Wel willen maar niet kunnen

Ik ben al een tijdje na aan het denken hoe ik deze tekst moet formuleren, maar ik weet het nog steeds niet dus ik schrijf maar gewoon wat van mij af.

Er gaat veel door mijn hoofd (zoals gewoonlijk) en ik weet niet hoe ik alles een plekje moet geven. Met mijn schoonvader gaat het gelukkig naar omstandigheden enorm goed, en tussen mij en mijn vrouw gelukkig ook.
Met mij gaat het redelijk, al weet ik nog steeds niet wat ik met mijn leven aan moet. Ik zou graag iets willen gaan doen om zo een invulling van mijn leven te krijgen, maar mijn hoofd werkt niet mee. Als ik alleen al aan werken denk krijg ik zoveel prikkels dat ik stapelgek word. Het is niet dat ik niet WIL werken, maar alles wat er bij komt kijken is mij teveel. Mijn oude (eigenlijk huidige beroep) zal ik in de huidige vorm niet meer kunnen uitoefenen, en sowieso de omgang met andere mensen en arbeidssituaties roepen zoveel drukte en pikkels in mijn hoofd op dat ik al doodmoe ben voordat ik ergens aan zou beginnen.

Maar het thuis zitten (lees hangen op de bank, knutselen in en om het huis, internetten en andere bezigheden) is voor mij geen nuttige invulling van mijn leven. Ik zie mij op deze manier niet de rest van mijn leven doorgaan. Aan de andere kant zijn de dingen die ik dagelijks doe voor mij al zo'n uitdaging en beleving dat ik er voldoende aan heb omdat ik simpelweg niet meer energie heb. Als ik op 1 dag drie telefoontjes gepleegd heb, de was gedaan heb en wat geknutseld heb, is mijn energie op. Ga ik meer doen dan kan ik de dingen die mijn lichaam registreert (prikkels) niet meer in de hand houden en word het een kakofonie van geluiden en beelden in mijn hoofd. En dat maak mij boos en verdrietig tegelijk.
Ik wil heel graag meer doen, maar de beperkte prikkelverwerking van mijn hoofd beperkt mij.

Ik merk de laatste tijd weer, dat ik vaak terugval in mijn "basisroutine". Als ik teveel prikkels binnenkrijg en deze niet kan verwerken, of wanneer ik moe ben omdat ik weer eens slecht geslapen heb, dan hou ik geen energie over om de handvatten die ik aangeleerd heb vast te houden. Kortom ik val terug in mijn natuurlijk autistische gedragspatronen. Dat houd in dat ik star ben en niet van bepaalde patronen kan afwijken, ik kan dan ook niet logisch of rationeel nadenken, kan geen of weinig rekening met anderen houden, en ik kan al helemaal niet afwijken van mijn eigen patroon. Alles moet dan gaan zoals het voor mij vertrouwd of veilig is en er is geen ruimte voor afwijkende dingen.
Het maakt het er voor mijn vrouw niet gemakkelijker om met mij te leven, maar gelukkig begrijpt zij het en doet zij dan ook alles om mij met rust te laten of te steunen (mits zij zelf goed in haar vel zit).

Eind September gaan mijn vrouw en ik voor 9 dagen naar Spanje. Wij gaan daar o.a. naar Barcelona om naar het Gaudi gebeuren te kijken. Ik heb er enerzijds enorm veel zin in, anderzijds maakt het mij angstig omdat ik mij in een nieuwe slecht controleerbare situatie ga begeven. Maar ik ga er gewoon voor en heb altijd nog mijn fantastische vrouw als back-up (die is al vaker in Spanje geweest). Het gekke is dat ik (toen wij een paar jaar geleden een autorondreis door een deel van de USA hebben gemaakt), ik veel minder last van angsten had. Waarschijnlijk is dat omdat men daar engels als voertaal heeft, en ik daar totaal geen problemen mee heb. Spaans is aan mij niet besteed op dit moment, maar als mijn hoofd mij niet in de weg had gezeten de laatste maanden dan hadden wij een cursus Spaans gedaan.