"Een neger in het dorp"
Gisteren zag ik weer eens dit plaatje van een boek op internet:
Ik heb het boek zelf niet gelezen (wel op internet gevonden waar het over gaat, en daar word ik niet vrolijk van), maar het gaat mij om de illustratie.
Toen ik het boek jaren geleden voor het eerst zag, voelde ik mezelf er niet prettig bij maar wist niet waarom. Nu ik het boek gisteren weer zag ben ik gaan onderzoeken waar de gevoelens vandaan komen.
Wat zie ik:
Ik zie een donker getinte man warm ingepakt in een lange broek, lange jas en sjaal die een soort aktetas tussen zijn linkerarm en zijn lichaam geklemd houdt en zijn rechterhand in een jaszak verbergt.
Ik zie een jongen en een meisje die met open mond en grote ogen kijken naar de getinte man, het meisje draagt een jas met daaronder een rokje, majjoo
mail·lot [majjoo]
het, de maillot (mannelijk), de maillots
elastisch kledingstuk, dat bestaat uit een broekje met lange
kousen eraan
, sokken en klompen.
De jongen draagt een jas met daaronder een korte broek, lange sokken en klompen en heeft minstens 1 hand in een broekzak.
Er zijn geen bladeren aan de bomen, en de daken van de huizen zijn bedekt met een laag sneeuw en er zijn witte wolken in de lucht.
Conlusie:
Dit alles geeft mij aan dat het winter is en dus koud moet zijn. Alleen de jongen draagt een korte broek en dat is nou niet de warmste kleding voor in de winter.
Wat mij als eerste opviel aan de illustratie, is de gezichten van de kinderen terwijl ze naar de donkere man kijken. Ik zie verbazing alsof er een afwijkend en vreemd iets loopt (wat in die tijd ook zo was, want zo vaak liep er geen neger in een klein dorp rond heb ik begrepen uit de recensies van het boek). En juist dat voelt vervelend voor mij.
Het doet mij denken aan mijn jeugd en dat ik ook vaak bekeken werd alsof "jij hoort er niet bij, jij hoort hier niet, jij ben vreemd, etc." en dat was niet alleen mijn gedachte maar dat werd ook geuit door anderen.
Het geeft mij een gevoel van eenzaamheid en verdriet, omdat iemand nagekeken wordt om zijn "anders" zijn en dat is herkenbaar.
Raar dat een simpele illustratie uit 1964 zoveel met mij kan doen, maar interessant om eens onderzocht te hebben
3 reacties:
dit toont alleen maar aan dat angst voor het onbekende van alle tijden is. Iemand die maar een klein beetje anders is wordt uit de gemeenschap/groep gestoten. De meerderheid bepaalt wat gangbaar is en wat niet.
Ergens een angsaanjagende gedachte.
Hoi John Klaske even
Eigenlijk is het heel naar dat je er zo aan herrinderd wordt. Erg is het ook dat je zo behandeld bent vroeger.
Toch mag je nu ook weten dat er mensen zijn die nu anders tegen je aan kijken. Je lief hebben en zo.
Knap dat je het zo verwoord hebt.
Liefs van hier Klaske
Ik snap je gevoelens. Niet geaccepteerd worden omdat je "anders" bent. Gewoon omdat je liever andere dingen doet dan andere mensen, of omdat je andere kleding draagt of omdat je liever op jezelf bent dan dat je met andere mensen praat. Ook ik ben autist en ben in het verleden veel aangelopen tegen dit soort situaties. Ook nu af en toe nog loop ik tegen onbegrip aan. Terwijl ik er eigenlijk wel een beetje trots op ben dat ik "anders" ben, ik durf ten minste mijn eigen ding te doen! Ik hoef niet per se te doen alsof ik iets ben of leuk vind omdat ik in een bepaalde groep wil passen. Maar dat je, als je anders bent, tegen zoveel weerstand van je omgeving loopt, vooral als kind, is pijnlijk en heeft me ook veel verdriet bezorgd. Toch denk ik dat dit soort reacties altijd wel zo zal blijven. Mensen zijn nu eenmaal "bang" voor dingen die ze niet kennen of begrijpen. En doen het vervolgens af als iets minderwaardigs. Eigenlijk best een droevig iets, vooral als je het onderwerp van dat onbegrip bent... en dat je er nu eenmaal niets aan kan doen dat je zo bent. Een zwart persoon is zwart geboren... en een autist is als autist geboren. Dat kan je niet veranderen. Het enige dat je kan doen is ermee leren leven. En dat proces... dat is nu eenmaal moeilijk en pijnlijk.
Een reactie plaatsen