Moe, verdriet, verlangen

Ik ben enorm moe, zowel lichamelijk als geestelijk. Lichamelijk komt doordat ik de tuin aan het veranderen ben, en geestelijk omdat ik bij het voorgaande niet goed op mijn grenzen heb gelet.

Ik had halverwege de dag gisteren tijdens het werken al in de gaten dat ik mijn grens gepasseerd was, maar ik wilde persé het tuinhek aan de straatkant geplaatst hebben omdat het mij toch enigszins een veilig gevoel geeft. Helaas ben ik gigantisch over mijn grens gegaan, en op een gegeven moment kon ik mijn handen niet meer doen stoppen met trillen. Toen ik eindelijk klaar was en mezelf ging douchen zakte ik bijna door mijn knieën zo moe was ik. Dat lichamelijke is allemaal niet zo erg en soms zelfs fijn, maar als ik lichamelijk enorm moe ben heb ik blijkbaar te weinig energie om mijn hoofd onder controle te houden. Ik raakte dus enorm overprikkeld en mijn hoofd leek wel een snelkookpan waarvan de overdrukbeveiliging was afgehaald (of een ballon die zo vol geblazen is dat hij bijna klapt). Het werd steeds drukker en chaotischer in mijn hoofd, en zelfs een Oxazepam kon de rust niet doen wederkeren.
Elke maal trap ik weer in die verdomde valkuil, ik hoop ooit nog eens te gaan leren mijn grenzen en de waarschuwingen daarvan serieus te nemen.
Zelfs vandaag heb ik enorm veel moeite om mijn hoofd rustig te houden, en om mijn gevoelens en emoties te beheersen. Misschien speelt ook mee dat ik al 2 dagen geen Efexor meer geslikt heb, omdat ik die te laat heb bijbesteld bij de psychiater. Het geeft maar weer eens aan hoeveel energie het mij kost om een "normaal" leven te kunnen lIJden.
Continu ben ik bezig om alles een plek te geven en zo te kunnen functioneren. Wat bij "normale" mensen vanzelf gaat, daar moet ik bij nadenken om het voor elkaar te krijgen. Continu ben ik mezelf de gehele dag aan het sturen en commando's aan het geven en aan het communiceren met mezelf om zo overeind te blijven, ik word er DOODMOE van. Het is net alsof niets vanzelf kan gaan, maar alles een sturende handeling moet hebben.

Ik zag vandaag mijn droom motorfiets rijden, en ik kreeg een enorm verdrietig gevoel. Ik zou zo enorm graag weer zo'n motor willen bezitten en besturen, om op die manier mijn gevoelens en emoties de vrije loop te kunnen laten gaan door mezelf te vereenzelvigen met de motorfiets. Vlak daarna kreeg ik wederom een enorm verdrietig en verlangend gevoel, ik zou graag weer eens bier willen drinken. Ik weet dat beiden lichamelijk en geestelijk niet goed voor mij zijn, maar toch zou ik het graag weer eens willen. Ik denk zelf dat die heftige emoties het gevolg zijn van mijn oververmoeidheid, maar tevens geeft het maar weer eens aan hoe diep die gevoelens en verlangens geworteld zijn in mijn geest.

Bah, bah, bah.