Overvloed aan emoties

Sinds ons besluit om toch voor een kind te gaan, is er bij mij een vrachtwagenlading van emoties losgebarsten. Die waren er altijd al wel, maar ik onderdrukte ze bewust (dat is het voordeel van mijn autisme, ik kan bepaalde emoties uitschakelen).
Ik wilde die emoties niet toelaten omdat ik anders gek zou worden van het gemis, en dus waren die emoties nutteloos en heb ik ze diep weggestopt. Dat alles is nu verandert door onze beslissing.
Ik ben nu bezig met de emoties te kanaliseren door afleiding en ontspanning te zoeken c,q, te creëren, om zo mezelf niet teveel te laten meeslepen erdoor want dat zou mijn objectiviteit en rationaliteit enorm beïnvloeden en dat wil ik niet. Ik wil simpel gezegd met beide benen op de grond blijven staan. Neemt niet weg dat ik enorm blij ben dat wij de beslissing hebben genomen.

Dat ik die emoties heb weet ik al sinds mijn jeugd. Ik ben tot op zekere hoogte gek op kinderen, en zeker als het er een van mezelf zal zijn. Ben benieuwd of ik er over een aantal jaar (mits alles gaat zoals wij willen, want of mijn vrouw zwanger zal raken en/of op welke termijn is maar de vraag aangezien zij PCOS heeft) nog zo over praat, misschien heb ik dan zoiets van "ik plak dat jong achter het behang".

Al met al ben ik in hogere sferen en probeer ik dat dus te dempen om te voorkomen dat ik opbrand en doordraai doordat ik dan ineens te weinig energie heb.

Dat was het weer voor nu lieve kijkbuiskinderen.