ik ga maar weer eens naar bed. Weer een nacht slapen om daarna een nutteloze dag des levens mee te mogen maken.
.
).
