Bericht voor Hans

Beste Hans.

Het gaat ondertussen perfect tussen mij en mijn vrouw. Dit wilde ik jou even laten weten


.

Groeten,

John

Autisme documentaire

Drie dagen geleden heb ik online een hele mooie documentaire gekeken. Het gaat over een jongen (man eigenlijk maar voor mij is het een jongen) die het Savant Syndroom heeft. Althans dat is wat "men" er van zegt. Maar het klopt niet helemaal want deze jongen heeft absoluut geen laag IQ of een verstandelijke handicap. Hij is dan ook een van de uitzonderingen die de regel bevestigen, en door zijn intelligentie en ontbreken van een verstandelijke handicap kan hij de wetenschappers veel leren over de processen die in zijn hoofd plaatsvinden.
Het vermoeden bestaat dat hij ook autistisch is, en er worden daar ook testen op gedaan. Het probleem bij hem is dat hij dusdanig intelligent is dat hij d.m.v. aangeleerde scripts redelijk normaal overkomt en zo niet duidelijk geclassificeerd kan worden.
Zo gaat het vaak bij vermoedelijke autisten met een gemiddeld tot hoog IQ (herkenbaar helaas).

De documentaire is via de onderstaande link te downloaden:
The boy with the incedible brain (download 360MB)

of via de onderstaande link online te bekijken bij Google Video:
The boy with the incredible brain (online bekijken)


Ik heb een dvd liggen die ik nog eens wil gaan kijken. De dvd is in België gemaakt en gaat over mensen met autisme en hoe hun dagelijks leven er uit ziet en waar ze tegen aan lopen e.d..

De dvd heet:

AUTIMATISCH: Een visuele uitleg over autisme door mensen met autisme.
Video over normale begaafdheid en autisme of 61233 beelden over autisme. Een groepje volwassenen met autisme vertelt over hun diagnoseweg en hun leven met autisme. De film illustreert de specifieke moeilijkheden waarmee ze te maken krijgen. Ze stoten op veel onbegrip en ongeloof bij het uitleggen van hun handicap: "Ons autisme is niet altijd even zichtbaar en zeker niet op de klassieke manier."

Lijkt mij een leuke dvd om te gaan bekijken. Er bestaan plannen om zo'n soort dvd ook in Nederland op te gaan nemen, en ik heb mezelf in mijn spontaniteit aangemeld als persoon die er wel in wil figureren .

Moeite met veranderingen

Mijn schoonvader heeft vorige week zaterdag vermoedelijk een hersenbloeding of iets van dien aard gehad. Wij kregen het pas op donderdag te horen door omstandigheden, maar ik ben er wel van slag door. Niet zozeer omdat het mijn schoonvader is of vanwege de hersenbloeding, maar omdat hij niet meer de man is die ik gekend heb. Hij is herstellende en het gaat elke dag beter met hem, maar toch heb ik moeite met zijn verandert gedrag. Hij is op dit moment niet de persoon die in mijn geheugen zit, en als zodanig val hij buiten het vertrouwde plaatje. Ik ben nu een paar maal bij hem op bezoek geweest, en hij wordt wel steeds meer de oude. Maar toch zal het waarschijnlijk nog een hele tijd duren eer ik het veranderde plaatje aangepast heb ik mijn hoofd.

Zo is er een vrouwspersoon in mijn directe omgeving die heeft enige maanden geleden een borstverkleining ondergaan. Ik heb haar nu al meerdere malen gezien en gesproken, maar toch is de persoon wederom niet degene die in mijn hoofd zit. Ik merk dat ik meer afstand hou tot haar, terwijl dit eigenlijk compleet van de zotte is omdat de vrouw persoonlijk gewoon dezelfde is gebleven. Het gaat weer om het vertrouwde plaatje dat in mijn hoofd zit dat nu verandert is en dat ik moet bijstellen.

Die veranderingen roepen heel veel stress bij mij op omdat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan, maar ik doe wel mijn best dus ik kom er wel.

Het is niet dat ik de personen in kwestie niet meer ken, maar ik HERken ze niet. Ik weet verstandelijk gezien wie zij zijn, maar gevoelsmatig zijn het vreemden geworden.

Herkeuring

Eergisteren heb ik een oproep binnen gekregen voor een herkeuring bij het UWV. Ik wist dat de oproep een keer zou binnenkomen, maar toch was ik er even door van slag. Er gingen (gaan) gelijk allerlei scenario’s door mijn hoofd m.b.t. het gesprek. Ook nu nog ben ik er druk mee bezig, al probeer ik er niet aan te denken. Ik ben gewoon erg bang dat ik gedwongen word om weer te gaan werken, terwijl ik daar voor mijn gevoel nog lang niet aan toe ben. Maandag ga ik bellen om de afspraak uit te stellen, want ik moet er ruim 1 uur voor autorijden en dat i.c.m. het gesprek is iets wat ik niet ga trekken. Openbaar vervoer is ook niets omdat ik daar teveel prikkels van krijg. Het verzetten van het gesprek levert mij nog een voordeel op, omdat het gesprek dan plaats vindt vlak bij mijn woonplaats, en dan hoef ik maar 15 minuten te reizen en kan ik dus wel met de auto gaan.

Ik ben heel bang voor wat komen gaat. Ik heb al eerder gesprekken gehad met keuringsartsen, maar toch (zeker met de nieuwe regels nu) ben ik enorm bang dat ik niet duidelijk kan maken waar ik problemen mee heb en zo dus toch geheel of gedeeltelijk goedgekeurd ga worden. Er is begeleiding mogelijk, en daar ga ik de komende week ook naar zoeken.

Gisteren kwam ik erachter dat ik de gedachten uit mijn hoofd kan weren door b.v. met mijn tenen te wiebelen en die dan ook te tellen. Het verdringt de andere gedachten en geeft mij rust. Ik wiebel al zo lang als ik mij kan herinneren met handen en of voeten (heb het zelf niet in de gaten maar mensen om mij heen v alt het op), en nu merk ik pas dat ik dat doe om rust te creëren in mijn hoofd.
Interessant