Ik word nog net niet gek.

Het is de laatste tijd redelijk stil rond mijn persoon hier. Niet dat ik niets te melden heb (zie links bovenaan mijn weblog mijn momentopnames), maar er is veel (emotioneels) aan de hand op dit moment.
Heel de situatie m.b.t. zwanger raken (mijn vrouw dan wel), volgende week maandag herkeuring bij het UWV, iemand die ik via internet ken daar gaat het geestelijk niet zo lekker mee en dat baart mij soms zorgen, mijn vader zit weer in het oncologiecircuit omdat bij een controle gebleken is dat hij waarschijnlijk weer kanker heeft (is 4 jaar geleden geopereerd aan darmkanker en nu zit het waarschijnlijk in een lymfeklier bij een van zijn longen en misschien ook op die long, en als ze de lymfeklier gaan weghalen kijken ze gelijk of zijn long ook is aangetast en als dat zo is halen daar ook gelijk een stuk van weg (twee voor de prijs van 1 zeg maar)), mijn moeder heeft het zwaar met de (mogelijke) ellende van mijn vader en daar maak ik mij zorgen om, and last but not least ik ben al weken overprikkeld door het voorgaande .

Vandaag waren mijn ouders bij ons en wij hebben het uitgebreid over de mogelijke behandeling(en) van mijn vader gehad. Dat op zich is feitelijk en emotieloos voor mij. Hetgeen dat mij wel raakt is als mijn vader huilt of het emotioneel moeilijk heeft, omdat ik niet weet hoe ik daar mee om moet gaan (niet dat dat vandaag het geval was). Ik vind het zielig om mijn eigen ouders te zien huilen vanwege erge dingen, en ik kan het niet plaatsen. Het roept enorm veel emoties bij mij op die ik geen plek kan geven, dus stap ik maar over die emoties heen en richt mijn energie op de persoon die het moeilijk heeft. Dit heeft weer tot gevolg dat mijn hoofd chaotisch wordt en ik een knallende hoofdpijn krijg (krijg ik nu ook weer tijdens het typen).

Mijn moeder merkt dat mijn vader (na zijn vorige operatie en daaropvolgende chemokuren) enorm vergeetachtig is geworden. Zijn kortetermijngeheugen vertoont gaten en het wordt niet meer beter. Vroeger was mijn vader de sturende kracht in het gezin en regelde hij alles, nu neemt mijn moeder steeds vaker dingen over en dat is vaak moeilijk. Zij maakt zich ook grote zorgen om hem, en dat vind ik logisch.
Mijn vader vind het ook erg frustrerend en pijnlijk dat hij zo veel vergeet, en het doet hem pijn en daar kan ik niet tegen. Hij is nog behoorlijk vitaal voor zijn leeftijd (68) , dus dan is het volgens mij dubbel frustrerend.

Het lijkt mij erg als je lichaam tegen je werkt, ik heb het al meegemaakt met mijn schoonvader die een CVA had gekregen (gratis en voor niets ) en die daarna weer opnieuw bepaalde vaardigheden moest aanleren en daar wel eens moeite mee had. Gelukkig is het met hem grotendeels enorm goed gekomen.

Gelukkig begrijp ik mijn beide ouders goed, en waar ik kan zal ik ze helpen. Helaas heb ik vaak weinig energie dus kan ik niet zoveel doen (en zij wonen tevens ongeveer 1,5 uur rijden bij ons vandaan en autorijden kost mij veel energie en dat heb ik juist niet, en openbaar vervoer is een prikkelhel voor mij) en dat geeft mij een vervelend gevoel. Zij staan altijd voor ons klaar en nu ben ik bang dat ik dat niet voor hun kan doen mocht het nodig zijn. Ik loop nu veeeel te ver op de zaken vooruit en ben al aan het invullen wat er zou kunnen gebeuren, en dat probeer ik af te remmen want ik kan immers niet in de toekomst kijken en het kost mij dus energie die ik beter kan gebruiken. Komende vrijdag hebben mijn ouders een gesprek met een chirurg die de lymfeklier gaat verwijderen, en als tijdens die verwijdering blijkt dat een deel van zijn long is aangetast dan opereert hij dat ook gelijk. Spannende tijd voor mijn ouders dus, en indirect ook voor mij.

Gelukkig (tweede maal in deze posting dat ik een alinea met gelukkig begin, dus ik ben eigenlijk best wel gelukkig denk ik ) kan ik er heel goed over praten met mijn vrouw, en dat neemt al veel zorgen weg bij mij. Zij maakt zich ook zorgen om mijn ouders, maar kan er iets beter mee omgaan en daar kan ik weer van leren.
Ik denk dat ik binnenkort mijn broer eens ga bellen om het er met hem over te hebben, misschien dat zo'n gesprek mij wat kan opluchten (misschien ook niet).

Dat is er dus de laatste tijd in mijn leven aan de gang. Bij deze.

Ik heb dit bericht trouwens niet gepost om aandacht te trekken of om medelijden te krijgen, want dat heb ik niet nodig (niet verkeerd bedoeld, maar ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan en voel mij dan belast). Ik wilde het gewoon even van mij afschrijven, en dan weten jullie zo'n beetje wat er in mij omgaat de laatste tijd.