Pijnlijke confrontatie met mezelf
Vandaag kregen wij een nieuwe combiketel. De monteur was rond 08:30 uur hier en was verbaasd dat ik vanmorgen de cv al afgetapt had en de oude ketel al voor hem van de muur gehaald had. Later kwam nog een collega van hem en zo hebben ze het karwei in 3 uurtjes geklaard.
Aangezien dat ooit ook mijn werk is geweest (niet het plaatsen, maar het onderhouden van en storingen verhelpen aan gastoestellen (in de breedste zin van het woord)) vond ik het allemaal erg interessant. Ik heb hun lekker laten werken en ben beneden wat gaan knutselen.
Naderhand kreeg ik de gebruiksaanwijzing van het toestel, maar ook de installatiehandleiding (die krijgt een klant normaal gesproken niet zo snel, omdat daar informatie in staat die niet van toepassing is voor de klant). Eenmaal weer alleen thuis (op onze huisdieren na), ben ik de handleiding gaan lezen. Althans, dat was de bedoeling.
Ik werd gelijk geconfronteerd met het feit dat ik niets meer kan opslaan in mijn hoofd. Waar ik voorheen zo'n handleiding geheel in een spreekwoordelijke adem doorlas (net zoals sommige vrouwen een doktersroman lezen) 
, nu blokkeerde mijn hoofd volledig. Ik zag alleen maar een chaos van patronen en afbeeldingen die ik niet kon plaatsen.
De ketel kende in nog vanuit mijn werk, maar de info die ik nu probeerde op te slaan was blijkbaar teveel. Dat was/is pijnlijk. Ik wil zo graag die informatie in mijn hoofd hebben, zodat ik precies weet hoe het toestel werkt en wat alle code's betekenen die kunnen verschijnen op de display. Als ik in mijn werk storingen moest oplossen was dat ook enorm gemakkelijk om al die info in mijn hoofd te hebben. Ik stelde mezelf dan b.v. voor als een druppel drinkwater wat door de ketel heenging en zo verwarmd werd en warm uit de kraan kwam. Zo kon ik elke stap van het proces precies analyseren en kijken waar de eventuele storing zich bevond. Zo ook hetzelfde met aardgas of stookolie.
Op deze manier storinggericht zoeken heb ik heel mijn leven al gedaan. Al vanaf jongs af aan dat ik de versnellingsnaaf van mijn fiets demonteerde om te kijken hoe het werkte, of bij mijn eerste bromfiets gewoon het motorblok (binnen 1 week na aanschaf al) geheel tot op de laatste schroef of bout demonteerde om te kijken hoe het werkte.
Het doet pijn dat ik dat nu niet meer kan. Ik hoop het ooit weer te kunnen, want zonder info kan ik niet leven. Ik refereer voor mezelf altijd naar de robot "Johnny 5" in de kinderfilm "Short Circuit". Die robot wil leren mens te zijn en zegt daarom vaak "NEED INPUT". Zo werkt ik ook, ik wil alles kunnen begrijpen en daar is informatie voor nodig. Maar helaas kan mijn brein die informatie niet meer verwerken en dat doet enorm pijn geestelijk gezien. Niet dat ik mij nu minderwaardig voel, maar er is op dit moment wel een stuk van hetgeen dat mij mij maakt "in onderhoud" zeg maar. Ik hoop in de toekomst dat onderhoud te kunnen afronden, waardoor ik weer gewoon heerlijk informatie kan opslaan.
"NEED INPUT"
2 reacties:
Hoi John
Weer veel herkenning in het dingen willen beheersen( en ordenen)
W denkt dat jij vastgelopen bent in het ordenen zoals hij dat noemt.
Eigenlijk ben jij de controle verloren en dat is echt erg voor mensen zoals jullie.
Van de andere kant doe jij nog aardig wat met de computer en krijg je dat volgens ons ook heel goed voor elkaar,dus helemaal kwijt ben je het niet.
Maar wel een groot deel,en hopelijk komt dat terug,maar dit gaat denk ik met hele kleine mini stapjes,en kost heel veel tijd.
Oh en dan dat met die motors dat stukje;hier staat er ook nog een in de garage,er wordt ook nooit meer opgereden(honda cbr,toevallig ook)
en ook Wil heeft in zijn jeugd(17 18)al in auto's rondgecrosd(niet normaal was dat toen)
Nu niet meer Gelukkig! hij is zijn wilde haren kwijt,denk ik.
Ja en bij w op het werk moest hij ook altijd alles tot op de draad weten en kennen.
(veel te fanatiek was hij dan ook,en het willen beheersen zodat je alles onder controle kunt houden)
Ja weer veel herkenning..........
Groetjes Angeline(as partner)
Hallo jullie.
Ik herken wel het een en ander in wat W verteld. Het is idd moeilijk voor mij om dingen geen plek te kunnen geven nu mijn hoofd in de war is. En juist doordat ik de dingen geen plek kan geven raak ik weer in de war. Wat dat betreft klopt het wel mbt ordenen. Ik moet ook eerst alles in mijn hoofd weer op een rijtje hebben (geordend hebben) wil ik weer verder kunnen met mijn leven.
Fijn (het is maar hoe je het bekijkt ;-)) dat W dat herkent, want dat geeft mij ook het gevoel dat ik niet de enige ben. En wat hij zegt over dat ordenen dat heeft mij toch weer wat duidelijkheid verschaft omtrent mezelf. Ik zag het nooit op die manier, maar het klopt wel. Bij deze bedankt voor die informatie ;-)
Ik ben doodop na de herkenning gisteren van dit puzzelstukje dat nu op z'n juiste plek is gevallen (en ik heb er niet eens lichamelijke arbeid voor hoeven verrichten). Ik voel mij verdrietig nu ik daar achter ben gekomen, maar anderzijds geeft het mij toch weer een beetje positiviteit mbt de toekomst.
Ik hoop dat ik idd met hele kleine stapjes steeds weer een stukje beter word, althans dat ik weer meer kan doen in mijn hoofd en zo alles weer netjes op een rijtje (geordend) kan krijgen. ELke stap vooruit is een goed stap
Groeten,
John
Een reactie plaatsen