Prikkelbaarheid en gevoeligheid

Om even terug te komen op mijn vorige posting, ik MOET er niets mee. Wat WIL ik er mee is een betere vraag.

Ik heb het vanmorgen met mijn hulpverlener over HSP gehad, en wij hebben gekeken of het bij mij van toepassing is. Wij hebben een aantal voorbeelden door genomen mbt autisme en HSP en de conclusie is dat ik mezelf wel herken in heel veel dingen, maar dat heeft grotendeels met mijn autisme te maken. Het is niet per definitie zo dat ik hoog gevoelig ben, maar doordat ik continu met details e.d. bezig ben, zie, registreer en vergelijk ik vaak alles waardoor het lijkt alsof ik de mensen ook daadwerkelijk aanvoel. Dat ik anderen niet kan aanvoelen dat is mij allang duidelijk, dus de uitleg die hij mij gaf daar kan ik wat mee.

Ik ga mij eens verder verdiepen in meditatie, Tai Chi en allemaal van die dingen, om te kijken of ik op die manier rust in mijn hoofd kan creëren. Rust is echt nodig, en ook beter mijn grenzen aangeven en dus mezelf ook serieuzer nemen dan ik nu doe. Als ik voel dat het mij teveel wordt qua prikkels, dan moet ik afstand gaan nemen tot hetgeen waar ik dan mee bezig ben e.d..

Allemaal heel gemakkelijk gezegd, maar ik moet het ook nog eens gaan uitvoeren en dat zal lastig worden. Eerst mezelf maar eens goed inlezen, en dan kan ik gaan kijken wat (en of er iets) er misschien het beste bij mij past.

Hoog Sensitieve Personen

Via een link op Hyves kwam ik op de pagina van HSP Vlaanderen terecht. Ik vraag mij al langer af (zo'n beetje heel mijn leven) waarom ik zo gauw moe ben in het dagelijkse leven, en waarom contact met andere mensen mij zoveel energie kost, en waarom mensen blijkbaar graag met mij praten omdat ik schijnbaar goed kan (ondertussen kan ik dat niet meer) luisteren. Zo heb ik nog wel wat meer vragen maar ik kan nu niet helder denken dus ik kan het ook niet allemaal goed formuleren.

Maar in ieder geval, via die link kwam ik het volgende stukje tekst tegen:

Elk ogenblik van de dag doen we indrukken op, staan we bloot aan
allerlei prikkels. Smaken, geuren, geluiden, bewegingen, kleuren,
vormen, sferen, enz… nemen we voortdurend en vaak onbewust
via onze zintuigen op.
Alles is in feite een prikkel en niet alleen van buitenuit. Onze gevoelens en gedachten vormen de prikkels van binnenuit.

HSP’s hebben meer tijd nodig om deze indrukken te verwerken dan
minder gevoelige personen. Om dit proces te helpen, hebben ze het nodig zich terug te trekken op zichzelf. Dikwijls zijn zij zich daar niet van bewust of krijgen zij daartoe de kans niet. Als gevolg daarvan raken ze over hun toeren en/of worden ze geïrriteerd, soms zelfs agressief.

Wat is dit enorm herkenbaar, tot op het pijnlijk af. Het enige wat niet overeenkomt met mij is het empatische deel. Alhoewel ik altijd geprobeerd heb om mezelf in te leven in de andere mensen, is mij dat nooit gelukt. Het vervelende was dat als de mensen b.v. verdriet hadden, dat ik mezelf dan ook zo ging voelen in de poging om te begrijpen wat de ander voelt. Op die manier raakte ik dus telkens al mijn energie kwijt.
Ik heb de neiging nog steeds om het te doen, maar kan het steeds beter voorkomen. Mensen die mij nog kennen van vroeger, vinden dat ik negatief verandert ben. Ik ben afstandelijker en botter geworden. Dat klopt ook wel, want ik heb mezelf aangeleerd om aan mezelf te denken en niet meer op de eerste plaats aan anderen. Zo hou ik meer energie over voor mezelf in plaats van die altijd maar aan anderen te geven.

Nog een mooi stukje tekst van die site:

Omdat je je zo goed kan inleven in anderen (empathie), bestaat het gevaar dat je je gaat verliezen in de emoties van een ander. Uiteindelijk kan je niet meer onderscheiden of die gevoelens nu van jou of van de ander zijn.

HSP's worden soms letterlijk leeggezogen door anderen. Ze hebben dan zelf geen energie meer over en worden dan prikkelbaar.

Dat ik overgevoelig ben weet ik al heel lang, maar om het op deze manier zo terug te lezen is confronterend. Hoe vaak mensen mij als klaagmuur hebben gebruikt (of ik mezelf heb laten gebruiken) en zo door mij geholpen waren (terwijl ik er zelf bijna aan onderdoor ging) is voor mij niet meer te achterhalen, maar het waren er zeker veel.

Ik ga de site eens goed doorlezen en wat meer over HSP opzoeken.

Helaas is de site niet goed bijgehouden mbt de links, en vind ik hem lastig leesbaar. Op de site Hooggevoelig.nl kan ik meer info vinden.

Deze pagina op Hooggevoelig.nl is enorm duidelijk voor mij, wederom een en al herkenning. Wat moet ik hiermee?

Bezoek aan psychiater

Vandaag heb ik een gesprek met de psieg gehad (moest eigenlijk vorige week maandag, maar toen was ik zo in de war dat ik de tijd verkeerd geïnterpreteerd had (ondanks de meldingen van mijn GSM en PDA die echt wel op tijd waren) en ik dus 30 minuten te laat was waardoor de afspraak niet doorging).
Zoals gewoonlijk was het een oppervlakkig gesprek (ik ken haar nog niet goed genoeg, al heb ik wel het gevoel dat ik serieus genomen word), maar toch wel met enige inhoud (tegenstrijdig ik weet het, maar het is niet anders).

Ik heb haar deze posting doen toekomen via mijn hulpverlener, en daar hebben wij het even over gehad. Zij vindt het een goed idee dat als ik het echt niet meer trek dat ik mij laat opnemen aan haar reactie te merken. Maar eerst mijn vrouw, en misschien krijg ik dan al rust genoeg om weer op kracht te komen.

Tijdens het gesprek heb ik haar aangegeven dat ik qua rust het liefst 's nachts leef, na ongeveer 01:30 uur wordt het hier lekker rustig thuis (buren slapen, buiten is het stil) en ik kan spreekwoordelijk gezien een speld horen vallen. Geen externe prikkels, dat is enorm fijn. Maar helaas kan mijn lichaam het niet aan, omdat ik eigenlijk een middagmens ben en geen nachtmens dus ik zal het maar beperkt doen (zo laat opblijven). Zij vroeg mij of ik het misschien fijn zou vinden om overdag met de honden te wandelen in het bos om zo tot rust te komen, maar helaas is dat niet zo omdat ik vaak van de geluiden, bewegende dingen, lichtstralen, schaduwen, bodembedekking e.d. al dusdanig veel prikkels krijg dat ik doodmoe ben na 30 minuten wandelen b.v.. Maar op de dagen dat ik voel dat het wel gaat dan ga ik ook wandelen, soms ook 's avonds laat omdat het dan lekker rustig is en donker zodat ik ook niet veel prikkels krijg van bewegende dingen.

Het was een kort maar duidelijk gesprek, en wij zijn tot de conclusie gekomen dat mijn medicatie wel iets omhoog mag qua dosering en dat als ik aan een opname toe ben zij dat waarschijnlijk ook voor mij zal regelen.
M.b.t. medicatie, ik loop liever wat versuft rond op dit moment, dan dat ik zwaar overprikkeld ben met alle gevolgen van dien.

Afgelopen week heb ik ook het UWV nog maar eens gebeld mbt het maken van een afspraak tbv herkeuring. Het is een behoorlijk verhaal als ik alles moet gaan uitleggen, maar in het kort komt het er op neer dat ik van het ene kantoor naar het andere kantoor wordt verplaatst mbt de keuring, en dat ik nog wel eens een oproep van zal krijgen. Bureaucratie ten top daar. Ik vraag morgen iig mijn dossier op bij zowel het UWV als het GGzE, zodat ik mezelf kan voorbereiden op de keuring.

Reactie op reacties

Beste mensen die een reactie geplaatst hebben. Allen bedankt, helaas heb ik er op dit moment moeite mee om iedereen persoonlijk een reactie terug te geven.
Hopelijk houdt dit jullie niet tegen om zo af en toe toch weer eens een reactie te plaatsen. Het is niet persoonlijk bedoeld dat ik niet reageer, maar ik heb gewoon te weinig energie om te reageren.

Sorry.

Groeten,

John

Ja - Nee stickers.

Ik vond weer 8 Ja-Nee stickers op internet (het zijn er nu 7 aangezien er in 1 sticker een typfout stond en die heb ik verwijderd).

(Als je op de plaatjes klikt krijg je een groter formaat te zien in een nieuw scherm.)

Ik heb een site gevonden waar je ze ook zelf kunt maken:
Maak zelf jouw eigen JA - NEE sticker

Helaas weet ik geen drukkerij die ze kan drukken, maar die zal er vast wel zijn.

VVD wil nummerbord met eigen tekst

Automobilisten moeten kunnen kiezen voor een kentekenplaat met een eigen tekst. VVD-Tweede Kamerlid Paul de Krom gaat dat bij de behandeling van de begroting van Verkeer en Waterstaat voorstellen aan minister Camiel Eurlings.

De Krom heeft dat maandag gezegd in het NOS Journaal.

Hij kwam op het idee tijdens een bezoek aan de Verenigde Staten, waar automoblisten al langer een eigen tekst mogen voeren op hun nummerbord, bijvoorbeeld hun naam.

Dat komt doordat de kentekenplaat daar aan de persoon is gekoppeld en niet aan het voertuig, zoals in ons land.

Het lijkt de De Krom gewoon een leuk idee om met een eigen tekst op de nummerplaat rond te rijden in een tijd waarin we ,,bijna niks meer mogen van het kabinet''.

Mijn nummerbord is al bekend:

WAO herkeuringoproep binnengekregen

Het is zover, ik heb vandaag de oproep voor de herkeuring m.b.t. de WAO binnengekregen. Ik had deze oproep al eerder gehad, maar moest toen helemaal naar Heerlen toe rijden voor de afspraak en daar was ik op dat moment niet toe in staat. Nu is het dichter bij huis en is de afstand goed te doen.

Ik merk dat ik heel erg gespannen ben voor wat komen gaat. Gezien de berichten in de media en van lotgenoten op internet, ben ik enorm bang dat ik goedgekeurd ga worden terwijl ik geestelijk (nog) niet in staat ben om te werken. Ik ben zo enorm bang dat ik MOET gaan werken met alle gevolgen van dien. Het roept bij mij nu al frustratie op vanwege die angst. Ik hoop maar dat er serieus naar mij geluisterd en gekeken wordt, want ik zie er niet ziek uit en mensen kijken altijd eerst naar het uiterlijk. Ik ben bang niet serieus genomen te worden.

Misschien maak ik mij druk om niets, maar ik kan het niet tegenhouden. Mijn leven en toekomst hangt af van die herkeuring. Word ik goed genoeg bevonden om te gaan werken (en ze laten bij wijze van spreken tegenwoordig iemand zonder armen en benen al werken als garnalenpeller), dan weet ik niet meer wat ik moet doen. Het is niet dat ik te beroerd ben om te werken, maar ik kan het geestelijk gewoon niet. De prikkels alleen al. Als ik wel (gedeeltelijk) word goedgekeurd, dan moet ik daar tegen in beroep gaan. Ik heb geen energie om voor mezelf op te komen en te vechten, ik weet het nu even niet meer. Die oproep doet niet veel goeds met mij.

Ik ben BANG.


[Aanvulling]

Ik ga iig maandag bellen en uitstel vragen c.q. eisen, want 3 dagen voorbereidingstijd is veel te weinig (heb recht op 2 weken, en die wil ik er ook voor nemen). Ik heb mijn nieuwe hulpverleenster al een e-mail gestuurd en daar hoop ik maandag bericht van terug te krijgen. Ik zit er over te denken om mijn huidige hulpverlener ook in te lichten. Tevens ga ik stichting MEE, Stichting WAO Belangen (al heet dat nu anders) en de FNV bellen om inlichtingen in te winnen. En ik mag maandag ook nog eens naar de psychiater dus mijn dag kan niet meer stuk (sarcasme).

Ik weet nog niet wie ik mee ga nemen naar de keuring, ik hoop mijn nieuwe hulpverleenster maar die zal het te druk hebben, dus dan maar iemand van de andere 2 partijen. Ik heb echt iemand nodig die mee gaat, want zo goed als ik dingen van mij af kan schrijven, zo beroerd kan ik het mondeling uitleggen. Ik heb heel mijn leven al een masker opgehad (figuurlijk) en ben nu pas aan het leren om dat los te laten. Maar in situaties zoals de herkeuring kan ik het nog niet.
Dat maakt mij ook angstig omdat de "arts" van het UWV niet mijn echte ik kan zien dan, en zal afgaan op wat hij ziet "een ogenschijnlijke gezonde man die kleine probleempjes heeft".

Het is eigenlijk niet nodig maar ik meld het toch maar even, dit gedoe heeft er nu al voor gezorgd dat ik heel gespannen en gefrustreerd ben en straks waarschijnlijk een kalmerend middel in moet gaan nemen.
Wat is het toch fijn om autist te zijn.

Zo dat was weer even een stukje geklaag.

Prikkels en frustratie

Vandaag was het zover, het moest er een keertje van komen. Ik ben samen met mijn vrouw de stad in geweest om o.a. kleren te gaan kopen. Normaal gezien blijf ik ver weg van de drukte, maar op een doordeweekse dag valt het wel mee (dacht ik).

Ondanks de beperkte drukte in de stad, was ik na 45 minuten toch helemaal op. Ik had het in de gaten omdat ik steeds sneller geïrriteerd en gefrustreerd raakte door alles. Helaas moest ik nog een paar dingen doen in de stad en heb ik mezelf er doorheen gesleept. Zelfs het naar huis rijden met de auto was eigenlijk al teveel, want ik kon mij niet meer focussen op het verkeer en kreeg alle prikkels om mij heen keihard binnen (de andere auto's, de verlichtingen, de regen, de geluiden, de ruitenwissers, en ga zo nog maar even verder). Ik heb dus op de automatische piloot gereden zeg maar, en zo heb ik het gehaald tot thuis.
Het is dat het openbaar vervoer mij nog meer prikkels oplevert, anders was ik het liefst daar mee gegaan.

Ik ga nu maar eens slapen, morgen weer een drukke dag.

Reactie op Chris

(Oorspronkelijke reactie)

Hoi Chris.

Mijn advies? Ga naar de huisarts en leg jouw probleem uit en vraag (en als de huisarts het wegwuift EIS) een gesprek met een psychiater van het GGZ, RIAGG, of hoe het ook heten mag waar jij woont.
Jouw huisarts is de enige die jou zonder meer kan doorsturen naar ene psychiater (tenzij jij het deels uit eigen zak wilt betalen en een vrijgevestigde zoekt).

Wat bij mij hielp was de AQ test meenemen en aan de hand van die test en de uitslag ervan samen met de psychiater een voorlopige conclusie c.q. behandelplan opstellen. En als jij een goede psychiater hebt, dan zal hij jou voorstellen om vervolgtesten te gaan maken. En als hij dat niet voorstelt, stel het zelf voor. Mijn ervaring is dat veel artsen zoiets hebben van "neem eerst maar eens een tijdje een Anti-Depressiva, en dan kijken we wel verder". Maar laat je niet afschepen, STA er op dat je serieus genomen wordt.

Groeten,

John

Reactie op Angeline

(Oorspronkelijke reactie)

Hoi Angeline en vriend .

Dat mijn hoofd in chaos is door het confronterende stukje tekst daar kun jij niets aan doen. Ik ook niet want zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Enorm bedankt voor jouw mooie stuk tekst. Het doet mij echt goed om te weten dat ik niet de enige ben die tegen dezelfde problemen aanloopt.
Ik heb geen 30 banen gehad, maar de banen die ik heb gehad waren een te grote belasting voor mij helaas.
Mijn laatste jaren als werkende mens heb ik met veel plezier (m.b.t. het leren en de techniek) en met veel pijn en verdriet (m.b.t. de dynamische planningen, contact met klanten die niet altijd even aardig waren, het nooit goed genoeg kunnen doen volgens werkgevers en/of klanten, de reistijden, de druk om altijd maar sneller en meer te presteren e.d.) doorgebracht. En idd, op een gegeven moment is het OP. Ik ben 9 jaar geleden voor het eerst ziek thuis komen te zitten want ik was toen zwaar overspannen en depressief. Na jaren van rust en gesprekken ben ik weer gaan werken en toch is het weer fout gegaan omdat ik al de bovengenoemde dingen simpelweg niet kan verdragen.
Ik wist niets van autisme af maar door veel zelfanalyse en zoeken wat er toch met mij "mis" is/was ben ik er achter gekomen. En dat was een enorme opluchting.

Het is voor mij nog steeds moeilijk om mijn leven invulling te geven zonder de maatschappelijk als normaal aangenomen werkzaamheden. Maar door contact met "lotgenoten" lukt het mij steeds beter. Daar helpt mijn weblog ook enorm bij, want met sommige mensen heb ik geregeld e-mail contact.

Ik ben zelden neerslachtig, maar het is maar wat je er onder verstaat want als ik neerslachtig zeg, dan bedoel ik geen zin meer in het leven zien. Ik ben wel regelmatig enorm verdrietig en boos op mijn leven, misschien dat je dat ook als neerslachtig kunt zien. Maar ik kan het heel goed begrijpen dat jouw vriend soms neerslachtig is, het is ook niet fijn (understatement) om continu tegen je beperkingen aan te lopen en zo niets of weinig van je leven te kunnen maken.
Ik hoop alleen voor jouw vriend dat jij net zo'n begripvolle partner bent voor hem als mijn vrouw voor mij is (maar dat denk ik wel als ik jouw reactie's lees).
Bij veel relaties waar een van de partners ASS heeft, gaat het daar fout. Begrip en steun is alles. Niet dat het bij ons altijd even soepel loopt, maar wij komen er wel telkens weer uit door veel te praten.

M.b.t. "mensen zonder beperking die minder doen dan jouw vriend en ik" daar ken ik er zo een paar van aanwijzen, en die behoorden ooit tot mijn vriendenkring (en die geven ook eerlijk toe dat ze gewoon niet meer willen werken en ook alles doen om in de WAO te blijven). Dus daar spiegel ik mezelf niet aan.

Nogmaals enorm bedankt voor jouw reactie.

Hoi john

Hier nog even een reactie,
ik heb veel begrip voor mijn
vriend,we gaan ook altijd samen
naar onze hulpverlener.(GGZ)
Dit vind hij fijner dus doe ik dat.
Probeer me zoveel mogelijk in te leven in zijn manier van denken en verwerken.(zijn gevoelens,stemming)
Wat ook wel moeilijk is voor iemand die anders denkt(dingen anders opneemt)
Contacten waar hij moeite mee heeft doe ik(telefoontjes die hij niet makkelijk kan of in de winkel met afrekenen doe ik vaak)
Niet dat hij dit niet kan maar hij heeft aangegeven dat dit hem soms teveel wordt(door prikkels alles tegelijk,haast etc)
Maar daarintegen doet hij ook veel terug.Lekker koken en in huis doet hij veel.(dat vindt ik ook erg fijn)
En waardeer dit ook héél erg omdat ik weet hoeveel energie het hem allemaal kost.Gelukkig kunnen we heel goed samen praten over alles,
maar ook wij hebben strubbelingen.
Ik heb ook een tijdje(heel even)
op een forum van partners van aspergers mee gedaan en kon daar niet in mee,teveel negativiteit naar as partners toe(scheidingen etc.daar word ik naar van!)
Daar kan ik niets mee,ik hou heel veel van mijn vriend,dus denk er niet aan om bij hem weg te gaan.
Hij heeft een hart van goud en dat is het belangrijkste.
Ergens anders is het ook niet altijd rozengeur en maneschijn toch??
Vraagje van mijn vriend,loopt jou gevoel ook achter,bijv:je bent ergens geweest "bijv op vakantie en dan kun er pas later van genieten niet op het moment zelf"
Of jou gevoel niet zo makkelijk switcht of vaak switcht(hopelijk doe ik niet te moeilijk)
Onder neerslachtig verstaat mijn vriend ;de zin van het leven niet zien,verdrietig van alle rotzooi op de wereld,geen plezier in dingen hebben,niet kunnen ontspannen moeilijk kunnen genieten van dingen.(altijd gespannen zijn)
Mischien schrijf ik het niet helemaal juist op,maar nogmaals zelf vindt hij het heel moeilijk het op papier te zetten(helaas!)
Maar hij vindt jou weblog heel goed geschreven(dat jij goed kunt schrijven bedoelt hij daarmee)
Nou ik stop anders wordt het teveel.
Groetjes Angeline

Hallo wederom.

Of mijn gevoel achterloopt? Euuhmmm... ja. Ik maak dingen mee en pas een tijdje later ervaar ik het volledig. Ik loop zogezegd altijd achter de feiten aan, maar dat weet ik van mezelf. Voor anderen is het vreemd, maar mijn vrouw weet het dat ik vaak niet gelijk kan reageren op sommige indrukken o.i.d. en toch is het ook voor haar nog steeds wennen. Maar sommige dingen ervaar ik direct, zoals muziek en aanrakingen.

En als hij dat onder neerslachtig verstaat, dan ben ik ook regelmatig neerslachtig idd.

Bedankt voor het compliment m.b.t. het schrijven.

Levensverwachting

Tijd is relatief en ik vind het eng om te bedenken dat ik al op
de helft van mijn statistisch bekeken leven zit.
Ik ben nu 40 en heb statistisch bekeken nog ongeveer 40 jaar te gaan. Dat baart mij zorgen omdat de tijd voor mij voorbij vliegt. Ik heb het gevoel dat die komende 40 jaar net zo snel zullen gaan als de afgelopen 40 jaar.

Ik maak mij zorgen of ik ooit nog wel iets van mijn leven kan maken.
Ik hoop gewoon dat ik d.m.v. medicatie en training mijn leven zo op de rails kan gaan krijgen dat ik weer kan deelnemen aan de maatschappij. Het gaat mij allemaal niet snel genoeg en het liefst zou ik willen dat ik vandaag nog van mijn "problemen" af was. Ik weet dat ik nooit zal kunnen worden zoals ik zou willen, maar ik kan wel mijn best doen om er zover mogelijk bij in de buurt te komen.
Het is gewoon pijnlijk om te merken dat ik wel dingen wil doen, maar niet de geestelijke energie er voor heb.

Angeline vroeg in een reactie op deze posting hoe ik mijn dagen door breng buiten mijn weblog om? Ik heb daar antwoord op gegeven en dat was wel confronterend voor mij. Ik had een paar dagen geleden al een begin gemaakt met deze posting maar wist niet hoe ik hem af moest maken. Haar vraag liet mij niet los en ik moest er wat over schrijven zodat ik het voor mijzelf ook op een rijtje kan krijgen.
Ik wilde er tevens wat over schrijven omdat ik het moeilijk vind om naar anderen toe duidelijk te maken dat ik de gehele dag niets uitvoer (op het huishouden en verzorgen van de huisdieren e.d. na). Ik schaam mezelf daar vaak voor, al weet ik van mezelf dat ik gewoon niet anders kan. Maar het maakt mijn leven zo leeg en nutteloos zonder invulling van b.v. werk.

Het pijnlijke is dat ik elke dag bezig ben met rusten en ontspannen om zo de dagen door te kunnen komen, maar diep van binnen zit er ook een ander gevoel dat er uit wil en gaan werken om zo invulling aan mijn leven te geven. Het is allemaal zo tegenstrijdig en oneerlijk, ik heb alle tijd om dingen te doen die ik graag zou willen doen maar niet de energie of het geld er voor. Ik word dus eigenlijk gestraft voor/door mijn 'handicap". Ik ben niet dom of werkschuw, en als ik kan ga ik gelijk weer aan de slag en het liefst terug in een functie c.q. beroep waar ik mijn hersenen weer volop kan laten werken en leren. Maar de gedachte alleen al weer aan de stress en het geregel en het reizen van en naar het werk door het drukke verkeer, de deadline's, de druk van het moet sneller beter en het liefst zo min mogelijk fouten maken daar raak ik al van in paniek.

Als ik eenmaal de rust in mezelf heb gevonden dan wil ik graag op zoek gaan naar een baan waar ik kan leren, nuttig kan zijn, zonder tijdsdruk, niet in een lawaaierige ruimte, geen repeterend werk, zonder felle verlichting, en geen hersendodend werk hoef te verrichten. Het zijn nogal wat wensen, en ik ben mezelf er van bewust dat mijn wensen niet of slechts gedeeltelijk ingewilligd zullen kunnen worden. Maar ik ben gewoon bang om straks niet meer aan de slag te kunnen omdat ik nou eenmaal de beperking heb van het niet kunnen filteren van prikkels.

Of zoals het grotendeels op de weblog van Noud zo mooi omschreven staat:

Bovenstaande leidt er mijns inziens toe dat betrokkene voor het kunnen functioneren in arbeid is aangewezen op;
- vaste, bekende werkwijzen.
functies waarbij hij niet wordt afgeleid door activiteiten van anderen.
een werksituatie zonder veelvuldige storingen en onderbrekingen.
functies zonder deadlines of pieken.
functies waarin geen rechtstreeks contact met klanten, patiënten of hulpbehoevenden vereist is.
functies waarin doorgaans geen frequent contact met collega's vereist is.
een werksituatie waarin hij kan terugvallen op leidinggevenden.
Dit kan alleen in een van te voren afgebakende taaksituatie onder begripvolle leiding.

Ik probeer alles positief te bekijken, want ik heb geen zin om weer depressief te worden. Been there, done that, never again.

Enquête aangepast

Voor degene die al gestemd hadden, ik heb de enquête verandert en dus zijn de stemmen verdwenen helaas. Ik heb de optie "Ander antwoord" weg gehaald omdat het voor mij moeilijk is om niet te weten wat anderen bedoelen. Als iemand dus "Ander antwoord" invult ga ik zitten piekeren waarom hij of zij dat gedaan heeft en wat het andere antwoord dan moet zijn. Duidelijkheid dus.

Vandaar

Mocht je een antwoord missen of idd een ander antwoord hebben, dan kun je dat ook e-mailen of gewoon een reactie achterlaten met dat antwoord en uitleg ervan.

Rust

Na de hectische periode van de afgelopen weken is nu na het afsluiten van het hoofdstuk "overlijden en afscheid nemen van Karin" een tijdelijk periode van rust in werking getreden. Mede door de aangepaste medicatie (ik neem nu overdag twee maal 1 tabletje Seroquel van 25mg, en vlak voor het slapen gaan 2 van die tabletjes) maar ook doordat ik het een en ander heb kunnen afsluiten ben ik op dit moment voor mijn doen rustig. Ik ben nu zo doodmoe dat ik constant moet strijden tegen het terug in mijn basisroutine vallen. En aangezien ik doodmoe ben geef ik er vaak aan toe om toch rust te krijgen.

Er zit nog veel pijn en verdriet van andere dingen onder de oppervlakte van mijn ziel, maar dat is op dit moment onder controle (lees weggedrukt). Ik lig nu wat naar muziek te luisteren (welke muziek dat is kun je rechtsonder bij Mijn Muziek zien), en probeer zo te ontspannen en woorden voor mijn gevoelens te vinden.

Vrijdag was de opbaring van Karin, en ik ben daar met mijn vrouw en schoonouders heen gegaan. Ik ben zelf niet wezen kijken omdat ik haar wil herinneren zoals ik haar het laatst heb gezien, levend.
Zaterdag was de uitvaart (in weet niet of dat ook zo heet bij een dienst m.b.t. een crematie), en het was een mooie gebouw en een mooie dienst. Het plafond van de zaal was rond en bestond uit 16 delen (elk de vorm van een taartpunt) en elke deel had 49 planken met de kleur van kersenhout (ik ben autist of ik ben het niet ) en de verdere details omtrent de zaal en het gebouw zal ik jullie besparen. De reden dat ik die details allemaal weet, ik dat ik die gewoon zie maar ook zoek ik die bewust op als ik niet weet hoe ik mezelf moet gedragen of hoe ik eventuele gevoelens een plek moet geven. Het bestuderen van (of zoeken naar) patronen geeft mij dan rust.

Karin's lievelingsliedje werd ook ten gehore gebracht (Boudewijn de Groot - Verdronken Vlinder), en dat nummer vind ik ook al jaren enorm mooi. Iets wat enorm mooi was tijdens de dienst, is dat het neefje van Karin (jongetje is autistisch) op de muziek ging bewegen en dansen. Zijn ouders lieten hem dat gewoon doen, zodat het jongetje ogenschijnlijk zijn emoties kon uiten. Het was zo lief en bijna ontroerend om te zien hoe het jongetje zich bewoog op de muziek.
Na de dienst was er nog de gelegenheid om met elkaar nog wat te praten en om afscheid te nemen van de ouders en familie.

Ik ben met mijn vrouw en schoonouders ergens gaan eten om de dag af te sluiten en daarna zijn wij doodop naar huis gegaan.

Op haar bidprentje staat een gedicht dat zijzelf geschreven heeft en daar sluit ik deze posting mee af:

Nooit goed begrepen, nog nooit echt verstaan
altijd alleen door het leven gegaan
Een gat waar je hart zit en toch zoveel pijn
volwassen van buiten, van binnen zo klein
Nooit goed geworteld en nergens een thuis
de wereld zo onveilig, je lichaam een kluis
Gezelschap te weinig maar mensen te veel
verstand en emoties nog steeds geen geheel
Genoeg geprobeerd om te groeien, te leven
en meer dan genoeg van je inzet gegeven
Laat nu maar rusten, dit moede hart
het heeft wel genoeg aan zijn eigen smart
Volwassen van buiten, van binnen zo klein
Mijn innerlijk auti kind, jij mag er zijn

Karin

Mooi plaatje mbt ASS

Zoals wel vaker ben ik virtueel aan het wandelen op internet. Nu kwam ik net een heel mooi plaatje tegen wat voor mij duidelijk maakt waar Autisme mee verbonden is c.q. kan zijn.
(Klik op de plaatjes om de grote afbeeldingen te zien).





Verder kwam ik de volgende twee leuke plaatjes nog tegen:

Leeg

Meer kan ik niet kwijt over mijn huidige emotionele status.


(ik had eerst het gehele scherm vol met stuiterende icoontjes staan om aan te geven hoe druk het is, maar toen ik naar mijn blog keek zag ik dat het wel hele erg druk voor de lezende medemens kon zijn en heb ik het maar gereduceerd tot 1 stuiterend zielig icoontje).



"When does the hurting stop"

Er is een wonder geschied...

... en ik ben er blij mee .
Ik heb een nieuwe hulpverlener (in dit geval hulpverleenster want het is een vrouw) .

Eigenlijk mag het geen wonder genoemd worden, omdat ik er zelf voor gezorgd heb dat het spreekwoordelijke balletje is gaan rollen. Ik kan dus beter zeggen "Ik ben blij dat het gene dat ik in gang gezet heb ook gelukt is". Al met al ben ik enorm blij, want ik denk wel dat deze persoon bij mij past (qua hulpverlening natuurlijk ). Voordeel is dat het ook nog eens een vrouw is, daar praat ik veel gemakkelijker mee dan met mannen, want mannen vind ik intimiderend.

Zij heeft mij het nieuws vanavond zelf mede gedeeld toen ik in het autistencafé was. Ik wist gewoon niets anders uit te brengen dan "eeuhmm, ja dat is fijn" . Er moeten nog wel wat dingen geregeld worden, maar in principe is het geregeld voor zover ik begrepen heb.

Ik ben dus vanavond weer naar het autistencafé geweest, maar ik had beter niet kunnen gaan. Niet dat het ongezellig was of zo, maar ik kon de prikkels niet reguleren en trok mezelf steeds vaker terug in mezelf. Er werden dingen gevraagd mbt Karin omdat die daar ook kwam en omdat men daar weet dat mijn vrouw enorm goed bevriend was met haar, en toen ik dat begon uit te leggen was er weer iemand die het gesprek onderbrak dus kon ik weer van alles gaan uitleggen. Dat heb ik niet gedaan ik ben opgestaan en even wat anders gaan doen. Normaal gesproken kan ik op zo'n moment goed voor mezelf opkomen en die persoon even op zijn of haar plaats zetten totdat ik uitgepraat ben, maar ik heb geen energie dus het ging niet. De avond heeft mij meer gekost aan energie dan dat het opgeleverd heeft helaas.
Ik voelde mezelf enorm eenzaam en verdrietig, maar er was helaas niemand waar ik het mee kon delen om die ook allemaal hun eigen ding kwijt moesten.

Kortom het was een verkeerde beslissing om te gaan vanavond (eigenlijk gisteravond want het is al 16 minuten na middernacht ).

Wel komisch was dat er iemand was die het vermoeden uitte dat ik degene achter deze weblog ben, en dat heb ik hem beaamt (hè E-J ). Enerzijds vind ik het leuk dat hij het mij vertelde, anderzijds maakt het mij kwetsbaar, maar dat is het risico als je een weblog maakt en er dan ook nog regelmatig (subtiele) hints plaatst over bepaalde dingen waardoor sommige mensen gewoon kunnen weten wie de persoon is die de weblog schrijft.

De afgelopen dagen waren zwaar, en de komende dagen kunnen ook zwaar worden ivm de opbaring en crematie van Karin. Ik laat het allemaal over mij heenkomen en zie wel hoe ik mij voel. Ik heb altijd de noodhulp nog (medicatie) als ik te druk word.

Rouwkaart

Vanmorgen hebben wij de rouwkaart van onze overleden vriendin binnengekregen via de post. Het roept verdriet bij mij op, het feit dat Karin er nooit meer zal zijn als ik vragen heb omtrend mezelf en autisme, dat wij geen auti grapjes meer kunnen maken tegen met en over elkaar, haar ongelovelijk hoeveelheid positieve energie die zij altijd voor anderen had, kortom ik mis haar nu al.

Ik had nooit gedacht dat ik zulke emoties als zodaning zou kunnen ervaren, ik heb ze ook nog niet eerder gehad in mijn leven bij situaties zoals deze. Er zijn meer mensen waar ik veel om gaf overleden op een rottige manier (kanker enzo), maar bij geen een heb ik de emoties gevoeld die ik nu na het overlijden van Karin heb.
Ik weet ook niet wat ik er mee moet, ik kan het geen plek geven.

Samenvatting:

[1] Ik heb verdriet (ik heb geleerd in mijn leven om bepaalde emoties de naam verdriet te geven)
[2] Komt doordat een dierbaar iemand verleden is
[3] Ik mis haar
[4] Wat moet ik met die emoties?
[5] Hoe ga ik de emoties een plek geven in mijn leven

De tijd zal het mij leren, en het enige dat ik kan doen is er over praten met mijn vrouw (mits zij het aankan omdat ook zij verdriet heeft).
Ik voel mezelf als een bal in een flipperkast die van de ene naar de andere plek geschoten wordt, maar dan op emotioneel gebied. Fijn als je die dingen niet kunt reguleren (dit laatste was een poging tot sarcasme).

Emotie's, trauma's en feiten.

In mijn vorige posting heb ik mijn emoties van mij afgeschreven, en dat heeft voor enige opluchting gezorgd (bij mezelf wel te verstaan, want mijn vrouw maakt zich nu meer zorgen om mij dan voor mijn posting).
Ik heb voor mezelf op die manier mijn "huidige" problemen, pijnen en emoties in kaart kunnen brengen in mijn hoofd, en daar een plaatje door kunnen vormen zodat ik nu weet welke emotie waar vandaan komt en waar ik die moet plaatsen en wat ik er in de nabije toekomst mee wil gaan doen (zie het als een organogram).
Mijn bedoeling is om dit ook op papier uit te werken zodat het voor mij mogelijk word om aan anderen (hulpverleners b.v.) uit te leggen hoe die dingen voor mij zijn.

Het wil niet zeggen dat nu alles voorbij is, want ik zit nog steeds met een hele hoop pijn en verdriet, maar die heb ik nu tijdelijk een plek kunnen geven van waaruit ik ze later hoop te kunnen gaan verwerken. Ik hoop alleen dat ik energie kan vinden om het tot die tijd vol te kunnen houden zonder af te glijden naar een depressie o.i.d..
En nee ik ben niet suicidaal, mijn posting was/is eerder een roep om hulp en begeleiding.


Ander onderwerp nu.

Mijn vrouw en ik hebben net een gesprek gehad over emoties en trauma's en feiten. Het was een interessant gesprek en er kwam het volgende voorbeeld aan te pas:

Stel, wij rijden in de auto en er steekt ineens iemand over voor de auto en wij rijden die persoon aan en die persoon is zichtbaar gewond en heeft zichtbaar pijn. Hoe reageer ik daarop en hoe reageert zij daarop.
Mijn vrouw denkt gelijk aan de persoon die aangereden is en maakt zich daar zorgen om en wil hulp bieden door de persoon gerust te stellen, te verzorgen, ambulance bellen o.i.d. en zo'n ervaring kan traumatiserend zijn.
Ik reageer anders, ik denk als eerste aan de auto en wat het gaat kosten om die te repareren (er vanuit gaande dat hij defect is geraakt door de aanrijding), hoe snel wij alles van de weg af kunnen halen zodat het verkeer niet te lang gestremd wordt, en of de aangereden persoon veel materiële schade heeft (kleren kapot o.i.d.).

Het is niet zo dat ik geen emoties of gevoelens heb, maar mijn eerste gedachten zijn praktisch en feitelijk: wij hebben iemand aangereden, de auto is beschadigd, repareren kost geld, aangereden persoon heeft ook schade, wij houden het verkeer op.
Dat de aangereden persoon pijn heeft is voor mij een feit, dus het is ook niet nodig om daar verder bij stil te staan omdat het gewoon nou eenmaal zo is.

Mijn vrouw kan het zich indenken dat zij er een trauma aan zou kunnen over houden als haar zoiets overkomt, doordat zij ziet dat wij die persoon aanrijden,daarna misschien doordat zij bloed op die persoon ziet, ziet dat die persoon die zichtbaar pijn heeft, e.d..

Ik kan mij daar totaal niets bij voorstellen. Oke wij rijden iemand aan, die zie ik vallen of vliegen (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde), die persoon heeft pijn, is beschadigd. Zo is het nou eenmaal. Gelukkig heb ik het nog nooit meegemaakt, al ben ik wel nieuwsgierig of ik op zo'n moment ook zo feitelijk en praktisch ben als ik altijd ben.

In mijn jeugd heb ik meerdere ongeluk(ken)(jes) gezien waarbij mensen gewond waren geraakt of waarbij aardig wat materiële schade was. Bij een specifiek ongeluk lag het aangereden slachtoffer bebloed op straat. Het was net een mierenhoop rond de gewonde, want veel mensen maakte zicht enorm druk m.b.t. de gewonde. Ik begreep niet waarom de mensen die er bij aanwezig waren zo in paniek waren. Waarom in paniek raken? Je zult de gewonde er niet mee helpen, die is toch al beschadigd. Toen ik dat tegen iemand vertelde keek die mij aan alsof ik gek was.
Nu snap ik dat ik gewoon zo ben en zo redeneer en ook waarom die persoon mij toen zo raar aankeek.

Ik heb vaker ongeluk(ken)(jes) gezien met schade en gewonden e.d., maar het heeft mij nooit iets gedaan. Het is gewoon feitelijk, er is een ongeluk gebeurd en er is iemand gewond. Simpel.



Het was fijn om er op die manier eens met mijn vrouw over te praten.

Gesprek gehad, nog steeds verdrietig

Vanmorgen heb ik een gesprek gehad met mijn hulpverlener. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik op dit moment geen vertrouwen meer heb in hem en de gehele hulpverlening.
Gelukkig is hij een persoon die weet hoe hij met mensen die zwaar geirriteerd zijn moet omgaan, want ik had hem al snel duidelijk gemaakt dat ik op het punt stond om een stoel door het raam naar buiten te smijten.

Hij heeft samen met mij mijn situatie bekeken, en op een duidelijke en rustige manier heeft hij mij toch tot bedaren gekregen gelukkig. Wij hebben het een en ander doorgenomen en ik heb mijn frustraties kunnen uiten en ik voelde mezelf aardig gehoord.
Hij is op zich goed in wat hij doet, maar ik mis iets. Ik mis een connectie tussen hem en mij m.b.t. mijn autisme. Dat is ook allemaal besproken en volgende week heb ik weer een afspraak met hem om het een en ander verder te bepraten en/of onze gesprekken te beeindigen.

Daarna ben ik naar mijn nieuwe psychiater gegaan, en daar kan ik nog niet veel over zeggen omdat ik haar niet ken. Wij hebben afgesproken dat ik zo min mogelijk Oxazepam zal gebruiken, en dat ik vanaf vanmiddag ook overdag Seroquel zal gaan gebruiken om de chaos en drukte in mijn hoofd te dempen.
Ik ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken, en ik heb een evaluatiegesprek met haar over 2 weken.

Ik voel mezelf nog steeds intens verdrietig en gefrustreerd om wie ik ben en dat ik dat niet kan zijn in deze maatschappij. Ik wil mezelf zijn en gewoon kunnen doen zoals mijn hart c.q. gevoel het ingeeft, maar dat kan niet.
Ik wil het nu op een zuipen zetten in een kroeg, maar dat gaat niet vanwege mijn lichamelijke beperking. Ik wil mijn verdriet verdrinken.


Het leven heeft voor mij op deze manier geen zin. Ik heb zo enorm veel pijn van binnen dat ik het bijna niet kan beheersen. Uit het leven stappen is simpel doch moelijk voor mij.
Het zou betekenen dat ik mijn vrouw alleen achterlaat en de kans is dan zeer groot dat zij ons huis uit zal moeten omdat zij dat alleen niet op kan brengen. Van onze huisdieren zal zij het grootste deel moeten wegdoen, wederom omdat het alleen niet op te brengen is. Mijn ouders en schoonouders zijn al op leeftijd dus die zullen nog hooguit 20 jaar verdriet hebben. Mijn vrouw zal vermoedelijk wat langer leven en heeft dus misschien langer pijn als ik zo'n actie zou ondernemen.

De reden waarom ik het al die jaren al volhoud om het leven vol te houden, is dat ik veel van mijn vrouw en huisdieren hou (en ondanks mijn pijnen, toch ook wel wat van het leven want ik ben van mening dat er nog veel moois te zien en te beleven is op deze aardkloot). Ik wil helemaal niet zonder hun, maar de pijn en verdriet die ik voel overheerst op dit moment nagenoeg alles. Ik zou het willen uitschreeuwen en mezelf in slaap janken, maar ik ben een volwassen vent van 40 jaar en die doen zoiets niet. Mijn ouders hebben mij normaal opgevoed, ik heb in principe een goede jeugd gehad wat dat betreft. Maar toch is het schijnbaar normaal als jongen om niet snel te huilen of je kwetsbaar op te stellen. In de maatschappij ben je dan vreemd of een mietje en wordt je snel geplaagd of buitengesloten. Ik werd gepest en buitengesloten maar dat had niets met het tonen van emoties te maken, eerder het NIET tonen van emoties.

Als ik uit het leven zou stappen, zou ik het zo doen dat het geen vieze boel wordt en dat is heel simpel. Ik heb internet niet nodig om aan medicatie of drugs te komen die mij voorgoed kunnen doen slapen. Ik hoef maar even te telefoneren naar "bekenden" en ik kan aan zo'n beetje alles komen wat in "de handel" te koop is. En waarschijnlijk hoef ik er dan nog niet eens voor te betalen ook. Dan is er ook nog de pijnlijke methode van het injecteren van een grote hoeveelheid lucht in de slagader (waardoor het hart vol lucht komt te zitten en zo geen bloed kan rondpompen met een hartaanval tot gevolg), maar dat doet pijn en daar hou ik niet van.

Ik gebruik al heel wat jaren mijn energie om de geestelijke pijn die ik voel en de negatieve gedachten en gevoelens te onderdrukken, maar die energie is nu (weer eens) op. Er MOET een oplossing komen, anders doe ik een aantal mensen veel verdriet.
Ik heb al eerder periodes meegemaakt dat mij energie op was en dat ik liever van alles af wilde zijn, en daar heb ik mezelf steeds weer doorheen getrokken, maar ik merk dat het steeds moeilijker wordt om dat te doen. En op een gegeven moment houdt het echt op.

De vriendin die maandag overleden is worstelde al heel haar leven met haar autisme, en ik heb altijd tegen haar gezegd dat ik die ellende en pijn nooit gekend heb, maar dat was een leugen tegen mezelf. Ik weet pas sinds begin dit jaar dat mijn handicap 'Autisme" heet, maar de emoties die ik tot dan geen naam kon geven waren er wel degelijk. Ik heb het altijd diep weggestopt omdat ik normaal wilde zijn, gewoon een fijn en leuk leven leiden net zoals "normale" mensen. Die hebben ook hun meevallers en tegenslagen, maar met zulke normale tegenslagen had ik dan waarschijnlijk wel kunnen leven (met de nadruk op waarschijnlijk, omdat ik dat natuurlijk niet met zekerheid kan zeggen omdat ik dat leven nooit geleid heb).

Ik merk ook aan andere dingen dat mijn energie op is. Mijn typische autistische trekjes krijgen de overhand. Als ik bijvoorbeeld opsta om iets te pakken dan zeg ik hardop tegen mezelf precies wat ik ga doen om zo duidelijkheid te scheppen. Ik praat ook heel veel tegen mezelf op dit moment (eigenlijk is het allemaal heel vertrouwd en voelt het veilig aan, maar voor anderen is het gek). Ik communiceer dus hardop met mezelf om zo houvast te creëren. Als ik een fout maak met typen o.i.d. dan praat ik ook tegen mezelf en leg ik mezelf uit wat ik verkeerd gedaan heb en hoe ik het ga verbeteren. Als ik een fout maak dan zeg ik gewoon hardop "eikel" ofzo en eigenlijk vind ik dat wel lachwekkend van mezelf.
Deze dingen merken andere mensen zelden aan mij, omdat ik geleerd heb het te onderdrukken (helaas, want het voelt fijn om zo te kunnen praten tegen mezelf (ik denk dan gelijk weer aan de film "Snowcake")).

P.S.
Met hardop praten bedoel ik dus niet schreeuwen ofzo maar gewoon verstaanbaar praten.

Verlies van een vriendin

Vanmiddag om 13:15 uur is de beste vriendin van mijn vrouw na een kort ziektebed (veroorzaakt door complicaties bij een operatie die haar leven zou hebben verbeterd) in haar (kunstmatig opgelegde) slaap overleden.

Door complicaties na de operatie hebben ze haar nog een keer moeten opereren om de fout te herstellen. Daarna is het bergafwaarts gegaan doordat haar vitale organen het stuk voor stuk opgaven.
Zij is ingeslapen met haar ouders aan haar zijde, en het is allemaal vredig gegaan voor zover ik begrepen heb.
Als het goed is vindt Zaterdag de crematie plaats.

Karin was de persoon die mij op het juiste spoor gezet heeft m.b.t. mijn autisme, en heeft mij ook regelmatig tips gegeven erover. Kortom ik heb veel aan haar gehad, en zij zal dus ook altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
Het was ook de steun en rots in de branding voor mijn vrouw m.b.t. emoties en vragen over autisme. Het is daarom ook nog eens enorm zwaar voor mijn vrouw omdat zij al 8 maanden zonder fatsoenlijke hulpverlening zit omdat het GGzE haar niet serieus neemt en haar gewoon laat stikken in haar verdriet en ellende.

Alsof ik de laatste weken nog niet genoeg ellende aan mijn hoofd heb gehad, kan dit er ook nog wel bij. Ik leef de afgelopen dagen regelmatig en vandaag al de gehele dag op Oxazepam om alles te dempen, maar het liefst neem ik de maximale dosis in die ik mag hebben maar dan heb ik nagenoeg geen controle meer over mijn lichaam en dat is te eng dus doe ik niet. Ik zit mijn "verdriet" en frustratie te verbijten en het huilen staat mij nader dan het lachen maar ik moet sterk blijven om in het hier en nu te kunnen blijven.

Autorijden is nagenoeg niet mogelijk, maar ik moest vandaag met spoed met een van onze dieren naar de dierenarts. Ik ben nu echt aan het einde van mijn energie en zelfbeheersing. Vandaag werd ik door een automobilist tot 2 maal toe gesneden omdat die lul zat te telefoneren tijdens het rijden en geen oog had voor zijn omgeving. En bij het stoplicht werd het mij zo rood voor de ogen dat ik uit wilde stappen om hem te verbouwen. Maar op dat moment sprong het licht op groen en maakte die zak dat hij met piepende banden weg kwam. Zijn geluk dus want ik stond op dat moment geheel niet voor mezelf in.

Ben benieuwd wat de nieuwe psychiater morgen te zeggen heeft.

Life sucks at this moment.

Rare gewaarwording

Ik ben elke dag aardig wat op internet te vinden, en op een van de fora waar ik regelmatig kom kwam ik vandaag tot een ontdekking m.b.t. mezelf. Althans ik wist al heel mijn leven dat er iets niet klopte maar ik wist niet wat.

Ik heb enorm veel moeite met mensen die er niet Europees uitzien. Ik bedoel dus mensen die niet tot het "ras" behoren waar ik toe schijn te behoren. Ik heb volgens de standaarden een Noord-Europees uiterlijk. Vanavond zag ik een foto van een persoon waarvan ik mezelf nog geen beeld had gevormd, en toen ik de foto zag raakte ik in de war. Het bleek een negroïde iemand te zijn, en dat valt niet in mijn kader. Ik heb verder geen contact met die persoon, ik lees alleen veel op internet. Maar toch voelde ik mezelf enorm ongemakkelijk, omdat ik niet wist/weet wat ik met die gevoelens aan moet.

Ik realiseerde mezelf dat dit al heel mijn leven speelt. Mensen met een ander uiterlijk dan mijn doorsnee uiterlijk die vind ik enorm eng en wantrouw ik bij voorbaat al omdat ze niet hetzelfde zijn. Zo heb ik ook nooit begrepen waarom ik mensen met een Zuid-Europeaans, Noord-Afrikaans, Negroïde, Kaukasisch, Aziatisch, Arabisch e.d. uiterlijk eng vind.

Ik begrijp nu omdat ze niet in mijn kader passen. En mijn kader is hoe ik er uitzie en andere mensen met een Noord-Europeaans uiterlijk.

Weer iets over mezelf geleerd, ik word nog eens slim