GVD, waardeloze hulpverlening

Kan iemand mij een Desert Eagle bezorgen? (dit is een grapje, maar het is voor mij om te verduidelijken wat ik verder ga posten).




Zoals ik in mijn vorige posting al heb aangegeven wil ik een afspraak maken met mijn psychiater. Na 4 x bellen heb ik eindelijk contact met de secretaresse van hem, en ik geef haar aan dat ik een afspraak wil op korte termijn. Verteld zij mij dat mijn psychiater niet mijn psychiater is? Ik ben volgens haar gegevens al geruime tijd bij een andere psychiater ingedeeld die ik niet ken of waar ik zelfs nog nooit van gehoord heb. Die schijnt in het team van mijn huidige (tot volgende week want dan houd het wat mij betreft op) behandelaar te zitten. Ik geef haar aan dat ik enige tijd geleden nog een gesprek met de psychiater gehad heb, maar daar weet zij weer niets van


Fijn die communicatie en klantvriendelijkheid c.q. klantgerichtheid bij het GGzE

Mijn behandelaar zou beter moeten weten dan mij zonder enige berichtgeving toe te voegen aan een team met een andere psychiater. Ik ben nu helemaal in de war en gefrustreerd omdat ik niet weet wie die nieuwe psychiater is, wat ik met haar aan moet, en wat ik kan verwachten.
Ik heb het helemaal gehad met het GGzE en hun onpersoonlijke manier van werken. Mijn behandelaar weet van mijn autisme en waar ik moeite mee heb, en dan toch zo handelen.

Ik heb hem gebeld maar natuurlijk is hij in gesprek. Hij belt mij na 12:00 uur terug. Ben benieuwd, ik zal mezelf enorm moeten bedwingen om niet uit te vallen in het gesprek want anders bereik ik er niets mee. Ik heb trouwens gelijk een afspraak met mijn nieuwe volgens GGzE huidige psychiater gemaakt. Ben benieuwd.

[update]
Ik heb mezelf kunnen beheersen, en om een andere individuele hulpverlener gevraagd. Hij vertelde mij dat die al maanden geleden is aangevraagd na ons eerste gesprek, en vond het vreemd dat dat nog niet geregeld is. Hij zou er voor gaan bellen. Over het andere spreek ik hem volgende week wel aan. Eerst even proberen tot rust te komen voordat ik gekke dingen zeg of doe.
[/update]

Mezelf serieus nemen.

Ik heb de laatste tijd moeite om mezelf serieus te nemen. Het is voor mij moeilijk om mijn "handicap" onder ogen te zien. Heel vaak denk ik "stel ik mezelf aan, of is er echt iets mis met mij?". Ik ben dus ook heel blij met de reactie op mijn vorige posting.
Waar ik momenteel echt moeite mee heb, is het accepteren dat ik niet kan wat ik graag zou willen, en dat is "normaal" functioneren in de maatschappij.

Het is de laatste weken dusdanig druk in mijn hoofd dat zelfs de kleinste prikkel (extern of intern, dat maakt niet uit) al een explosie van emotionele chaos en pijnprikkels teweeg kan brengen. Het is bijna onnodig om te vermelden dat dit enorm vermoeiend is, maar toch is het zo.
Ik begin mezelf af te vragen of dit nu mijn leven is en zal blijven. Dit is niet het leven dat ik wil, maar ik zal er alles aan doen om het toch dragelijk te maken en misschien nog wat plezier in mijn leven te creëren.

Morgen ga ik mijn psych maar weer eens bellen om met hem te overleggen mbt rustgevende medicatie, want de drukte c.q. chaos is nu gewoon pijnlijk. Ik heb een redelijk hoge pijngrens, maar dit is geen "gewone" pijn en het kost mij bizar veel energie die ik eigenlijk nodig heb om mijn handvatten vast te houden. Ik ben ook enorm verstrooid en onhandig, en veel van de dingen die ik wil doen gaan verkeerd omdat mijn hoofd het allemaal niet meer kan volgen c.q. bijhouden. Mijn gedachten zijn sneller dan mijn handelingen en dat werkt niet goed zo (ik vergelijk mezelf met Lucky Luke, die schiet sneller dan zijn schaduw en zo voelt het ook voor mij (en dan is mijn lichaam de schaduw, en mijn geest is dan Lucky Luke)).


Vandaag ging er weer het een en ander mis in de planning, ik moest naar een afspraak toe en op het moment dat ik weg wilde gaan bleek de accu van de auto leeg te zijn. Afspraak moeten afbellen dus. Ik moest ook een paar belangrijke telefoontjes plegen, en jawel ook daar ging iets mis mee. Ik heb er gewoon mijn hoofd niet bij.
Doordat de planning werd gewijzigd was ik van slag. Ik raakte er gefrustreerd door en op een gegeven moment heb ik dat afgereageerd op mijn vrouw die dat natuurlijk niet verdiende.
Ik wil eigenlijk volledige rust op dit moment, en ik vraag mezelf af of ik mezelf in de nabije toekomst misschien weer een keer moet laten opnemen in een rusthuis o.i.d.. Daar hoef ik nergens aan te denken, heb geen verantwoordelijkheden als zodanig, er wordt voor mij gepland, gekookt, opgeruimd, kortom gezorgd.
Ik ben er nog niet over uit en het is nu ook nog niet aan de orde omdat mijn vrouw de eerste komende 2 maanden sowieso mijn steun nodig heeft na haar operatie, maar misschien daarna.

Ik baal van alles want ik wil graag ook eens positieve dingen posten op mijn Blog, maar dat zit er blijkbaar op dit moment helaas niet in.

Kermis (in mijn hoofd)...

... en ik haat kermis vanwege de drukte.

De drukte is helaas nog steeds niet afgenomen, en het begint nu z'n tol te eisen. Ik ben steeds vaker afwezig en kan bijna geen auto meer rijden omdat ik mezelf niet kan concentreren op het verkeer.
Als ik wel deel neem aan het verkeer, dan moet ik zorgen dat ik enorm goed anticipeer want als iemand een domme manoeuvre maakt dan spring ik uit mijn vel en ben ik enorm agressief (vooral verbaal). Morgen ga ik mijn vrouw ophalen uit het ziekenhuis, en dan moet ik extra voorzichtig rijden omdat zij net geopereerd is en eigenlijk geen autogordel kan verdragen. Dat wordt heel goed oppassen dus en dat bezorgd mij nu al stress en frustratie.
Ik moet ook vaak aan mensen (die tegen mij iets aan het vertellen zijn) vragen of ze iets willen herhalen, want ik kan het niet meer opslaan /of verwerken.

Ik ben ook enorm moe en kan niet eens meer een fatsoenlijk gesprek met iemand voeren. De afgelopen week heb ik meerdere malen mijn toevlucht gezocht tot de rustgevende medicatie, maar ook dit helpt niet helaas. Ik zou het liefst een kraantje op mijn hoofd hebben of een ventiel net als bij een snelkookpan, zodat ik de druk die ik voel eruit kan laten (al zou het er wel raar uitzien als ik met zoiets
op mijn hoofd zou rondlopen ).

1 pluspunt is er wel te melden, en dat is dat ik via een omweg eindelijk iemand zover heb gekregen om voor mij te zoeken naar een geschikte persoon die mij kan begeleiden in het dagelijkse leven. Een soort klaagmuur, maar dan wel een die ook adviezen terug geeft en een die bekend is met autisme. Ik hoop dat er op korte termijn een begeleider(ster) beschikbaar is voor mij, maar het begin is er.
Zo blijkt maar weer dat ik alles zelf moet regelen, anders gebeurd er niets in de Nederlandse gezondheidszorg.

Ontspannende muziek

Het gebeurd niet vaak, maar zo af en toe heb ik de drang om naar bepaalde muziek of artiesten te luisteren. Ik was nieuwsberichten aan het lezen en kwam ineens het bericht tegen dat Anneke van Giersbergen weg is gegaan bij The Gathering. Dat vind ik heel jammer, want zij en de band vormden een perfecte combinatie.
Dat nieuwsbericht triggerde bij mij het verlangen om hun muziek weer eens te luisteren, en na wat zoeken kwam ik een live optreden tegen van hun in Paradiso op 02-03-2004 en op 19-09-2006.

Heerlijk was het om weer eens weg te dromen bij die muziek. Haar stemgeluid is zo vol passie en emotie, en zo zuiver dat ik er de kriebels van krijg. Het lijkt mij zo enorm fijn als je op die manier je emoties en energie kunt uiten door die in je stem te leggen.
Als ik naar die muziek luister dan zonder ik mezelf volledig af van de buitenwereld en geniet van de muziek in mijn eigen veilige wereld. Het doet mij ontspannen, maar helaas als de muziek is afgelopen dan komt de spanning weer terug.

Er zijn maar weinig artiesten die dat bij mij teweeg kunnen brengen. Veel artiesten zijn live niet om aan te horen, en van zulke artiesten zal ik dus ook nooit een cd of dvd kopen (als ik die al koop).

Gespannenheid en medicatie

Zoals bekend ben ik al weken onrustig en overprikkeld. Het overprikkeld zijn is nu grotendeels weg, maar de gespannenheid is gebleven. Ik heb er eventueel Oxazepam voor, maar ik gebruik het liever niet dan wel omdat het verslavend kan zijn.
Toch merk ik dat ik heel graag een pil wil pakken om rust te hebben, ik verlang naar totale rust en ontspanning en dat kan de medicatie mij geven. Maar ik ben bang om het te gebruiken omdat ik er dan straks niet meer zonder kan.
Toch, de drang om rustgevende medicatie te nemen is ENORM groot. Bijna net zo groot als het gebruik van alcohol was om mij eveneens rust te geven, en dat maakt mij angstig.
Het is zo gemakkelijk om maar even een pilletje te pakken en zo rust te creëren, en als de pillen op zijn hoef ik maar te bellen naar de psychiater en ik krijg nieuwe. Maar het is geen oplossing, dus sukkel ik maar weer gespannen door.

Ik heb die spanning heel mijn leven al, maar pas in het begin van de zoektocht naar mezelf kan ik het omschrijven als "ik steek mijn vingers in het stopcontact en geef de gehele stad licht". Daar kreeg ik toen diverse antidepressivum voor en andere fijne middelen zoals Bromazepam e.d., maar dat hielp allemaal niets (en echt, ik heb een lange lijst met medicamenten afgewerkt, ik heb ergens een overzicht liggen en dat zal ik eens gaan zoeken en misschien posten hier). Er is tot op heden niets geweest wat geholpen heeft op de dempende medicijnen zoals Oxazepam na.
Maar wederom het is geen oplossing, het zijn hulpmiddelen geen oplossingen.

Niemand heeft tot op heden een oplossing of oorzaak kunnen aanwijzen c.q. bieden, en dat is pijnlijk. Pijnlijk vooral omdat ik vaak gespannen ben en zo ook reageer hier thuis, en ook omdat de gespannenheid mijn prikkelbaarheid vergroot en mij zo beperkt in mijn doen en laten. Het kost mij heel veel energie om de gespannenheid te verdragen c.q. te beheersen, en die energie heb ik eigenlijk weer nodig om mijn aangeleerde handvatten vast te houden zodat ik niet in mijn "basisroutine" terugval en mezelf afzonder of verwaarloos.

Het vervelende is dat andere mensen het niet begrijpen. Mijn vrouw begrijpt het gelukkig wel, maar mijn ouders (of de ouders van mijn vrouw) b.v. niet. Vaak krijg ik ook goed bedoelde adviezen van anderen zoals "ga een stuk wandelen met de honden in het bos", of "ga een stuk fietsen", of "zet de hoofdtelefoon op en ga muziek luisteren en lezen". Ze zijn stuk voor stuk goed bedoeld, maar hebben geen enkele waarde voor mij omdat ze niet helpen.
Als ik ga wandelen of fietsen ben ik nog steeds gespannen en kan ik alle prikkels om mij heen niet filteren dus word ik alleen maar erger gespannen, als ik met de hoofdtelefoon op muziek ga luisteren en/of ga lezen, dan heb ik energie nodig om mezelf te concentreren op de muziek (want de geluiden die van buiten naar binnen door de hoofdtelefoon komen die hoor ik dan ook op de achtergrond en daar ga ik naar liggen luisteren) om die prikkels weer te verwerken en die heb ik meestal niet (soms creëer ik op die manier bewust prikkels door zo de buitenwereld uit te sluiten en alleen de door mij zelf geproduceerde en te controleren prikkels te veroorzaken).

Kortom in zit in een vicieuze cirkel, ik heb rust nodig om energie te creëren, en ik heb energie nodig om rust te creëren. Het enige wat die cirkel kan doorbreken is gedwongen rust door medicatie, en dat is beangstigend omdat ik verslavingsgevoelig ben omdat ik hunker naar rust en er bijna alles voor wil doen.

Formuleren van hulpvraag

Ik klaag al lang over het gebrek aan gespecialiseerde hulpverlening voor mij. Mijn huidige hulpverlener is goed, maar ik mis de "klik" die ik nodig heb om mezelf te kunnen zijn bij hem.
Ik heb mijn klacht bij iemand van het autisme-team neergelegd. Ik heb een e-mail gestuurd naar de persoon die de cursus gegeven heeft waar ik "laatst" aan deelgenomen heb. Ik wist niet of dat terecht was, maar ik heb het gewoon gedaan.

Na twee dagen kreeg ik een nette e-mail terug, met daarin de vraag of ik even wil bellen om mijn hulpvraag uit te leggen en om zo te kijken of er iets voor mij gedaan kan worden.Ik ben sinds die e-mail compleet van slag betreffende mijn hulpvraag. Ondank dat ik al lang klaag en nu het aanbod heb om misschien hulp te krijgen, weet ik ineens niet meer hoe ik mijn hulpvraag moet formuleren. Ik weet zelfs niet meer waar ik hulp bij wil, althans ik weet het wel maar ik kan het niet uiten.

De afgelopen 2 dagen is die vraag continu in mijn hoofd aanwezig, en nog steeds kan ik het niet formuleren. Is enorm frustrerend omdat ik al lang klaag en nu er misschien hulp geboden kan worden weet ik ineens niets te zeggen.
Ik denk dat ik morgen bel en als ik dan nog mijn hulpvraag niet kan formuleren dat ik dat gewoon uitleg, er zal vast begrip voor zijn aangezien men daar weet hoe ik denk en redeneer en waar ik moeite mee "kan" hebben.

Tics, fieps, of hoe je het ook noemen wilt.

Een tijd geleden vroeg iemand mij wat mijn tic('s) is (zijn). Ik vond het een vreemde vraag, want elke mens heeft zo zijn/haar eigenaardigheden vind ik, en ik heb ze ook.

Bij mij mag het geluid van de radio of tv niet op een oneven cijfer staan, ik kan daar simpelweg niet tegen. Het stoort mij en roep verwarring op.
De tv mag weer wel op een oneven kanaal staan, maar alleen het volume niet.

Op de tafel, een bureau, werkplek e.d. zal ik altijd alles gerangschikt hebben liggen, TENZIJ mijn hoofd een puinhoop is, dat uit zich dan in een even grote puinhoop m.b.t. de omgeving die ik creëer.
Zo kon ik op mijn werk enorm kwaad worden als er iemand in mijn bedrijfswagen geweest was om spullen te pakken, of dat er iemand aan mijn gereedschap had gezeten. Hoe ze het ook terug legden, ik zag het altijd. Het lag simpelweg niet zoals ik het zou leggen. Ik kon ook blindelings een greep in mijn koffer doen en het juiste stuk gereedschap of het juiste onderdeel pakken.
Op dit moment moet je niet bij mij in de berging komen, want het is daar net zo'n rommel als in mijn hoofd, en ik kan het pas ordenen als ik mezelf geordend heb.

Als ik b.v. met mijn vrouw een belangrijk gesprek voer en ik zie iets dat niet op de plek ligt zoals het zou horen liggen volgens mij, dan moet dat per direct door mij verandert worden (ik wil wel even de nuancering aanbrengen dat ik geleerd heb om die tic te onderdrukken en dus mijn aandacht grotendeels bij het gesprek te houden, maar het laat mij niet los). Mensen vinden mij dan ook snel afgeleid of denken dat ik niet geïnteresseerd ben. Maar ook al leg ik even iets recht, ik hoor toch wel wat de mensen zeggen.

Ik praat hardop tegen mezelf, ik overleg met mezelf, ik discussieer met mezelf en dat vaak hardop. Mij geeft het duidelijkheid en rust, maar voor anderen is het net alsof ik het OF tegen hun heb, OF dat ik gek ben

Zo zijn er meer dingen die ik heb die als tic omschreven kunnen worden. Gelukkig heb ik geen dwangmatige handelingen, want dat lijkt mij echt erg.

Saai

Ik ben mijn weblog gestart om dingen van mij af te schrijven en om anderen de mogelijkheid te geven om er misschien iets van te leren of om op mij te reageren, en om mijn vrouw duidelijkheid te verschaffen van wat er in mij omgaat als ik dat niet kan vertellen.

Enige tijd geleden heb ik besloten dat mijn weblog wel wat luchtiger mag, en ik post dus niet alleen maar meer dingen m.b.t. mezelf waar ik problemen mee heb e.d, maar ook de leuke dingen.
Alleen merk ik dat ik de laatste weken moeite heb om leuke dingen te posten. Het gaat niet zo lekker met mij (understatement), en daarom kan ik ook weinig leuks "verzinnen". Ik vind het jammer, omdat ik mij best kan voorstellen dat bezoekers van mijn blog zoiets hebben "dit is mij te zware kost, ik ga niet verder lezen" en dat zou ik jammer vinden. Of dat zo is kan ik natuurlijk alleen weten als ik terugkoppeling krijg van de bezoekers (hint, hint )

Ik ben doorgaans best komisch en ad-rem in mijn dagelijks leven (als het goed gaat met mij). Ik hou van plezier en van een grapje op z'n tijd. Als zodanig probeer ik ook te posten, alleen gaat het nu minder goed met mij en daar baal ik enorm van. Ik wil gewoon ook leuke dingen kunnen posten.

Het is helaas niet anders, maar ik ga toch proberen om ook leuke dingen te doen en als ik daar iets bijzonders in meemaak dat dan te posten.

Niet te verwerken prikkels (op dit moment)

Het huilen staat mij nader dan het lachen.

Ik heb heel slecht gedroomd, en dat gevoel hangt nog in mijn hoofd. Ik werd wakker met pijn die ik niet meer hoor te hebben na mijn operatie.
Ik ben mijn zorgverzekeraar maar eens gaan bellen waar de machtiging blijft die op 21 september is aangevraagd door het ziekenhuis bij hun (wat mij overigens door mijn zorgverzekeraar op die dag bevestigd is), word mij doodleuk verteld dat er nooit een machtiging is aangevraagd. Op dat moment valt onze telefoonverbinding weg en doet niets meer, dus ik kan nu niet terugbellen. Tevens zit ik nog steeds met een test (c.q. optische illusie) in mijn hoofd die ik vannacht gedaan heb waarvan ik de uitleg c.q. uitslag niet begrijp.

Samengevat:
Slechte emoties door slecht dromen
Pijn wat mijn bang maakt
Bureaucratie wat mij onzeker en boos maakt door gevoel van onmacht
Gevoel van boosheid en onmacht omdat de telefoonverbinding niet meer werkt nu ik die zo hard nodig heb.
Test (optische illusie) is niet duidelijk voor mij, en verward mij.

Ik ben nu enorm gefrustreerd, ik zou willen dat ik “normaal” was zodat ik energie had om dit te verwerken.

Al deze prikkels laten mijn hoofd op hol slaan. Ik kan niet meer

Linker of rechter dominante breinhelft test

Linker of rechter dominante breinhelft test

Volgens deze test zou ik een dominantie rechterbreinhelft hebben. Beetje vreemd want ik kan mij niet vinden in de uitleg er over. Ik vind zelf dat mijn kenmerken meer op de linkerhelft van toepassing zijn.
Ik zie de danseres met de klok mee draaien, dus rechtsom (clockwise)

Hyperacusis, een auditieve nachtmerrie

Mijn vrouw kwam een link tegen op internet over Hyperacusis.

Enorm interessant omdat ik overgevoelig ben voor geluiden. En het klopt dat bij mij vooral de hoge tonen de meeste "pijn" oproepen.

Alleen hier:

Een mogelijkheid is om ruismaskeerders te laten aanmeten. Deze geven roze ruis af, een weergave van alle frequenties in het spectrum. Het idee erachter is om de oren zachtjes weer te laten wennen aan geluid. Een veel goedkopere methode is natuurlijk om de radio aan te zetten tussen twee zenders in. De buffer die met deze methodes ontstaat maskeert deels de omgevingsgeluiden waardoor sommige geluiden iets minder scherp en hard kunnen overkomen.

moet ik niet aan denken. Ik zou gek worden van de twee signalen van de radiostations die elkaar storen.

Als het puur om de ruis gaat kan ik mezelf er wel wat bij voorstellen om de radio op een dusdanig volumeniveau te zetten dat de ruis de hinderlijke externe geluiden maskeert en zo rust geeft.

De vreemde letter in ons alfabet

De letter D vind ik een rare letter. Het is de vierde letter in ons alfabet dat gebaseerd is op het Latijnse alfabet. Het is tevens de enige letter waarvan de kleine letter in “spiegelbeeld” staat van de grote.



Zoals het bovenstaande plaatje aangeeft, staan bij b.v. de hoofdletter B en de kleine letter b beide rondingen ten opzichte van de verticale streep naar rechts gesitueerd.
Bij alle letters in ons alfabet is de afwijking t.o.v. de verticale streep naar dezelfde richting zowel bij de grote als de kleine letters, behalve bij de letter D. Bij de kleine letter d is de ronding links ten opzichte van de verticale streep geplaatst, en bij de grote letter D naar rechts.

Tot zover een van mijn hersenspinsels.

(Kon u het volgen? Ik wel )

Heftige emotionele achtbaanrit deze keer.

Stuiter, stuiter , het blijft maar op en neer gaan die emotionele periode. Ben hyperactief en tevens doodmoe. Kan geen prikkels ervaren c.q. hanteren, dus zorg dat ik prikkels die ik zie vermijdt. Elk stofje (of haren van de dieren) dat ik hier thuis zie liggen prikkelt mij al enorm. Ik kan alleen maar zorgen dat die prikkels verdwijnen, dus ben gaan stofzuigen e.d.

Het liefst zou ik een rustgevend medicament nemen, maar die gebruik ik al enige dagen nu (m.u.v. donderdag). Maar als het zo door blijft gaan dan heb ik weinig keuze vind ik.

Emotionele achtbaan en omgang met anderen

Bah.

Ik zit nu in de overemotionele periode en weet niet wat ik er mee aan moet. Ik reageer heftig op dingen waar ik niet op moet reageren, en voel mezelf betrokken bij iedereen. Als ik zie dat iemand het moeilijk heeft of verdrietig is, dan word ik daar zelf enorm verdrietig van. Ik kan de pijn bij wijze van spreken voelen.

Ik reageer naar die mensen dan ook alsof ik precies weet wat zij voelen terwijl ik dat helemaal niet kan, maar ik voel mezelf er wel rot door.
Ik heb maar een Oxazepam ingenomen om enigzins tot rust te komen.

Gisteren was ik weer in het autistencafé, maar ik heb het er niet lang uitgehouden. Voelde mezelf prikkelbaar en emotioneel, en merkte dat ik bij bepaalde personen dinge oppikte (of zij zich ook zo voelden heb ik de kans net voor gehad om het te controleren) en dat raakte mij. Ik heb gezegd wat mij opviel en een van de personen vondt het raar dat ik kon zien wat haar bezig hield terwijl zij dat zelf niet in de gaten had. Onze andere gesprekspersoon was het overigens ook al opgevallen (mbt tot de andere persoon die hetzelf niet in de gaten had).

Normaal gezien hou ik mezelf op de achtergrond en observeer en analyseer ik alleen maar, maar nu ik zo overemotioneel ben flap ik er alles uit wat in mijn hoofd opkomt.Ik voel mezelf daar rot door. Ik weet niet of het gewenst was, maar heb er ook nog geen reactie op gehad. Ik hoop maar dat ik niet te direct ben geweest, want dat zou de verstandhouding enigzins kunnen bekoelen en dat wil ik nu net niet omdat het personen zijn waar ik mezelf bij thuis en betrokken voel.

Het nadeel is dat het bij mij alles of niets is. Ik ben of afstandelijk of geef mezelf volledig bloot (geestelijk gezien dan). En dat roept bij mij frustratie op omdat ik geen gulden middenweg kan bepalen en zo mijn eigen veilige zone kan bewaken.

Ik heb moeite met omgaan met vrouwspersonen (niet mijn eigen vrouw, want die is vertrouwd en ken ik van binnen en van buiten), maar gewoon met alles wat vrouw is en niet tot mijn gezinssituatie behoord. Volgens mijn vrouw ken of zie ik de sociale grenzen niet die er bestaan tussen personen. Ik ben heel flirterig naar andere vrouwen (terwijl dit niet zo bedoeld is, ik heb er zelf geen erg in), en vertouw ze of alles toe, of niets. Ik kan simpelweg niet met vrouwen omgaan, omdat ik ze niet in kan schatten (het zijn en blijven rare wezens voor mij). Dat ik ooit een relatie met mijn vrouw heb gekregen heeft vooral te maken met hoe zij mij benadert heeft.

Als vrouwen iets vriendelijks tegen mij zeggen, dan slaat mijn hoofd op tilt omdat ik niet kan inschatten wat de achterliggende gedachte van de boodschap is. Misschien is er helemaal geen achterliggend boodschap, maar ik denk dat wel continu.
Als een vrouw veel persoonlijk interesse toont in mij en ook nog eens menselijk en vriendelijk is, dan gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Ik weet niet om zij persoonlijk contact zoekt ivm "sociaal" contact, of dat dat er iets achter zit en zij mij persoonlijk "te" aardig vind. Ik kan dat onderscheid niet maken en hou daarom ook veel afstand tot vrouwspersonen. Ik denk te vaak dat een vrouw iets van mij wilt, en dat beangstigd mij.

Toch kan ik alleen met vrouwen op een manier contact hebben die meer dat alleen maar oppervlakkig is. naar mannen toe ben ik niet snel geneigd om mijn eigen ik te tonen, en naar vrouwen wel. Vrouwen geven mij een veilig gevoel dat ik bij mannen niet heb.

Ik zit raar in elkaar, en snap vaak niet veel van mezelf, waaronder het bovenstaande.

Ik hoop dat mijn tekst duidelijk is, want ik zit hier nu in de bibliotheek (vrouwlief is boeken zoeken) mijn verhaaltje te typen terwijl ik lichtelijk beneveld ben door de Oxazepam.

Patroon in gemoedstoestand

Er zit een patroon in mijn gemoedstoestand.

[1] Iets zorgt er voor dat mijn prikkelverwerking vermindert c.q. geheel verdwijnt.
[2] Doordat ik geheel geen prikkels kan verwerken (vooral de visuele) wordt het heel druk in mijn hoofd.
[3] De drukte lijdt tot chaos en pijn.
[4] De pijn en chaos lijdt weer tot nog meer prikkels.

Zo is de cirkel rond, MITS ik er niets aan doe.

Er van uitgaande dat ik er wel iets aan doe (dat kan ik gelukkig) gaat de lijst verder:

[5] Ik zonder mezelf af door mijn oren dicht te stoppen tegen de geluiden (en/of creëer mijn eigen prikkels die de oncontroleerbare prikkels overheersen), en mijn ogen af te dekken tegen de visuele prikkels.
[6] Ik ga alles en iedereen uit de weg, om maar zoveel mogelijk rust te creëren.
[7] Op een gegeven moment nemen de prikkels af (kan ze weer mondjes mate verwerken).
[8] Na de overprikkeldheid volgt gespannenheid. Ik ben een aantal dagen niet te genieten en ben heel prikkelbaar en erger mezelf aan alles. Laat mij maar met rust want dat heb ik nog steeds nodig.
[9] Na de gespannenheid volgt hyperactiviteit. Ik wil van alles gaan doen en het liefst 10 dingen tegelijk.
[10] Na de hyperactiviteit volgt vermoeidheid, en ben ik tot weinig in staat. Tevens ben ik in deze periode emotioneel instabiel en voel ik mezelf vaak rot door dingen die ooit gebeurd zijn. Dit is tevens een gevaarlijke periode, want als ik er aan toegeef dan kan ik depressief raken en dat wil ik niet.
[11] Na en tijdens de vermoeidheid heb ik weer wat energie opgedaan om een redelijk normaal leven te LIJDEN.
[12] En dan gaat het leven weer gewoon verder, totdat er weer iets gebeurd waardoor ik weer overprikkeld raak.

Ik ben nu aan het onderzoeken wat de dingen zijn die er voor zorgen dat ik overprikkeld raak, want als ik die kan herkennen dan kan ik er ook zoveel mogelijk rekening mee proberen te houden.

Doodmoe

Ik zit nagenoeg zonder energie. De afgelopen 4 weken ben ik enorm veel met mezelf in conflict gekomen en dat moet ik verwerken. O.a. de ziekenhuisopname en de psychische ervaring daarvan, maar ook het bijhouden van mijn weblog en alles proberen op de juiste manier te plaatsen en duidelijk te maken naar anderen toe heeft mij veel gekost. Vandaar dat ik de lay-out van de Weblog even laat voor wat het is en probeer rust te vinden en mijn dagelijkse dingen te doen.

Ik doe mijn best om al mijn hersenspinsels en emoties van mij af te schrijven. Ik doe het als eerste voor mijzelf om zo rust en overzicht in mijn hoofd te creëren, en op de tweede plaats om mijn vrouw duidelijk te maken wat er in mij omgaat (waar zij overigens heel bij mee is). Verder zet ik het online om feedback van andere mensen te krijgen, EN omdat ik hoop er anderen mee te kunnen steunen of helpen. Als ik al maar 1 persoon heb kunnen bereiken met mijn geschrijf en die zo te kunnen steunen of op weg te kunnen helpen met de zoektocht naar zichzelf, dan ben ik enorm blij.

Afgelopen zaterdag ben ik met een goede vriend en zijn vriendin een ergens wezen eten (lees uit eten). Het was fijn om eens gezellig ergens te kunnen eten en babbelen over van alles.
Na het etentje toen in op weg naar huis reed, besefte ik dat ik mezelf weer aangepast had m.b.t. het voeren van gesprekken en de omgang met andere mensen.
Ik weet vaak niet hoe ik mezelf moet opstellen in “sociale” situaties. Ik heb gemerkt dat ik dan eerst kijk hoe de andere mensen zich opstellen, en probeer dan dat gedrag te kopiëren. Zo is het voor de anderen net alsof ik op dezelfde golflengte zit, maar diep van binnen voel ik mezelf anders. Het aanpassen van mezelf maakt de omgang met de anderen wel gemakkelijker, maar het is tevens enorm vermoeiend omdat ik mezelf niet ben dan. Wel zorg ik ervoor dat ik niet buiten mijn eigen kader (de door mij bepaalde grenzen) kom, omdat ik anders het contact met mezelf verlies en dat levert heel veel frustratie op.

Ik leef nu (met een bewuste uitzonderingen van gisteren) sinds donderdag deels op de oxazepam, omdat ik geen prikkelverwerking heb. Alles komt keihard binnen en ik hoor en zie en voel en ruik dan ook bijna alles. Ik ben geen voorstander van dempende medicatie, maar soms kan ik gewoon niet anders. De grootste ellende begint in het begin van de avond, het wordt vroeger donker dus de verlichting gaat aan hier binnen, en mijn vrouw wil tv kijken o.i.d.. Die dingen zorgen voor mij voor zo enorm veel prikkels, dat ik vaak met mijn oren dichtgeduwd en mijn armen over mijn ogen ligt om de prikkels te verminderen. De prikkels via mijn ogen zijn het ergst omdat ik niets kan filteren op dit moment. Ik loop overdag dan ook bijna altijd met een zonnebril op, ook in de winkel want de hoeveelheid uitgestalde artikelen, met vaak ook nog eens een enorme hoeveelheid harde verlichting die de producten in het licht zetten is mij teveel.
Ik kan wel op bed gaan liggen met oordoppen is en de gordijnen dicht, maar daar voel ik mezelf enorm alleen dan en dat schiet ook niet echt op.

Ik leef nu van dag tot dag, en hoop door zo min mogelijk te doen snel weer wat energie op te bouwen waardoor ik wat meer prikkels van verwerken en zo meer rust te creëren in mijn hoofd.

Update

Beste blog lezers.

Ik ben bezig met de Blog aan te passen mbt de reacties. Het is onduidelijk als ik met een posting reageer op een reactie en het origineel er niet bij vermeld.
Ik heb al het een en ander aangepast, moet nog wat met de borders en de kleuren doen, maar het begin is er.

Ik heb de boel al weer verandert, het was niet naar mijn zin. Ik ben nu met de XML template aan het stoeien, en hopelijk komt het ooit nog goed ;-)

Klik ook eens op de reactie's, er staan interessante dingen in.

Alle op of aanmerkingen zijn welkom.

Groeten,
John

Slaapapneu en prikkelbaarheid

Gisteren ben ik ter controle (m.b.t. de operatie) bij mijn arts in België geweest, en alles was in orde gelukkig. Hij vroeg mij hoe het nu was met mijn slaapapneu nu ik veel ben afgevallen, en mijn vrouw antwoordde dat er niets verandert was en dat het nog net zo hevig is (mijn vrouw weet dat beter dan ik, want ik slaap en heb er geen erg in of last van).
Hij vertelde mij dat mijn moeheid en prikkelbaarheid ook te maken kan hebben met het slaapapneu. Aangezien dit zeer interessant is, ben daar net even op aan het zoeken geweest op internet.

Op Psycholoog.net staat een volgend artikel:

Slaap-apneu gekoppeld aan depressiviteit


Niet alleen de partners, maar ook snurkers zelf hebben last van hun gesnurk. Ze slapen er slechter door en sommigen hebben een grotere kans op allerlei kwalen. Wanneer het snurken samengaat met haperingen in de ademhaling is de kans op allerlei nare klachten aanwezig. Een klein deel van de snurkers heeft zo’n conditie, die slaap-apneu wordt genoemd.



Mensen die last hebben van nachtelijke problemen met de ademhaling hebben een maar liefst 80% verhoogde kans op de ontwikkeling van depressiviteit in vergelijking met mensen die rustig doorslapen.

Daarnaast wordt ook de kans op een hoge bloeddruk groter en dat gaat weer samen met het risico van hart- en vaatziekten. Het snurken en slecht ademhalen vallen onder de noemer van het slaap-apneusyndroom (OSAS), dat gebrek aan zuurstof in het lichaam veroorzaakt. Dat komt doordat deze ziekte ertoe leidt dat men minder vaak ademhaalt. Door het zuurstofgebrek en te weinig diepe herstelslaap raakt de balans van neurotransmitters in de hersenen verstoord. Mogelijk leidt het tekort aan zuurstof ook tot verstoringen in de werking van de hypofyse.
Door dit alles raakt de diepte van de slaap verstoord. Dit gaat ten koste van de overall kwaliteit van de slaap.
Hoe de link tussen slaapapneu en depressie precies te verklaren is, is nog onbekend. Door gebrek aan slaap ontstaat mogelijk concentratieverlies, verminderde seksuele belangstelling, lusteloosheid, verhoogde prikkelbaarheid, slaperigheid overdag en daardoor ontstaan spanningen in de relatie en op het werk.
Bij ernstig snurken is het daarom zeker zinvol om naar de huisarts te gaan. Die zal wellicht doorverwijzen naar de KNO-arts. Naar schatting 5% van de mannen heeft apneu. Bij vrouwen zijn de aantallen iets lager.

De slaapapneu zou mijn prikkelbaarheid dus kunnen verhogen, en als ik iets aan de slaapnue kan laten doen om zo mijn prikkelbaarheid te verminderen dan zal ik dat zeker overwegen.

Ik moet komende week een afspraak maken met de KNO-arts, en dan ben ik benieuwd of hij hier iets meer over te vertellen heeft.

10 Dingen

Mijn vrouw is op internet het volgende boek tegengekomen:


(Klik op het plaatje om naar de uitgever te gaan)


Er staat een lijst van 10 dingen in die elke ouder zou moeten weten over autisme.

De lijst kun je hier bekijken.

Er zijn een aantal dingen enorm herkenbaar voor mij, en ik zou willen dat ik dat vroeger had kunnen uitspreken tegen mijn ouders.

Van de 10 dingen herken ik de nummers 3,4,6,7,8,9 en 10. Best veel vind ik zelf. Vooral de nummers 3,4,7 en 10 raken mij omdat ze enorm herkenbaar zijn.

Vreemde website

Tijdens het rondkijken op internet kwam ik deze site tegen:
LTA Persoonlijke Ontwikkeling.

Er wordt daar onder andere een training aangeboden om autisme te corrigeren:

Met de LTA therapie kan autisme gecorrigeerd worden.

Bij autisten met een normale begaafdheid kan deze persoonlijkheidsstoornis volledig gecorrigeerd worden en kan een autist volledig normaal en gelukkig worden. Bij een autist met een mentale achterstand kan de mentale achterstand niet verholpen worden. Tenzij misschien over een periode van 5 tot 10 jaar therapie. De typische kenmerken van autisme kunnen echter met de LTA therapie ook bij deze autisten verholpen worden.

Zou het ook werken bij autisten met een hoge begaafdheid?
Ik bezit onvoldoende kennis om te bepalen of het bovenstaande werkelijk mogelijk is, maar als ik het volgende op de website lees,

Ik (Ingrid Holvoet) kan de onzichtbare programmeringen in het onderbewustzijn van mensen waarnemen met behulp van mijn eigen onzichtbare dingen of energieën. En ik kan met mijn onzichtbare dingen de onzichtbare programmeringen (die voor mij zichtbaar zijn) vernietigen, en dan bovendien nog op afstand.

dan weet ik niet of ik nu moet lachen of huilen. Het doet mij een beetje aan Jomanda denken, daar heb ik ook mijn twijfels bij.

Ik heb de website zo eens doorgelezen, en kom zelf tot de conclusie dat het veel tekst met weinig inhoud is. Veel tekst wordt regelmatig herhaald, en de hoeveelheid tekst op de site is van dien aard dat het een normaal mens al gaat duizelen als die een poging doet om er door heen te komen.

Alleen

Ik voel mezelf alleen. Ik zou graag een hulpver(lener)(leenster) willen hebben die begrijpt wat ik bedoel. Op dit moment zit ik met gevoelens en emoties waarvan ik niet weet wat ik er mee moet.

Ik kan mijn huidige hulpverlener wel bellen voor een afspraak, maar ik heb het gevoel dat ik met hem op een dood spoor zit. Wat zou helpen is een hulpverlener uit het Autisme circuit, maar die zijn er helaas veel te weinig.
Er is een persoon die ik graag als mijn hulpverleenster zou willen hebben, maar die heeft het al enorm druk en kan er geen klanten meer bij hebben.
Ik zal binnenkort toch maar een afspraak maken met mijn huidige hulpverlener om duidelijk te maken hoe ik tegen onze “relatie” aankijk.

Normaal gezien ga ik om de week naar een autistencafé, maar deze week is daar door mijn operatie niets van gekomen. Ik merk nu dat ik het contact hard nodig heb met gelijkgestemden. Op dit moment ben ik zo gespannen en gefrustreerd dat ik bij elke typfout mijn laptop tegen de muur aan wil gooien van pure frustratie. Ik wil graag met een hulpverlener ,die autisme begrijpt, praten over de emoties die ik nu ervaar n.a.v. mijn gewaarwording mbt mijn sociale stoornis (om het zo maar even te noemen) ten gevolge van mijn autisme.

Bij mijn vrouw kan ik niet terecht op dit moment want die zit zelf niet goed in haar vel helaas. Het maakt mij alleen maar kwader en meer gefrustreerd omdat ik simpelweg nergens heen kan.
Mijn weblog is op dit moment mijn enige uitlaatklep, maar hier iets schrijven heb ik steeds meer moeite mee omdat ik zelden of nooit feedback krijg.

Ik wil graag met een goede hulpverlener praten over de emoties die ik ervaren heb mbt mijn operatie en mijn gewaarwording van mijn sociale “probleem”. Ik zou zo enorm graag met vrienden dingen willen doen en hun duidelijk maken waar ik mee zit, of gewoon (zoals normale mensen dat schijnen te doen) praten over dingen waar je mee zit en zo, maar dat kan ik simpelweg niet. Ik voel mezelf momenteel gevangen in mijn eigen hoofd. Het maakt mij zo enorm boos dat ik met alles wil gooien, maar dat doe ik niet want daar schiet ik niets mee op en kost alleen maar geld en daar heb ik niet veel van.

Als ik nu eens geen autist was maar “normaal”, dan had ik misschien een goede baan (aangezien ik niet bepaald dom ben) en kon ik socialiseren waardoor ik een uitlaatklep zou hebben voor mijn emoties. Misschien zie ik het socialiseren als een enorme handicap en leg ik er teveel de nadruk op, maar zo voel ik het nu eenmaal helaas.

Ik begin weer zin en behoefte te krijgen in alcohol. Ik weet dat dit een opvlieging is en dat ik er toch niet aan toe geef, maar het is voor mij wel een signaal dat er echt iets niet goed aan het gaan is in mijn hoofd. Een oxazepam nemen doe ik niet, want dat verdoofd mij teveel en haalt het probleem niet weg. Sterker nog, het zorgt er voor dat ik er een probleem bij krijg omdat ik geen controle meer over mijn hoofd en lijf heb zoals ik het zou willen hebben.