Veel plannen, weinig energie, irritatie

De afgelopen weken (zo niet maanden) voelde ik mezelf dusdanig "goed" dat ik plannen ben gaan maken voor de toekomst mbt werk e.d.. Alleen, ik heb geen energie meer en weet nu niet hoe ik verder moet.
Ik ga binnen nu en 3 maanden aan een cursus beginnen waar ik (zoals ik mij nu voel) geen zin meer in heb omdat het mij energie gaat kosten die ik nu niet heb. Natuurlijk, ik zie ter zijner tijd wel hoe het met mijn energievoorraad is en ga sowieso de cursus doen, maar toch....
Tevens ben ik niet te spreken over de informatie verstrekking door de hulpverlening en hun omgang met autisten, en dat vreet ook aan mij. Die twee redenen zorgen er bij mij voor dat ik geneigd ben om de "hulpverlening mbt autisme" de rug toe te keren.

Ik krijg e-mails van mensen en krijg via snarfer de laatste berichten van hun weblogs binnen, maar ik heb geen energie om het allemaal te lezen. Al zou ik wel de energie hebben om het allemaal te lezen, ik kan niet reageren omdat ik geen energie heb om een antwoord te formuleren.
Het gekke is dat ik wel lichamelijke energie heb, dus ik ben elke dag een klein beetje aan het tuinieren en dat is fijn.

Het is een patroon dat zich al heel mijn leven herhaald, en het is dus herkenbaar voor mij. Maar ik voel mezelf schuldig naar de mensen toe die contact met mij opnemen e.d. omdat ik wel wil maar niet kan reageren op hun berichten. Soms beantwoord ik de berichten gelijk, en zoals nu kan het wel weken duren eer ik een antwoord geef, en dat voelt niet fijn voor mij maar ik heb geen keuze.

Komende maandagavond is er een lezing over autisme in de centrale bibliotheek te Eindhoven (toevallig achter gekomen doordat mijn schoonmoeder het op de site van de bibliotheek zag staan, verder is er op de sites van de participerende stichtingen zowel als van het AutismeTeam van het GGzE NIETS te vinden, dat bedoel ik dus met slechte informatie verstrekking. Als je mensen wilt bereiken maak dan ook reclame ) en daar heb ik de gratis kaarten voor besteld, maar zoals ik mij nu voel kan ik er niet heen want ik zou daar te veel prikkels oplopen.
Soms heb ik echt een hekel aan mijn autisme, omdat het mij enorm beperkt in mijn doen en laten (vooral het doen ).
Het is niet dat ik dingen niet WIL doen, maar ik KAN ze gewoon niet op dit moment, en dat voelt niet fijn aan .

Ik hoop dat ik komende woensdag genoeg energie heb om aan het onderzoek mee te werken van de Raboud Universiteit, want daar kijk ik echt naar uit.

Ik ben niet depressief of iets dergelijks, maar gewoon een beetje teleurgesteld in mijn eigen lichaam en geest en de hulpverlening.