Emotionele verandering

Sinds ons besluit mbt kind(eren) genomen is, ben ik aan het veranderen merk ik. Ik ben emotioneler aan het worden en dat is ENORM eng. Ik weet niet wat ik met al die emoties moet c.q. wil, en dat maakt het allemaal zo verwarrend.
Ik ben veel op internet te vinden (als je goed zoekt) en discussieer en maak grappen met andere mensen. Ik merk dat ik ineens meer geïnteresseerd ben in hoe mensen zich voelen, en dat vind ik vreemd. Het is niet dat het mij echt boeit hoe de mensen zich persoonlijk voelen, maar juist die emoties die ze uitdragen daar ben ik in geïnteresseerd merk ik.
Wel merk ik dat ik van het absorberen van al die emoties enorm moe word, het is fijn om er van te leren maar het maakt mij ook doodmoe en ik kan maar een beperkte hoeveelheid toelaten (al zou ik alles willen toelaten).

Zo is een iemand die pas bevallen is van haar baby, en normaal gezien dacht ik zoiets van "wat boeit mij dat mens en dat kind eigenlijk", maar nu merk ik dat ik eigenlijk wel geïnteresseerd ben hoe het allemaal gaat daar. Ik denk dat het komt omdat ik zoveel mogelijk wil leren om zo een goed mogelijke vader te kunnen worden c.q. zijn.

Interessante dingen zijn er aan de hand met mij vind ik.

Zoals ik al eerder verteld heb merk ik het volgende "NEED INPUT", maar nu mbt emoties.

Ongelukje gehad.

Vandaag ben ik bij mijn ouders op bezoek geweest die aan de andere kant van het land wonen. Het was een hele leuke en gezellige dag en ben na het bezoek aan mijn ouders nog even bij mijn broer langs gegaan en daar was het ook gezellig.

Op de terugweg reed ik op de snelweg en werd ik ineens gesneden door een BMW X3 met enorme haast. Ik moest op de rem omdat ik anders hem had geraakt maar kon niet te hard remmen anders reed mijn achterligger op mij. Uitwijken kon ook niet want links reed een busje en rechts een vrachtwagen. Die L*L in de X3 vond blijkbaar dat ik nogal dicht op zijn bumper zat (gek hè als jij mij snijdt en ineens moet remmen omdat jij anders uit de bocht vliegt met jouw snelheid en ik geen rem c.q. uitwijkmogelijkheid heb dan krijg je dat wel) dus ging nog eens wat harder op de rem. Ik gaf gas bij en moest hem wel rechts inhalen omdat ik anders dat busje had geraakt (was de vrachtwagen al gepasseerd), en daar waar er 4 rijbanen twee werden kon ik niet uitwijken en hij wilde niet over een verdrijvingsvlak rijden dus ramde hij onze auto maar, en dat terwijl ik ruim 140 km/h reed om juist een aanrijding te voorkomen.

Ik ben gelijk de vluchtstrook opgereden en lulletje rozenwater kwam er achteraan. Er stapte (lees sprong) een jong gastje (en even later nog twee van die figuren) uit, die in het Frans tegen mij begon te schreeuwen (was een Belg). Op zich begreep ik wel wat hij bedoelde, maar ik vertikte het om mezelf aan te passen en vertelde hem dat hij maar Nederlands moest praten wat hem nog bozer maakte .

Ik heb gelijk de politie gebeld en toen die er eenmaal waren was alles redelijk snel geregeld (inclusief wachttijd 45 minuten).

Moraal van mijn verhaal is eigenlijk, waarom blijf ik altijd rustig als mij zoiets overkomt? Mijn vrouw die ik belde zij "ik had hem een knal gegeven als ik erbij was, de gek". Ik ben soms enorm agressief, maar juist op zulke momenten ben ik de rust zelve en overzie ik eerst de situatie en bedenk dan mijn strategie hoe ik ga handelen e.d.. Ik kijk wat voor mij de beste oplossing is en zo handel ik (gebeurd in een paar seconden). Enerzijds had ik dat gastje een kopje kleiner willen maken (had hij niet leuk gevonden denk ik, want hij was al zo klein), maar anderzijds heb ik zoiets van "ik hou de eer aan mezelf" en laat de politie alles regelen.

De situatie had anders geweest als mijn vrouw erbij had geweest en als haar iets was overkomen, dan gaat bij mij de knop om had die jongen de volgende dag misschien niet meer gehaald.

Eenmaal weer onderweg naar huis, merkte ik dat de gehele situatie mij dusdanig geestelijk had uitgeput dat ik er een enorme hoofdpijn van kreeg (en heb). Tevens voel ik mij nu nog onzekerder in de auto, ondanks dat het niet geheel mijn schuld was.

Raar iets, emoties.

Overvloed aan emoties

Sinds ons besluit om toch voor een kind te gaan, is er bij mij een vrachtwagenlading van emoties losgebarsten. Die waren er altijd al wel, maar ik onderdrukte ze bewust (dat is het voordeel van mijn autisme, ik kan bepaalde emoties uitschakelen).
Ik wilde die emoties niet toelaten omdat ik anders gek zou worden van het gemis, en dus waren die emoties nutteloos en heb ik ze diep weggestopt. Dat alles is nu verandert door onze beslissing.
Ik ben nu bezig met de emoties te kanaliseren door afleiding en ontspanning te zoeken c,q, te creëren, om zo mezelf niet teveel te laten meeslepen erdoor want dat zou mijn objectiviteit en rationaliteit enorm beïnvloeden en dat wil ik niet. Ik wil simpel gezegd met beide benen op de grond blijven staan. Neemt niet weg dat ik enorm blij ben dat wij de beslissing hebben genomen.

Dat ik die emoties heb weet ik al sinds mijn jeugd. Ik ben tot op zekere hoogte gek op kinderen, en zeker als het er een van mezelf zal zijn. Ben benieuwd of ik er over een aantal jaar (mits alles gaat zoals wij willen, want of mijn vrouw zwanger zal raken en/of op welke termijn is maar de vraag aangezien zij PCOS heeft) nog zo over praat, misschien heb ik dan zoiets van "ik plak dat jong achter het behang".

Al met al ben ik in hogere sferen en probeer ik dat dus te dempen om te voorkomen dat ik opbrand en doordraai doordat ik dan ineens te weinig energie heb.

Dat was het weer voor nu lieve kijkbuiskinderen.

Autisme en kinderwens

Onder deze titel heb ik een topic aangemaakt op het Autsider forum (registratie verplicht). Ik heb daar tot nu toe aardig wat reacties gekregen, en daar ben ik enorm blij mee.

Wij hebben gisteren besloten om er voor te gaan. Dus ik hou jullie op de hoogte

Nu lijkt het waarschijnlijk dat wij ineens heel snel tot zoiets belangrijks gekozen hebben, maar wij zijn er in totaal al zo'n 7 jaar mee bezig. Het is alleen in een stroomversnelling terecht gekomen.

Kinderwens, pijnlijk

Mijn vrouw en ik hebben een ENORM grote kinderwens. Alles gezien o.a. mijn autisme weten wij niet of het wel een verstandig besluit zou zijn om aan een kind of kinderen te beginnen. Het oergevoel is bij haar zo intens aanwezig (en bij mij mij op een andere manier ook), dat wij haast geneigd zijn om te zeggen "wij doen het gewoon". Maar zo zitten wij niet in elkaar, want wij overdenken zoveel mogelijk scenario's mbt erfelijkheidzaken e.d..

Desalnietemin blijft het enorm moeilijk want de biologische klok tikt ook door. Het is zo ENORM gewenst, dat het rationele denken bijna overheerst wordt door het emotionele oergevoel (meer bij mijn vrouw dan bij mij, maar ik voel wel degelijk wat).

WIj zijn weer eens helemaal van slag omdat wij het ZO graag willen maar niet aandurven. Bang voor wat de toekomst kan gaan brengen. Stel: wij brengen een autistisch kind op de wereld wat net als ik HFA heeft, dat is te hanteren. Maar wat als er een ergere vorm van autisme of zelfs een verstandelijk handicap bij komt kijken? Bang om het verkeerde besluit te nemen en een kind op de wereld te zetten die daar niets aan heeft en wat dus verwekt zou worden uit een pure egoïstische redenering (wij willen een kind, klaar). Dat zou den wij een kind nooit aan kunnen/willen doen.

Twijfel, twijfel, twijfel.

Het is zo enorm gewenst, maar de afwegingen die wij maken maken ons gek. Ik zou graag informatie willen van ouders die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt of mee maken, maar die zijn niet zo snel te vinden helaas.

When does the hurting stop.

Bijwerking nieuwe medicatie

Ik gebruik nu 1 week Orap, en heb al sinds een aantal dagen last van 1 vervelende bijwerking: Kramp in mijn kaken.

Het is bekend dat Orap de volgende bijwerkingen kan geven:

sufheid, slapeloosheid, duizeligheid, gevoel van zwakte, hoofdpijn, misselijkheid, droge mond en verstoppingen.

Na het starten met Orap kunnen er binnen een aantal weken (of bij verhoging van de dosis) de volgende bijwerkingen plaats gaan vinden:

Langzaam verkrampen van de spieren of verstijven midden in een beweging, niet stil kunnen zitten, rusteloosheid. trillen van handen of andere lichaamsdelen.

Enkele maanden na het starten met Orap kunnen er ook nog andere bijwerkingen optreden, maar zover ben ik nog niet dus die ga ik hier niet opsommen.

Waar ik dus wel last van heb is de verkramping van de spieren in mijn kaken. Het voelt alsof ik heel lang keihard mijn mond dicht gebeten heb, en tevens heb ik het gevoel dat ik een klein beetje de controle over die spieren kwijt ben. Het is nog niet zo erg dat ik ga kwijlen , maar erg fijn voelt het niet aan. Ik zal dit de komende weken aanzien, en als het verergerd dan zal ik het mijn psychiater melden bij mijn volgende bezoek aan haar. Hopelijk is het gewoon een tijdelijke bijwerking omdat het een nieuw medicijn is voor mij. Ik ben helaas overgevoelig voor veel medicijnen, dat wil zeggen ik reageer heel snel op bepaalde medicijnen. Waar een normaal mens b.v. 350mg Seroquel nodig heeft om enige resultaat te bereiken, heb ik aan 25mg voldoende. Dit is iets wat ook mijn artsen al eerder is opgevallen.
Het heeft een voordeel, ik hoef niet zoveel van die rotzooi te slikken

[Aanvulling]
Of het nu komt door het afbouwen met de Seroquel of door het starten me Orap weet ik niet, maar ik ben enorm rusteloos en druk. Ik kan niet stil zitten en MOET iets te doen hebben. Ben vanavond maar met mijn vrouw de stad in gegaan zodat zij lekker kon winkelen (iets dat ik anders nooit zou doen vanwege de prikkels). Hopelijk is dit snel over, al heeft het bij de Seroquel ongeveer 6 maanden geduurd eer de bijwerkingen minder werden. (Lijkt trouwens verdacht veel op de bijwerkingen die ik kreeg toen ik Dipiperon ging gebruiken).
[/Aanvulling]

Wennen aan verandering

Het heeft even geduurd (drie weken) maar eindelijk begin ik te wennen aan het nieuwe (tijdelijke, dus straks is het weer wennen omdat het weer veranderd) patroon. Het gat dat was ontstaan nu mijn vrouw doordeweeks weg is, is nu opgevuld door mezelf (en nee, niet door mijn ego ). Ik kan nu steeds beter functioneren en daar ben ik enorm blij mee. Straks zal het weer wennen zijn aan het feit dat ik dan niet meer alleen ben (dieren niet meegerekend), maar daar heb ik doorgaans iets minder moeite mee.

Zoals gewoonlijk bij mij, komt na een dip een moment van hyperactiviteit, en dat is dus nu aangebroken. Eerst had ik Oxazepam nodig om de prikkels buiten te sluiten, en nu zou ik het nodig hebben om mezelf af te remmen omdat ik anders struikel over mijn eigen benen (letterlijk en figuurlijk). De prikkels zijn er nog wel, maar ik ben zo hyperactief dat ik die niet eens opmerk. Dit duurt totdat mijn hyperactieve moment voorbij is en ik dus weer doodop ben en weer teveel prikkels binnenkrijg.
Het is nu zoeken naar een balans om mijn hyperactieve moment zo te beperken dat ik mezelf niet uitput, maar tevens dat ik er voor zorg dat ik wel mijn energie kwijt kan zodat ik niet gefrustreerd raak.

Al doende leer ik telkens weer bij. Ik ben blij dat ik dingen herken en ze indien nodig ook kan proberen aan te passen.

Vandaag had ik een gesprek met een van mijn hulpverleners, en daar hebben wij het ook gehad over het feit dat ik heel slecht tegen veranderingen kan. Het was een redelijk fijn gesprek (het was de eerste maal dat ik met haar een gesprek had), en het heeft zeker een basis gelegd voor toekomstige gesprekken.


Later op de dag had ik ook nog een gesprek met de psychiater, en daar hebben wij besloten dat ik dus vanaf morgen begin met Orap en stop met de Seroquel (overdag tenminste, de nachtmedicatie hou ik) om de prikkels te dempen en zo misschien een balans te kunnen vinden c.q. creëren.

Weer een medicijn voor mijn lijst

Met ingang van morgen begin ik met Orap. De Seroquel voor overdag stop ik geheel mee, alleen voor de nacht hou ik nog 100mg Seroquel. En indien nodig kan ik nog steeds Oxazepam pakken (liever niet dan wel, want het is zo'n fijn spul).

Het lijstje:

1998 Xanax (Alprazolam)
1998 Normison (Temazepam)
1999 Seroxat (Paroxetine)
1999 Normison (Temazepam)
2000 Dipiperon (Pipamperon) (maar 7 weken, werkte averechts)
2000 Bromazepam (Lexotanil)
2000 Cipramil (Citalopram)
2006 Imipramine (Tofranil)
2006 Ritalin (Methylfenidaat)(maar 4 weken, werkte averechts)
2007 Oxazepam (Seresta)
2007 Seroquel (Quetiapine)
2007 Efexor (Fenlafaxine)
2008 Orap (Orap)

Film kijken

Gisteravond was mijn vrouw een film aan het kijken. Ik volgde de film niet want ik heb moeite met concentreren en ik vind de meeste films saai. Op een bepaald moment snapte zij iets niet meer, maar ik (die de film niet volgde, en ondertussen de honden had uitgelaten) kon haar dat gelijk en duidelijk uitleggen.
Tevens ging er ergens in de film ging iemand dood, en ik zwaaide naar de tv zo van "zo, die is dood". Later hebben wij het daar nog even over gehad.

Voor mij is een film fictie, het is niet echt. Voor mijn vrouw is dat anders, die leeft zich helemaal in een film in. Ik heb het hier enige tijd geleden met mijn hulpverlener over gehad, en hij omschreef het als volgt:
Voor mij is een film een opeenvolging van logische gebeurtenissen. Het zijn allemaal feiten, en aan de hand van die feiten en vaak gebruikelijke cliche's en verhaallijnen in films "voorspel" ik de afloop van de film. 9 van de 10 keer klopt het ook wat ik denk. Die ene keer dat het niet klopt ben ik tijdens de film geneigd om hem regelmatig terug te spoelen omdat het op dat moment niet logisch is voor mij. Vaak zeg ik tijdens een film tegen mijn vrouw "zal ik vertellen hoe het afloopt?" wat natuurlijk beantwoord wordt met een duidelijk NEE!!!

Ik vind films kijken ook niet echt leuk, ze zijn vaak voorspelbaar en als er b.v. mensen doodgaan en men is daar een hele tijd mee bezig is, dan is voor mij de lol er alweer vanaf omdat dat saai en cliché is.

Vrouw van Autistje zei

Jij kijkt feitelijk, ik laat me meeslepen door mijn inlevingsvermogen en gevoel.

Op het moment dat er iets spannends gebeurt (bv schietpartij of overlijden daardoor) en jij gaat (ongepaste) grapjes maken, word ik helemaal uit het verhaal van de film gehaald, terwijl ik juist met emoties bezig ben. Voor jou is het inderdaad slechts een feit, een opeenvolging van gebeurtenissen die uiteindelijk leiden toe het eind het de film.

Ik vind het erg interessant dat zoiets basaals als film kijken voor ons beiden zo verschillend is.

Wie weet herkennen wel meer mensen dit.

Depressie

Ik heb het gevoel alsof ik steeds verder afglij richting een depressie. Al de drukte en prikkels in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik bijna geen energie meer heb. Ik ben al eens behoorlijk depressief geweest, en dat wil ik niet nog eens worden.
Ik probeer er van alles aan te doen om het niet te worden. Ik zoek afleiding en probeer zo mijn gedachten op wat anders dan de negatieve gedachten te brengen. Op zich moet dat lukken, maar doordat ik elke dag weer een gevecht moet voeren met mijn eigen hersenen (vreemd eigenlijk, want dan vechten de hersenen tegen zichzelf) hou ik geen energie over om positief te blijven of om vaak iets te ondernemen. En als ik dan wat onderneem, kan ik de prikkels niet verwerken waardoor ik weer doodmoe word. En dan is de cirkel rond.
Ik zou zo enorm graag rust in mijn hoofd willen.
Op deze manier de rest van mijn leven slijten is een martelgang.
Hopelijk weet mijn psychiater iets wat ik kan doen of een andere medicatie die de onrust doet afnemen. Zo lang als ik mij kan herinneren heb ik die klote onrust al, en nu wil ik er eindelijk wel eens vanaf zonder elke dag compleet stoned door het leven te moeten gaan.

Emoties, een raar iets.

Stuiter, stuiter


Mijn vrouw is al twee weken de hort op doordeweeks, en daar heb ik het erg moeilijk mee. Ik kan niet tegen veranderingen die direct ingrijpen in mijn persoonlijk leven, en dat uit zich nu in hyperactiviteit. Ons huishouden bevindt zich voor mij binnen een kader (niet op mijn slechte tekenkwaliteit letten aub ):



...en als daar iets in wegvalt (in dit geval mijn vrouw):



...dan is het geheel niet meer compleet. Er is een gat ontstaan en daar kan ik geen invulling aan geven omdat ik weet dat mijn vrouw ook weer thuis komt. Als zij voorgoed weg zou blijven (hopelijk niet ) dan zou ik het kader "Huisdieren" uitbreiden en was mijn totaalkader weer gevuld. Maar nu is er doordeweeks een lege plek en dat is voor mij enorm moeilijk c.q. verwarrend.

Als ik contact met mijn vrouw heb via e-mail. msn of sms, dan gaat het over de dagelijkse dingen en hoe wij ons voelen e.d. Daar waar zij nu is verloopt niet alles zoals het zou horen, en dat roept veel spanning op bij haar. In ons contact probeer ik haar daar natuurlijk in te steunen, maar ik weet niet wat ik met de emoties moet die opgeroepen worden bij mij.

Ik wil haar steunen en dan doe ik ook zo goed en kwaad als ik dat kan, maar dat houd wel in dat ik dan soms over mijn grenzen ga (hoort erbij). Ik kan sommige emoties c.q. gevoelens heel gemakkelijk buitensluiten, maar dan kan ik haar niet steunen en dat is nou net wat ik wel wil (haar steunen).
Mijn vrouw zegt “jij voelt je zo klote omdat je bezorgd bent om mij. Omdat het jou pijn doet/raakt dat het niet goed gaat met mij. En dat komt weer omdat je van mij houdt.”. Oke dat kan kloppen, maar waarom voel ik het dan niet zoals zij het uitlegt? Ik weet eigenlijk niet eens wat ik voel. Ik voel stress, spanning, maar waarom?, en waar komt het vandaan?, en wat moet ik er mee c.q. wat kan ik er mee?

Ik kan heel rationeel met mensen praten over emoties of gevoelens, omdat ik ze zelf toch niet als zodanig ervaar. Niet dat ik geen emoties heb, integendeel, maar ik ervaar ze blijkbaar anders dan "normale" mensen, maar dat weet ik alleen omdat mij dat verteld word omdat ik het zelf simpelweg niet weet c.q. naam kan geven.

Ik krijg weer de neiging om de stad in te gaan en mezelf tussen de mensen te mengen en veel alcohol te drinken omdat dat verdoofd en omdat dan mijn remmen losgaan waardoor ik alles gewoon kan laten gaan en toch verdoofd word door de alcohol dus niet bewust met die gevoelens bezig ben. Gelukkig drink ik geen alcohol meer anders had ik het nog gedaan ook. Soms verlang ik enorm naar de tijd dat ik dat nog wel deed.

Pijnlijke confrontatie met mezelf

Vandaag kregen wij een nieuwe combiketel. De monteur was rond 08:30 uur hier en was verbaasd dat ik vanmorgen de cv al afgetapt had en de oude ketel al voor hem van de muur gehaald had. Later kwam nog een collega van hem en zo hebben ze het karwei in 3 uurtjes geklaard.

Aangezien dat ooit ook mijn werk is geweest (niet het plaatsen, maar het onderhouden van en storingen verhelpen aan gastoestellen (in de breedste zin van het woord)) vond ik het allemaal erg interessant. Ik heb hun lekker laten werken en ben beneden wat gaan knutselen.

Naderhand kreeg ik de gebruiksaanwijzing van het toestel, maar ook de installatiehandleiding (die krijgt een klant normaal gesproken niet zo snel, omdat daar informatie in staat die niet van toepassing is voor de klant). Eenmaal weer alleen thuis (op onze huisdieren na), ben ik de handleiding gaan lezen. Althans, dat was de bedoeling.
Ik werd gelijk geconfronteerd met het feit dat ik niets meer kan opslaan in mijn hoofd. Waar ik voorheen zo'n handleiding geheel in een spreekwoordelijke adem doorlas (net zoals sommige vrouwen een doktersroman lezen) , nu blokkeerde mijn hoofd volledig. Ik zag alleen maar een chaos van patronen en afbeeldingen die ik niet kon plaatsen.
De ketel kende in nog vanuit mijn werk, maar de info die ik nu probeerde op te slaan was blijkbaar teveel. Dat was/is pijnlijk. Ik wil zo graag die informatie in mijn hoofd hebben, zodat ik precies weet hoe het toestel werkt en wat alle code's betekenen die kunnen verschijnen op de display. Als ik in mijn werk storingen moest oplossen was dat ook enorm gemakkelijk om al die info in mijn hoofd te hebben. Ik stelde mezelf dan b.v. voor als een druppel drinkwater wat door de ketel heenging en zo verwarmd werd en warm uit de kraan kwam. Zo kon ik elke stap van het proces precies analyseren en kijken waar de eventuele storing zich bevond. Zo ook hetzelfde met aardgas of stookolie.
Op deze manier storinggericht zoeken heb ik heel mijn leven al gedaan. Al vanaf jongs af aan dat ik de versnellingsnaaf van mijn fiets demonteerde om te kijken hoe het werkte, of bij mijn eerste bromfiets gewoon het motorblok (binnen 1 week na aanschaf al) geheel tot op de laatste schroef of bout demonteerde om te kijken hoe het werkte.

Het doet pijn dat ik dat nu niet meer kan. Ik hoop het ooit weer te kunnen, want zonder info kan ik niet leven. Ik refereer voor mezelf altijd naar de robot "Johnny 5" in de kinderfilm "Short Circuit". Die robot wil leren mens te zijn en zegt daarom vaak "NEED INPUT". Zo werkt ik ook, ik wil alles kunnen begrijpen en daar is informatie voor nodig. Maar helaas kan mijn brein die informatie niet meer verwerken en dat doet enorm pijn geestelijk gezien. Niet dat ik mij nu minderwaardig voel, maar er is op dit moment wel een stuk van hetgeen dat mij mij maakt "in onderhoud" zeg maar. Ik hoop in de toekomst dat onderhoud te kunnen afronden, waardoor ik weer gewoon heerlijk informatie kan opslaan.

"NEED INPUT"

Reactie op reaties van Andreottie

Andreottie heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Medicijnlijst is compleet" achtergelaten:

Hallo,

Ik heb sinds een half jaar het stempeltje "asperger" En sinds een paar maanden krijg ik seroquel 25mg. de nare bijwerking die ik hierbij heb is dat ik overdreven moe wordt als hij begint te werken. nou las ik dat jij nogal een flink arsenaal uit de apotheek heb gebruikt. kun je me mischien vertellen welke van de door jou gebruikte middeltjes die eigenschap niet of in mindere mate hebben!?

Poeh daar vraag jij mij wat, nu moet ik goed gaan denken. De enige middelen waar ik niet suf van werd, waren Dipiperon, Ritalin (gek hè), Seroxat en Cipramil. Maar dat zijn ook geen dempende middelen zoals de andere. Simpel gezegd werd ik van de anti-depressiva niet duf, en van de rest wel.

Andreottie heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Mooi plaatje mbt ASS" achtergelaten:

Hahaha.

Ik heb dat shirt. Een paar jaar geleden gekocht bij Large.nl EIgenlijk omdat ik behalve asperger óók nog een been mis. Je kent het wel; geen gevaar zien, en toch motorrijden.., Lang leve de zelfspot en de zwarte humor!

Motorrijden, tja dat was mijn passie (al krijg ik nog steeds de kriebels als ik een mooie motor hoor of zie). Ik heb maar twee motoren zelf gehad, maar heb er veel verschillende gereden omdat ik als motormonteur gewerkt heb. Mijn eerste motor was een Honda CBR900RR, en mijn tweede en laatste motor was een Suzuki TL1000S.
Ik ben op een gegeven moment bewust gestopt met motorrijden, omdat de kans groot was dat ik het niet lang meer zou overleven. Ik nam TEVEEL risico's en zag ook geen gevaar en verlegde die grenzen steeds verder. Alles om maar de adrenalinekick te krijgen, zodat ik weer rust kreeg in mijn hoofd.
Dat ik na mijn motortijd verder ging met snelle auto's was voor mij een logisch vervolg, maar ook daar ben ik op een gegeven moment mee gestopt omdat ook die grenzen tot op het uiterste waren opgerekt door mij. Gelukkig heb ik die keuze nog kunnen maken voordat mij iets zou overkomen.

Andreottie heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Hoofdpijn en chaos" achtergelaten:

Hahaha, een feest van herkenning die Blog van jou! Ik baal er atijd van als ik bij de bakker sta en een taartje in de vitrine aanwijs welke ik wil hebben, dat de verkoopster dan een ander (van het zelfde type) taartje pakt. Kan er erg kribbig van worden; "Ik zei toch die!?!?!"

Tja, sommige mensen willen gewoon niet luisteren of begrijpen heb ik soms de indruk .

Andreottie heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Onrust" achtergelaten:

In een wereld waar iedereen communiceert met taal, zijn woorden altijd een beperking. het normale volk compenseert dat met nonverbale communicatie en ongeschreven regels, die dingen nodeloos ingewikkeld maken. ALs je nog steeds met lotgenoten wilt praten, wil ik het wel proberen. Ik ben niet zo goed in schrijven als jij doet op je blog. maar ik wil graag een poging wagen. stuur maar een reactie naar mn mail als je wilt.

Groeten André

Beste Andre. Ik heb jouw reacties gelezen (en er antwoord op gegeven), maar kan helaas geen e-mailadres van jou terugvinden daarin. En als ik een reactie wil terug mailen heb ik dat wel nodig .

Groeten,

John

Het nieuwe jaar is hetzelfde als het oude.

Mijn vrouw is dit weekeinde thuis, en dat is enorm fijn. Maar helaas maakt het mij ook enorm gespannen, omdat ik dan alles weer moet delen en rekening moet houden met haar en dat is erg moeilijk. Als zij er niet is dan kan ik doen en laten wat ik wil en desnoods door het huis heen stuiteren als ik hyper ben, maar nu kan dat niet. Niet dat ik geen rekening met haar WIL houden, maar ik heb zelf zo enorm veel persoonlijke ruimte nodig mbt rust en “ontspanning”, dat het fijn is dat zij er doordeweeks even niet is. Haar aanwezigheid maakt mij dus gespannen, ENORM gespannen. Desalniettemin ben ik ENORM blij dat zij er even is. Het vervelende is gewoon dat wanneer ik eindelijk een beetje gewend ben aan haar aanwezigheid, zij weer weg moet en ik weer moet wennen aan het feit dat ik weer alleen ben. Veranderingen, bah.

Ik ben voor sommige personen niet al te moeilijk te vinden op internet. Ik maak in mijn persoonlijke omgeving geen reclame voor mijn weblog en probeer op die manier zo anoniem mogelijk (mbt mensen die mij persoonlijk kennen) mijn bezigheden te kunnen posten op internet.
Helaas kunnen ook mensen waarvan ik het niet verwacht had, mijn weblog vinden. Ik heb blijkbaar niet goed nagedacht over de dingen die ik in mijn weblog zet en de naam van mijn weblog, anders had dat niet gebeurd. In zekere zin vind ik het wel fijn dat die personen mijn weblog kunnen lezen, want dan weten ze wat er in mij omgaat en kunnen ze ook begrijpen waarom ik soms op een voor hun vreemde manier handel of reageer. Anderzijds is het voor mij enorm beangstigend omdat alles wat ik hier plaats tegen mij gebruikt kan worden. Dat is helaas het risico als ik iets op een openbare plek zoals internet plaats.

Ik val weer terug op mijn basisroutine, heb het zelf zelden in de gaten maar het valt mijn vrouw wel op. Als ik bv iets aan het organiseren ben in mijn agenda dan praat ik hardop om zo duidelijkheid voor mezelf te creëren. Toen ik gisteren de server hier voorzien heb van nieuwe onderdelen, bevestigde ik bij mezelf elke stap die ik genomen had. Dus elk schroefje, elke draadje, kortom elke handeling bevestig ik dan voor mezelf.
Alles moet stap voor stap gedaan worden en ik wil alles bevestigd hebben omdat ik anders de grip c.q. het overzicht verlies. Voor mijn vrouw is dit moeilijk, omdat het haar veel energie kost om alles op een dusdanige manier uit te leggen c.q. te brengen dat het voor mij duidelijk is en dat er geen andere interpretatie van haar woorden mogelijk zijn. Zo denken geeft mij rust en het voelt enorm fijn aan.

Ik kom maar niet aan rust toe helaas. Ondanks dat mijn vrouw doordeweeks weg is zou ik toch rust moeten kunnen vinden, maar het tegendeel is waar. Mijn hoofd loopt over van de dingen die ik zou kunnen doen nu zij “niet in de weg loopt”. Het is zo erg dat ik dus geen rust in mijn hoofd krijg, ondanks dat ik alles wat ik bedenk op een lijstje zet om het zo overzichtelijk te maken. Tevens ben ik nu al met de belasting bezig die wij in maart of april in moeten dienen, en moeten naar het UWV toe ivm herkeuring. Deze dingen laten mij niet los en veroorzaken chaos, met als gevolg overprikkeling, met als gevolg frustratie, met als gevolg….(vul dat zelf maar in).

Gezien de chaos in mijn hoofd is het voor mij enorm moeilijk om mijn e-mails, Hyves berichten of andere manieren van communicatie met mij (via internet of telefoon) te beantwoorden en/of om iets op mijn weblog te plaatsen. Het kost mij dusdanig veel energie om mij daarop te concentreren dat ik heb besloten om voorlopig alles selectief te behandelen. Het is moeilijk, want als iemand een e-mail stuurt moet ik die van mijzelf zo snel mogelijk en het liefst per direct beantwoorden (omdat de persoon die mij de e-mail stuurde anders kan denken dat ik geen interesse heb), maar daar heb ik de energie niet voor. Het niet beantwoorden van de e-mail geeft mij dus spanning, maar het wel beantwoorden ook. Moet dus een keuze uit twee kwaden maken, en de keuze is dus om de e-mails even niet te lezen en/of te beantwoorden.
Misschien dat ik voorlopig even een automatisch “Niet aanwezig” bericht als e-mail respons aanzet met daarin wat uitleg. Ik weet het gewoon allemaal even niet meer.

Het nieuwe jaar is dus hetzelfde als het oude, er is niet wezenlijks verandert (niet dat ik dat verwacht had).