Emoties, een raar iets.

Stuiter, stuiter


Mijn vrouw is al twee weken de hort op doordeweeks, en daar heb ik het erg moeilijk mee. Ik kan niet tegen veranderingen die direct ingrijpen in mijn persoonlijk leven, en dat uit zich nu in hyperactiviteit. Ons huishouden bevindt zich voor mij binnen een kader (niet op mijn slechte tekenkwaliteit letten aub ):



...en als daar iets in wegvalt (in dit geval mijn vrouw):



...dan is het geheel niet meer compleet. Er is een gat ontstaan en daar kan ik geen invulling aan geven omdat ik weet dat mijn vrouw ook weer thuis komt. Als zij voorgoed weg zou blijven (hopelijk niet ) dan zou ik het kader "Huisdieren" uitbreiden en was mijn totaalkader weer gevuld. Maar nu is er doordeweeks een lege plek en dat is voor mij enorm moeilijk c.q. verwarrend.

Als ik contact met mijn vrouw heb via e-mail. msn of sms, dan gaat het over de dagelijkse dingen en hoe wij ons voelen e.d. Daar waar zij nu is verloopt niet alles zoals het zou horen, en dat roept veel spanning op bij haar. In ons contact probeer ik haar daar natuurlijk in te steunen, maar ik weet niet wat ik met de emoties moet die opgeroepen worden bij mij.

Ik wil haar steunen en dan doe ik ook zo goed en kwaad als ik dat kan, maar dat houd wel in dat ik dan soms over mijn grenzen ga (hoort erbij). Ik kan sommige emoties c.q. gevoelens heel gemakkelijk buitensluiten, maar dan kan ik haar niet steunen en dat is nou net wat ik wel wil (haar steunen).
Mijn vrouw zegt “jij voelt je zo klote omdat je bezorgd bent om mij. Omdat het jou pijn doet/raakt dat het niet goed gaat met mij. En dat komt weer omdat je van mij houdt.”. Oke dat kan kloppen, maar waarom voel ik het dan niet zoals zij het uitlegt? Ik weet eigenlijk niet eens wat ik voel. Ik voel stress, spanning, maar waarom?, en waar komt het vandaan?, en wat moet ik er mee c.q. wat kan ik er mee?

Ik kan heel rationeel met mensen praten over emoties of gevoelens, omdat ik ze zelf toch niet als zodanig ervaar. Niet dat ik geen emoties heb, integendeel, maar ik ervaar ze blijkbaar anders dan "normale" mensen, maar dat weet ik alleen omdat mij dat verteld word omdat ik het zelf simpelweg niet weet c.q. naam kan geven.

Ik krijg weer de neiging om de stad in te gaan en mezelf tussen de mensen te mengen en veel alcohol te drinken omdat dat verdoofd en omdat dan mijn remmen losgaan waardoor ik alles gewoon kan laten gaan en toch verdoofd word door de alcohol dus niet bewust met die gevoelens bezig ben. Gelukkig drink ik geen alcohol meer anders had ik het nog gedaan ook. Soms verlang ik enorm naar de tijd dat ik dat nog wel deed.