Vechten om mezelf te kunnen zijn
Vandaag waren mijn vrouw en ik op bezoek bij mijn schoonouders, en hebben wij goede gesprekken gehad met hun. Vooral met mijn schoonmoeder over haar en mijn autisme en de herkenning bij elkaar daarin. Zo omschreef mijn schoonmoeder heel mooi hoe haar leven eruit zag voor en na de diagnose autisme, "Voor de diagnose moest ik vechten om "normaal" te kunnen zijn, en nu moet ik vechten om mezelf te kunnen zijn".
Daar bedoelde zij mee te zeggen, vroeger moest zij alle energie stoppen in het meedoen met anderen om zo niet sociaal geïsoleerd te raken, en nu moet zij alle energie in zichzelf stoppen om te kunnen zijn (accepteren) wie zij werkelijk is.
Ik herken daar alles van. Vroeger heb ik al mijn energie gestopt in het zo "normaal" mogelijk zijn om er zo toch een beetje bij te horen en niet gepest of buitengesloten te worden (wat helaas toch gebeurde), en nu ik weet dat ik autisme heb heb ik al mijn energie nodig om eindelijk te kunnen zijn wie ik echt ben.
Het is geen optie om het gedrag van vroeger te blijven herhalen, want daardoor ben ik uiteindelijk vastgelopen in het leven. Juist het MEZELF zijn kost nu veel energie omdat ik het aangeleerde "verkeerde" overlevingsgedrag moet leren loslaten en mezelf wil leren accepteren.
Het kost veel energie om mezelf te zijn, maar het levert mij steeds meer energie op ook. Ik ben ervan overtuigd dat ik op een punt ga komen waar het "mezelf zijn" meer energie oplevert dan kost, en daar doe ik het natuurlijk voor want dan kan ik eindelijk gewoon mezelf zijn.
3 reacties:
Hallo John,
een goed idee, het gaat er m.i. vooral om dát je jezelf mag en kán zijn. Hoe beter jij jezelf accepteert zoals je bent, hoe (ge)makkelijker je in het leven kunt staan. Een zin van mij is: "This is me, take it or leave it!" en dat is heerlijk. Daarnaast schift het de echte vrienden van de niet echte...en ja, er zijn er niet veel over maar wel de échte.
Ha, goed dat ik hier las dat jij niet de persoon bent die op de foto staat in Mijn Geheim..
Lieve groetjes en een fijn weekend!
Loes (en Liesyenne)
Hoi John,
Die woorden van je schoonmoeder herken ik heel erg. Best pijnlijk om te lezen. Ik zit nu midden in die periode. Ik weet wat zij en jij doormaken of hebben doorgemaakt. En dat gun ik niemand.
Enerzijds wil ik gewoon mezelf zijn en dat anderen mijn accepteren zoals ik ben. Anderzijds word er in bepaalde situaties (zoals bijv. op het werk) van mij verwacht dat ik mee aanpas. Vaak krijg ik ook te horen van mensen: 'jij autistisch? daar merk ik anders niets van!'
Van de ene kant ben ik blij dit te horen (jeuh ik pas me goed aan!) Van de andere kant word ik er verdrietig van. Eigenlijk ligt het niet aan mij dat mensen er niets van merken. Het ligt aan de mensen zelf omdat hun kennis van autisme te beperkt is. Als ik me dan een keer niet volgens het boekje gedraag, linken ze dit niet aan mijn autisme, maar vinden ze me maar raar. En dat frustreert me ontzettend. Ik kan het anderen niet kwalijk nemen dat ze me niet begrijpen, maar het zou mijn leven zo'n stuk makkelijker maken als ze het wel zouden doen. Daarom heb ik het doel gesteld om autisme meer bekendheid. Ik weet dat ik alleen weinig kan doen, maar als ik voor mijn gevoel er maar iets mee doe. Dan is het niet alleen maar negatief en laat ik de wereld toch een stukje mooier achter. Denk je ook niet?
Liefs Yvonne
Hoi John
Je website gelezen, ja ik ben het ermee eens, alles is een grote K, vanaf gistermiddag tot vandaag(20/4) in bed gelegen,zie het vaak niet meer zitten, gelukkig heb ik Char en jullie, om mij aan vast te houden. Hou lang houdt een autist vol.
Veel liefs An
Een reactie plaatsen