Leren accepteren van mijn beperkingen

Na de perikelen van de afgelopen weken, merk ik dat ik nog steeds doodop ben ondanks het weekje rust aan zee. Ik slaap veel, ben prikkelbaar, ben enorm moe, het is chaotisch in mijn hoofd, voel mezelf niets waard.

Afgelopen zondag ben ik na het uitlaten van de honden terug naar bed gegaan omdat ik het allemaal niet meer kon verwerken. Dat op zich was voor mij al een raar iets, want in bed liggen doe ik 's nachts en niet overdag dat hoort niet mijn inziens. Ik merkte toen dat het liggen in bed (slapen ging niet vanwege de chaos in mijn hoofd) mij wel goed deed, maar tevens voelde ik mezelf een aansteller omdat er mensen zijn die echt niet anders kunnen dan in bed liggen en ik best nog wel rond had kunnen lopen o.i.d..

Ik weet dat ik geen aansteller ben, maar toch voelde het zo. Enige tijd later ben ik toch maar uit bed gegaan om op onze laatste dag vakantie een toeristisch ritje met mijn vrouw te gaan rijden met de auto. Het voelde niet goed want ik had moeten blijven liggen, maar aan de andere kant wilde ik er eigenlijk enorm graag uit. Ik heb een Oxazepam ingenomen (genoeg om wat rust te krijgen, en niet teveel zodat ik geen auto meer kon rijden) en wij zijn op pad gegaan. Ik heb mezelf door de middag heen gesleept, en al met al was het rondritje best wel leuk.

Punt van mijn verhaal is dat ik merk dat ik enorm veel moeite heb om mezelf serieus te nemen en te accepteren dat ik soms gewoon simpelweg niets anders kan doen dan rusten in bed al dan niet met behulp van medicatie. Het is een punt van zwakte en dat hoort niet bij mij vind ik. Er is aan de buitenkant niets te zien van mijn strijd tegen de chaos e.d., en dat maakt het voor mijzelf enorm moeilijk om te accepteren dat ik echt een beperking heb. De dagen dat ik simpelweg niets uit kan voeren omdat ik te moe ben o.i.d. zijn verloren dagen, het zijn dagen waarop ik anders dingen had kunnen gaan doen in of om het huis, of misschien wel werken.

Ik vind het ook moeilijk om mijn ziek zijn te "verantwoorden" naar de buitenwereld toe. Er is immers aan mij niets te zien waardoor ik niet of slecht kan functioneren. Soms als ik een of meerdere goede dagen heb en plezier heb ik het leven, dan merk ik dat er toch een stemmetje in mijn hoofd is dat zegt "zie je wel, er is weinig mis met jou, jij kunt best wel werken".
Helaas komen na de goede dagen ook de slechte dagen en dan nog voel ik mezelf bijna schuldig omdat ik alleen maar op de bank of op bed lig.

Het leven lijkt mij op deze manier enorm nutteloos, omdat ik geen toekomstperspectief heb. Ik probeer wel zoveel mogelijk bezig te zijn met van alles, zodat ik toch een redelijk fijne invulling aan mijn leven kan geven. Hopelijk kan ik in de toekomst meer gaan doen als ik precies weet wanneer ik mijn grens bereik en zo op tijd kan stoppen om overprikkeling te voorkomen, maar misschien zal dat ook nooit kunnen, maar daar ga ik niet vanuit.

Gelukkig ben ik niet depressief aangelegd anders zou ik het nog worden ook.

Ik hoop dat ik ooit nog zover zal komen dat ik beter naar mijn lichaam en geest leer luisteren en zo leer mezelf serieus te nemen.