Wennen aan verandering

Het heeft even geduurd (drie weken) maar eindelijk begin ik te wennen aan het nieuwe (tijdelijke, dus straks is het weer wennen omdat het weer veranderd) patroon. Het gat dat was ontstaan nu mijn vrouw doordeweeks weg is, is nu opgevuld door mezelf (en nee, niet door mijn ego ). Ik kan nu steeds beter functioneren en daar ben ik enorm blij mee. Straks zal het weer wennen zijn aan het feit dat ik dan niet meer alleen ben (dieren niet meegerekend), maar daar heb ik doorgaans iets minder moeite mee.

Zoals gewoonlijk bij mij, komt na een dip een moment van hyperactiviteit, en dat is dus nu aangebroken. Eerst had ik Oxazepam nodig om de prikkels buiten te sluiten, en nu zou ik het nodig hebben om mezelf af te remmen omdat ik anders struikel over mijn eigen benen (letterlijk en figuurlijk). De prikkels zijn er nog wel, maar ik ben zo hyperactief dat ik die niet eens opmerk. Dit duurt totdat mijn hyperactieve moment voorbij is en ik dus weer doodop ben en weer teveel prikkels binnenkrijg.
Het is nu zoeken naar een balans om mijn hyperactieve moment zo te beperken dat ik mezelf niet uitput, maar tevens dat ik er voor zorg dat ik wel mijn energie kwijt kan zodat ik niet gefrustreerd raak.

Al doende leer ik telkens weer bij. Ik ben blij dat ik dingen herken en ze indien nodig ook kan proberen aan te passen.

Vandaag had ik een gesprek met een van mijn hulpverleners, en daar hebben wij het ook gehad over het feit dat ik heel slecht tegen veranderingen kan. Het was een redelijk fijn gesprek (het was de eerste maal dat ik met haar een gesprek had), en het heeft zeker een basis gelegd voor toekomstige gesprekken.


Later op de dag had ik ook nog een gesprek met de psychiater, en daar hebben wij besloten dat ik dus vanaf morgen begin met Orap en stop met de Seroquel (overdag tenminste, de nachtmedicatie hou ik) om de prikkels te dempen en zo misschien een balans te kunnen vinden c.q. creëren.