Film kijken
Gisteravond was mijn vrouw een film aan het kijken. Ik volgde de film niet want ik heb moeite met concentreren en ik vind de meeste films saai. Op een bepaald moment snapte zij iets niet meer, maar ik (die de film niet volgde, en ondertussen de honden had uitgelaten) kon haar dat gelijk en duidelijk uitleggen.
Tevens ging er ergens in de film ging iemand dood, en ik zwaaide naar de tv zo van "zo, die is dood". Later hebben wij het daar nog even over gehad.
Voor mij is een film fictie, het is niet echt. Voor mijn vrouw is dat anders, die leeft zich helemaal in een film in. Ik heb het hier enige tijd geleden met mijn hulpverlener over gehad, en hij omschreef het als volgt:
Voor mij is een film een opeenvolging van logische gebeurtenissen. Het zijn allemaal feiten, en aan de hand van die feiten en vaak gebruikelijke cliche's en verhaallijnen in films "voorspel" ik de afloop van de film. 9 van de 10 keer klopt het ook wat ik denk. Die ene keer dat het niet klopt ben ik tijdens de film geneigd om hem regelmatig terug te spoelen omdat het op dat moment niet logisch is voor mij. Vaak zeg ik tijdens een film tegen mijn vrouw "zal ik vertellen hoe het afloopt?" wat natuurlijk beantwoord wordt met een duidelijk NEE!!!
Ik vind films kijken ook niet echt leuk, ze zijn vaak voorspelbaar en als er b.v. mensen doodgaan en men is daar een hele tijd mee bezig is, dan is voor mij de lol er alweer vanaf omdat dat saai en cliché is.
Vrouw van Autistje zei
Jij kijkt feitelijk, ik laat me meeslepen door mijn inlevingsvermogen en gevoel.
Op het moment dat er iets spannends gebeurt (bv schietpartij of overlijden daardoor) en jij gaat (ongepaste) grapjes maken, word ik helemaal uit het verhaal van de film gehaald, terwijl ik juist met emoties bezig ben. Voor jou is het inderdaad slechts een feit, een opeenvolging van gebeurtenissen die uiteindelijk leiden toe het eind het de film.
Ik vind het erg interessant dat zoiets basaals als film kijken voor ons beiden zo verschillend is.
Wie weet herkennen wel meer mensen dit.
3 reacties:
Jij kijkt feitelijk, ik laat me meeslepen door mijn inlevingsvermogen en gevoel.
Op het moment dat er iets spannends gebeurt (bv schietpartij of overlijden daardoor) en jij gaat (ongepaste) grapjes maken, word ik helemaal uit het verhaal van de film gehaald, terwijl ik juist met emoties bezig ben. Voor jou is het inderdaad slechts een feit, een opeenvolging van gebeurtenissen die uiteindelijk leiden toe het eind het de film.
Ik vind het erg interessant dat zoiets basaals als film kijken voor ons beiden zo verschillend is.
Wie weet herkennen wel meer mensen dit.
Hallo John,
Eindelijk neem ik eens de tijd om op jouw Weblog te reageren (sorry daarvoor, want ik vind het zo bijzonder en fijn dat ik 'mee mag lezen'), maar dan toch beter laat dan nooit.
Ik ben J., een Hyves-vriendin (en inmiddels 'geadopteerde grote zus van je vrouw). Ze heeft me vast al over je verteld en me, namens jou, uitgenodigd om mee te lezen met jullie beider weblogs.
Zoals ik al zei ben ik daar heel blij mee en dankbaar voor. Knap, dat jullie allebei zó open een kijkje in jullie gevoelswereld kunnen en durven geven. En voor mij ook heel bijzonder en interessant: jullie (totaal) verschillende denk- en belevingswerelden. ik ben niet goed op de hoogte van autistische 'aandoeningen', alhoewel een tijd gedacht werd dat mijn (ex-)echtgenoot 'problemen had in het autistisch spectrum'. Ik vind het dan ook heel prettig om jullie verschillende insteek in de werkelijkheid te (mogen) meelezen.
Wat mij bij jullie beiden opvalt: jullie schrijven allebei met enorm veel duidelijkheid, openheid en HEEL VEEL humor! Geweldig 9dat maakt het ook alles behalve deprimerend) en jou wil ik voor alsnog vooral danken voor je uitleg van belevings- en verwerkingsmechanismen tussen je vrouw en jij in het voorbeeld van het auto-ongeluk. het verhelderde voor mij de denkpatronen van mensen met autisme (ik vind 'autistische stoornis echt geen gehoor, maar weet niet zo goed het te verwoorden) en mensen, die eigenlijk het tegenovergestelde reactiepatroon hebben (mij zó welbekend).
Voor nu laat ik het hier even bij, maar hoop nog lang met je mee te mogen lezen en wil je laten weten dàt ik meelees, dat ik 'hier' was en dat ik zo een duidelijk beeld krijg van je belevingswerled. dank je wel daarvoor. Ik vind het een kostbaar geschenk. Zoals ik ook de vriendschap met je vrouw ervaar!
Veel liefs, J.
als ik naar buffy wil kijken
is de afleverg niet mooi
dat vindt ik autisme
we hadde het over lastige ziekte
anderen weten er over
als ze naar ben x gaan kijken
Een reactie plaatsen