Herkenning bij lotgenoten

Vorige week donderdag ben ik weer naar het autistencafé gegaan. De twee mensen waar ik altijd mee babbel waren er gelukkig ook (wij hadden via e-mail en sms afgesproken). Voor het eerst heb ik eens een goed gesprek gehad met lotgenoten. Ondanks onze verschillen, komen wij toch enorm veel overeen.
Op een gegeven moment ging het over scholing en intelligentie, en wat een van hun vertelde dat hakte er enorm in bij mij, omdat ik het zo nog nooit bekeken had. Zij vertelde dat zij qua intelligentie slim genoeg was voor de universiteit, maar dat zij het geestelijk gewoon niet kan door haar beperking mbt autisme. En haar acceptatie dat zij werk moet doen dat onder haar intelligentieniveau ligt omdat zij het anders niet red, dat raakte mij enorm. Het is precies waar ik al JAREN tegen aanloop. Ik wil wel maar kan niet (meer). Ik ben op. Aan mijn intelligentie ligt het niet, maar mijn autisme zit in de weg.

Ik was even een tijde stil en van slag, en heb haar toen verteld wat haar uitspraak met mij deed, en dat ik blij was dat zij het verteld had. Nu ik onder woorden kan brengen waar ik tegen aanloop (spreekwoordelijk), kan voor mij de acceptatie beginnen. Het doet mij erg veel pijn om te moeten accepteren dat ik (als ik ooit weer ga werken) misschien werk zal moeten gaan doen dat onder mijn intelligentieniveau ligt (simpel werk dus). Gecompliceerd denkwerk, en mijn hersenen gebruiken om dingen te analyseren dat kan ik niet meer, ik raak te snel overprikkeld door de details en informatie en het niet kunnen filteren daarvan. Dat heb ik altijd al gehad, maar toen werkte ik telkens maar door tot ik telkens weer overspannen thuis kwam te zitten c.q. liggen.
Nu ik dit allemaal weet zijn er weer dingen duidelijk geworden. Ik leer telkens weer bij.

Op een gegeven moment zijn wij bij het café weg gegaan en naar een kroeg in de stad gegaan. Het was daar lawaaierig en de verlichting en rook prikkelde mij ook enorm, maar toch zat ik liever daar met hun verder te praten dan in het autistencafé omdat ik mezelf daar op een gegeven moment niet meer op mijn gemak voelde (hadden de anderen ook). Daar hebben wij "heerlijk" zitten babbelen over heden, verleden, toekomst, familie, vrienden, relaties en nog wel wat andere dingen en dat was enorm fijn. Ik voel mezelf enorm vertrouwd bij hun, en dat heb ik niet snel. Na bijna 2,5 uur in de kroeg doorgebracht te hebben merkte ik dat ik eigenlijk al te lang in de prikkels had doorgebracht, en hebben wij afscheid genomen en ben ik naar huis gegaan.

De 3 dagen erna ben ik ZWAAR overprikkeld geweest en pas zondag is het gaan afnemen al heeft het tot dinsdag geduurd dat ik weer wat energie had. De prikkels en de intense gesprekken hadden hun tol ge-eist. Maar toch had ik het er voorover, omdat ik zelden zulke fijne intense gesprekken heb. Alleen zal ik niet elke 2 weken van zulke gesprekken gaan voeren, want dat zou niet echt goed voor mij zijn.