Leren in de "praktijk"

Enige tijd geleden ben ik gevraagd om een team van mensen te ondersteunen die een internetsite "beheren". Het ging om het modereren van een bepaald deel van de site samen met nog een paar anderen. Op zich leek het mij een goed idee aangezien ik toch veel op internet aanwezig ben en ik mezelf al tijden stoorde aan de manier waarop gebruikers van de site hun reacties formuleerden en plaatsten.

Ik heb het aanbod aangenomen, wetende dat ik een golf van kritiek over mij heen zou kunnen krijgen van de gebruikers aangezien ik van mening ben dat bepaalde reacties niet wenselijk zijn. Gelukkig zijn de "beheerders" het met mij eens dus die steun heb ik hoe dan ook. Het is zwaar omdat ik moet leren binnen welke grenzen ik reacties kan toestaan of juist niet. Het moeilijkste voor mij is dat er wel een beleid is, maar dat elke moderator dat op eigen manier interpreteert en als zodanig handelt zonder over de grenzen van het beleid te gaan. Ik heb daar heel veel moeite mee omdat ik duidelijke grenzen nodig heb over wat wel en niet toegestaan is. Sommige reacties zijn waardeloos maar bevatten toch een kern van waarheid en dus laten andere moderators ze gewoon staan terwijl ik ze dan verwijder of aanpas. Ik heb daar al vragen over gesteld aan de beheerders omdat ik vind dat het beleid eenduidig moet zijn en niet dat ik alle rommel verwijder of aanpas en dat een ander het gewoon laat staan.
Ik heb vanavond een reactie terug gekregen en het beleid wordt aangepast zoals (o.a.) ik het voorgesteld heb en zo gehandhaafd.

Ik word door een bepaalde groep gebruikers enorm bekritiseert, en juist een andere groep is blij met de rechtlijnige beleid dat ik volg omdat het duidelijkheid en rust schept. Het moeilijkste is de kritiek, ik kan daar slecht tegen omdat ik mij dan aangevallen voel.
De functie heb ik bewust geaccepteerd, omdat ik wil leren hoe met mensen om te gaan die kritiek op mij hebben (of het nu terecht of onterecht is) ipv altijd mijn mijn kop in het zand te steken (spreekwoordelijk dan). Het kost mij enorm veel energie om de negatieve gedachten bij de kritiek los te laten en het om te zetten in iets waar ik van kan leren, maar ik heb het er "nog" wel voor over. Het is maar via internet en lang zo eng niet als in het echt, maar toch is het spannend en stressvol voor mij. In het echt zou ik het niet eens durven omdat ik de eventuele kritiek dan niet kan weerleggen omdat mijn spraak achterloopt t.o.v. mijn gedachten, discussiëren kan ik dus ook niet als ik mezelf aangevallen voel.

Een aantal keren heb ik er de afgelopen dagen over gedacht om er mee te stoppen omdat ik moeite had met de kritiek en met het verduidelijken van het beleid naar de personen toe die het er niet mee eens waren (en zijn). Op zulke momenten heb ik internet even gelaten voor wat het was, en ben ik iets anders gaan doen om zo mijn hoofd rust te kunnen geven en mijn gedachten en gevoelens op "een rijtje" te kunnen zetten. Ik merk dat ik dat nodig heb om op die manier goed voor mezelf te zorgen en na de rust met een helder hoofd mijn "werk" weer te kunnen doen.
Tevens merk ik dat mijn valkuil van "ik moet het in een keer perfect kunnen doen, ook al heb ik dit nog nooit eerder gedaan" heel sterk aanwezig is. Juist omdat ik die valkuil niet altijd in de gaten heb, neem ik met grote regelmaat afstand van mijn "werkzaamheden" om zo te voorkomen dat ik met beide benen in de valkuil stap.

Al met al is het een leerproces dat mij veel energie kost, maar op den duur ook veel zelfkennis en rust kan opleveren denk ik.


P.S. Voor de mensen die hier lezen en ook op de website komen waar ik dus modereer, hou mijn weblog en die site volledig gescheiden aub.

Dank jullie.