Moeite met mijn emoties

Mijn vader ligt nog steeds in het ziekenhuis, en er is niet echt vooruitgang te merken. Lichamelijk is alles bijna helemaal in orde (op en verborgen infectie na die ze maar niet kunnen vinden), maar geestelijk is het nog steeds slecht.

Het is gewoon erg moeilijk voor mij om mijn vader zo te zien, hij was nooit echt ziek was, altijd sterk, was er voor mij als ik hem nodig had, stond altijd voor mij klaar, en nu is het een zielig hoopje mens dat vastgegespt zit in zijn rolstoel (omdat hij lichamelijk nog zwak is en er anders uitvalt (is al eens gebeurd)) en dan met het slangetje van zijn infuus o.i.d. zit te friemelen. Hij doet mij denken aan een autist die volledig in zijn eigen wereld leeft en geen contact maakt met de buitenwereld.
Er zit geen leven meer in zijn ogen (door het delier), en dat maakt het allemaal voor mij zo moeilijk omdat ik hem niet meer herken vergeleken met het plaatje dat ik van hem in mijn hoofd heb.

Ik denk dat veel mensen het moeilijk zouden vinden om hun vader (die altijd de man was waar ze op terug konden vallen in geval van nood) zo te zien. Het geeft aan dat ook hij sterfelijk is en dat is iets dat ik wel wist natuurlijk maar nooit echt bij stil had gestaan, zelfs niet bij zijn vorige operaties.

Ouders worden net als elk ander mens ouder, en gaan op een gegeven moment dood.
Ik heb er op zich niet zo'n moeite mee dat ze ouder worden, maar wel nu ik de sterfelijkheid onder ogen zie. Die twee dingen horen nu eenmaal bij elkaar, maar tot afgelopen week toe had ik die emotionele verbinding niet en nu ik die wel heb moet ik er mee leren omgaan en dat is zwaar.

Er zijn in mijn directe omgeving meer mensen overleden die erg dicht tot mij stonden, maar dat was voor mij feitelijk en ik heb er dus ook geen moeite mee gehad.
Alleen nu ik het zo met mijn vader mee maak is het ineens anders en ben ik gewoon bang dat hij doodgaat. Eigenlijk vind ik het erger dat hij misschien een zielig hoopje mens blijft, dan dat hij zou overlijden omdat ik het dan af kan sluiten ipv misschien nog vele jaren een man bezoeken die in mijn ogen mijn vader niet meer is. En dan heb ik het niet eens over het verdriet dat mijn moeder heeft en waar ik ook weer wat van mee krijg. Deze reactie zal voor veel mensen onbegrijpelijk en egoistisch zijn, maar zo is het nou eenmaal voor mij.

Het is soms moeilijk om het er met anderen over te hebben, want ik redeneer soms anders dan "normale" mensen. Mijn vrouw kent mij door en door dus daar kan ik gelukkig goed mee praten en die steunt mij zo goed als zij kan.

Aangezien het hele gebeuren mij enorm veel energie kost en ik niet in de buurt woon, worden veel dingen al door mijn broer en schoonzus gedaan (op bezoek gaan, sommige financiële zaken, boodschappen e.d.). Dus wat uit handen gegeven kon worden aan de rest van de familie is al gedaan. Ik hoef niet veel te doen maar hetgeen dat ik doe raakt en belast mij enorm veel, wederom omdat het op emotioneel vlak is en daar ligt mijn zwakke punt in deze situatie.
Ik heb de komende week een gesprek met mijn begeleider/hulpverlener die mij helpt de dingen te relativeren door er samen met mij op een whiteboard een schematisch overzicht van te maken (soort van pictogram verhaal zeg maar), dus dat zit wel goed.

Ik ga niet naar het ziekenhuis toe om op bezoek te gaan bij mijn vader zolang hij nog niet helder genoeg is om normaal te reageren naar mij toe (hij zal er waarschijnlijk toch niets of niet veel van mee krijgen), en wij moeten elke keer toch weer 1,5 uur rijden om daar te komen en de combinatie van die 2 dingen is funest voor mijn energie en stabiliteit. Tevens ga ik er niet heen omdat ik dan telkens weer een knauw krijg.

Ik ben eigenlijk de enige die op een dusdanig niveau (en objectief, want ik laat mij niet meeslepen door mijn gevoelens) gesprekken met de artsen kan voeren om het later in een Jip en Janneke taal uit te kunnen leggen aan anderen, omdat ik daar nu eenmaal goed in ben en die contacten wil ik ook zo houden. Ook al kost het mij energie, het levert het ook weer op omdat ik mijn moeder en andere mensen duidelijk kan maken wat er precies aan de hand is en wat er aan gedaan wordt (ben perfectionist en controlfreak en MOET alles weten van de artsen om zo duidelijkheid te creëren voor mezelf zodat het plaatje in mijn hoofd compleet is) en als ik dat allemaal weet kan ik het ook duidelijk uitleggen naar anderen toe.

Het niet kunnen omgaan met het onverwachte en onvoorspelbare, is het zwaarste in dit hele gebeuren. Ik probeer nu die 2 dingen los te laten maar die zijn een onderdeel van mijn (autistische) persoonlijkheid en de handvatten die ik dagelijks hanteer om er mee om te gaan kan ik nu amper vasthouden door gebrek aan energie waardoor ik weer verval in mijn kernautisme.
Het is op zich niet erg om ASS te hebben vind ik, ik heb een dusdanige intelligentie die mij helpt om trucjes aan te leren om in het dagelijkse "normale" leven te kunnen functioneren en vaak merken mensen niet eens dat er een "Autist Inside" is.

Als mijn vader zo blijft als nu, dan zal op een gegeven moment mijn plaatje van hem langzaamaan aangepast worden naar de persoon die hij nu is ipv wie hij was. Maar het gevoel van "die meneer is mijn vader niet" dat zal blijven al weet ik verstandelijk dat hij natuurlijk wel mijn vader is. Ik laat de komende weken langzaam aan mij voorbij gaan en probeer het van mij af te zetten, omdat de kans zeker aanwezig is dat hij uit het delier gaat komen. Tevens heb ik mijn moeder aangegeven dat zij niet elke dag hoeft te bellen als zij op bezoek bij mijn vader is geweest en er zijn geen enorme veranderingen te vertellen, want dat trek ik simpelweg niet.

De dood is onoverkomelijk en voor mij ook een feit. Alleen is het nog nooit zo dichtbij gekomen als nu en dan ook nog eens in combinatie met een aandoening waardoor mijn vader eerst verandert in een zielig hoopje mens, en dat maakt het moeilijk. Ik zou er minder moeite mee hebben als hij een auto-ongeluk zou krijgen en dan acuut komt te overlijden.
Maar goed dit is puur een uitleg want ik ben er van overtuigd dat mijn vader nog lang niet dood gaat, en hopelijk uit zijn nu al bijna 4 weken durende delier komt.

Het bovenstaande geeft mijn inziens aan waarom ik zo weinig energie heb de laatste tijd.