Twijfel, pijn, verdriet

Vandaag gesprek gehad met persoon die de externe zorg voor mijn vader gaat aanvragen voor als hij ontslagen wordt uit het ziekenhuis. Was een duidelijk gesprek, en aan het einde ervan moest die vrouw nog vragen aan mijn vader stellen ivm Wet BOPZ.
Dat gesprek is voor mijn vader zijn doen goed verlopen, hij dacht echt lang en goed na over wat die vrouw vroeg en vertelde en probeerde er inhoudelijk op te reageren.

Ik heb mijn vader even vastgehouden en een knuffel gegeven en ben toen gelijk weer de op de gang op een bankje gaan zitten waar ik met moeite mijn tranen kon bedwingen. Ik hou zielsveel van hem maar ik kan het niet aanzien hoe hij elke keer nog zwakker is, en daarom bezoek ik hem niet.
Na het bezoek ben ik samen met mijn vrouw naar de receptie (van de chirurg die hem geopereerd heeft gegaan), en gelukkig had de arts tijd voor ons. Wij (ik, mijn vrouw en mijn moeder) hebben een goed gesprek met de arts gehad, maar het heeft ons geen geruststelling gegeven. Ze weten simpelweg niet (zeker) waardoor hij in het delier blijft en daardoor steeds verder verzwakt.

Ik ben na het bezoek van vandaag toch aan het denken om wat vaker naar mijn vader toe te gaan en dan mijn gevoelens maar opzij te zetten, want ik mis hem enorm en wil hem graag vasthouden e.d.. Dan maar rot voelen thuis na het bezoek en dagen nodig hebben om bij te komen, als mijn vader wel ineens overlijdt dan kan ik tenminste tegen mezelf zeggen dat ik alles gedaan heb wat ik kon doen voor hem.

Wat mij wel weer geruststelde vandaag was dat mijn vader redelijk inhoudelijk op de vragen inging (zij het met moeite omdat hij enorm verzwakt is) en dat hij zelf zijn drinken pakte en boterham at, dat deed hij vanaf de operatie niet meer.
Ze kunnen hem geen sondevoeding o.i.d. geven omdat hij het slangetje eruit trekt e.d. en dat is slecht.
Wat mij ook zo'n pijn doet is dat hij daar in de rolstoel zit aan een tafeltje bij het raam, moederziel alleen. Hij zou wat meer onder de mensen moeten komen zodat zijn hersenen meer prikkels krijgen, maar daar is geen tijd voor in het ziekenhuis vandaar dat mijn moeder elke keer probeert om met hem (in de rolstoel) naar een plek te gaan waar mensen zijn zodat hij meer ziet dan alleen de muren en gordijnen e.d..

Ik heb geestelijke pijn, heel veel pijn en kan er niet mee omgaan. Was het maar lichamelijke pijn, daar kan ik goed tegen (zoals veel autisten blijkbaar), en die kan ik grotendeels verdringen.
Ik had mijn broer even aan de telefoon vanavond, en die kon zijn tranen ook bijna niet bedwingen mbt mijn vader (en mijn broer is een enorme binnenvetter dus die laat zelden van die emoties zien) dus dat wilde al zeggen dat hij het ook heel zwaar heeft. Ik kon het er alleen niet met hem over hebben omdat ik niet wist hoe ik er op moest reageren (weet ik nog niet).
Mijn taak als moderator op de internet site heb ik tijdelijk grotendeels naast mij neergelegd omdat ik te emotioneel ben en door het minste of geringste kritiek volledig onderuit ga.

Kon ik maar net als altijd al is geweest feitelijk en afstandelijk zijn, maar blijkbaar lukt dat niet als het mijn "eigen bloed" betreft. De emoties die ik nu ervaar kan ik niet loskoppelen en rationeel bekijken, ik ben daar enorm door in de war omdat ik dit niet gewend ben.

Klote emoties

Ik lig al een hele tijd naar muziek te luisteren uit mijn "jeugd" op een dusdanig niveau dat ik mijn eigen gedachten en emoties overstem. Ik wil niet voelen, ik wil rust. Ik ben enorm geneigd om mezelf terug te trekken in mijn "eigen veilige wereldje" maar ik probeer het niet te doen want ik wil mijn vrouw niet buitensluiten en ik heb haar steun hard nodig.
Ik merk dat ik weer enorme behoefte aan vluchtgedrag heb zoals racen met een motor of met een auto en dan de muziek zo hard dat mijn oren er pijn van doen. Ik wil van die emoties af, ik kan ze bijna niet hanteren, ze doen pijn.