Eindelijk een einde aan de laptop ellende?

Eindelijk is het zover, ik heb een andere laptop mogen uitkiezen in ruil voor de defecte laptop. December 2006 kocht ik 2 laptops van het merk Acer. In eerste instantie waren wij tevreden over de laptops, maar vorig jaar april ging er een stuk. Laptop ter reparatie aangeboden bij Acer, en hij werd netjes gerepareerd. Vanaf het moment dat de laptop gerepareerd was is de ellende begonnen. Veelvuldige BSOD's, spontaan uitvallen, slecht tot geen video's kunnen afspelen. Ik heb diverse malen op aanraden van Acer de software vernieuwd maar dat mocht niet baten.
Vorig jaar December kwamen daar de volgende klachten nog eens bij: stinken naar gesmolten plastic, enorm warmte ontwikkeling onder het toetsenbord en rare geluiden vanaf het moederbord.
Ik heb daar over gebeld met Acer en wij konden hem terug sturen voor reparatie. Kregen hem na 2 weken terug met de mededeling "No problems found". Na het opstarten en de laptop 30 minuten getest te hebben bleek het probleem nog steeds aanwezig te zijn.
Ik heb de laptop open geschroefd (mocht eigenlijk niet vanwege de garantie, maar Acer vertelde mij dat de laptop 1 maand over de garantiedatum was, dus ik vond dat het wel kon). Ik trof het volgende aan:



Men was dus bij de eerste reparatie vergeten te controleren of er niets op het moederbord lag. Er lag dus een schroefje bovenop het moederbord ter hoogte van de processor. Met tot gevolg, verbrande componenten en een verbrand moederbord.

Laptop weer terug gestuurd naar Acer, en die melde mij toen dat de HDD defect was (dat was niet het geval want ik had die al uitgewisseld met de andere laptop en het werkte dus perfect), en of ik maar even €212,- wilde betalen voor de reparatie.
Ik heb toen contact opgenomen met de leverancier van de laptop en die zou het verder regelen. Ik heb op zijn aanraden de laptop weer terug gestuurd met de vermelding dat er een schroefje op het moederbord los lag. 3 weken later krijg ik de laptop terug met (JAWEL) de vermelding "No problems found". Laptop weer terug gestuurd en weer hetzelfde resultaat. Ik heb toen de laptop weer open geschroefd en het schroefje lag er dus nog steeds. Toen heb ik de leverancier middels een aangetekende brief aansprakelijk gesteld en die heeft daarna alles naar tevredenheid afgehandeld gelukkig.

Ik ben er weken ziek van geweest omdat ik door Acer van het spreekwoordelijke kastje naar de muur werd gestuurd. Ik kan daar niet tegen, ik sta in mijn recht en dat weet ik (regeltjes gestoord ben ik) en dan moeten zij mij niet zo behandelen. Elke keer zo'n simpele helpdeskmuts die matig Nederlands spreekt te woord staan zonder boos te worden heeft mij in die tijd al mijn energie gekost, met als resultaat dat ik menig maal ziek op de bank of bed heb gelegen.

Vandaag heb ik de leverancier aan de telefoon gehad die mij vertelde dat ik een nieuwe laptop van Acer kon krijgen. Vond ik leuk natuurlijk, alleen was het een model met iets mindere specificaties dan de "oude" laptop. Ik ben nog bezig geweest om een duurder model te verkrijgen maar dan moest ik teveel bij betalen en dat wilde ik niet. De nieuwe laptop wordt vandaag verzonden, dus als het goed is komt hij morgen binnen en kan ik hem gaan installeren voor mijn vrouw (die gebruikt al die tijd al mijn laptop).
Hopelijk krijg ik ze beiden op tijd geïnstalleerd voordat wij maandag een weekje naar Zeeland toegaan om maar weer eens uit te rusten van alle stress.

Begrijpelijk dat ik NOOIT maar dan ook NOOOOOIT meer een product van Acer koop. Wat een "insert allemaal grove scheldwoorden" service heeft dat bedrijf.

"het Hoofdkwartier"

Van 6 t/m 20 maart is "het Hoofdkwartier" van het Leo Kannerhuis opgesteld in de Centrale Bibliotheek "De Witte Dame" in Eindhoven.

Mensen met autisme hebben er recht op om deel uit te kunnen maken van de maatschappij. En daarvoor is het nodig dat de maatschappij autisme leert begrijpen. Hoe is het om een autisme spectrum stoornis te hebben, hoe voelt dat in je hoofd en in je hart? Tegen welke problemen lopen mensen met autisme aan?

Dit inzicht is nodig om de vertaling te kunnen maken naar wat mensen met autisme nodig hebben om er écht bij te kunnen horen.

Het Dr. Leo Kannerhuis heeft het idee uitgewerkt om buitenstaanders te laten ervaren wat mensen met autisme voelen, denken en meemaken. Het gaat er dan niet om hoe de buitenwereld naar mensen met autisme kijkt, maar om de beleving van henzelf, van binnenuit..

Samen met cliënten, ouders en behandelaars is een project opgezet waar bezoekers door middel van beeld en geluid kunnen ervaren wat er in hoofd én hart van mensen met autisme omgaat. Het hoofdkwartier wil bezoekers laten voelen wat mensen met autisme dagelijks ervaren.

Het hoofdkwartier is een multimediaal theater gevormd door een groot hoofd van stalen stroken. In het hoofd is plaats voor negen mensen die door middel van beeld en geluid mee worden genomen in de belevingswereld van een persoon met autisme.

Mijn vrouw wil heel graag eens zien c.q. ervaren hoe ik dingen ervaar. Ikzelf ben sceptisch, omdat niet elke autist hetzelfde is en ik niet inzie hoe zo'n multimediahoofd "normale" mensen het gevoel kan geven hoe het is om autist te zijn.
Ik ga er zelf ook in staan om te kijken, luisteren, ervaren wat men wil bereiken met dit project.

Ben benieuwd.


Bron

Bezoek van Stichting MEE

Gisteren is er een consulente van Stichting MEE op bezoek geweest omtrent mijn hulpvragen. Het gesprek begon heel gezellig en zo bleef het ook. Er werd goed naar mij geluisterd, en zij wilde mijn hele verhaal m.b.t. mijn autisme diagnose weten, en waar ik problemen mee heb ik het dagelijks leven. Tevens wilde zij weten hoe het voor mijn vrouw is om met mij te leven, en of daar eventueel hulp bij nodig is (ja dus).

Ik krijg begeleiding m.b.t. het uitzoeken wat ik uit een PGB kan halen, en hoe dat ingevuld moet gaan worden. Zo gauw als er een consulent(e) beschikbaar is, dan krijg ik die toegewezen en kunnen de gesprekken beginnen om alles duidelijk te krijgen en op papier te zetten.

Het was enorm fijn om serieus genomen te worden, en ik had echt het gevoel dat er naar mij geluisterd werd en dat er interesse in mij was. Dit geeft mij een goed gevoel over de stappen die in de toekomst genomen zullen gaan worden. Het fijne was ook dat er meer hulp voor mij (ons) aangeboden kan worden dan ik in eerste instantie dacht. Al alles goed gaat wordt het gehele administratieve gedeelte hier volledig uit handen gegeven en het administratieve gedeelte van het PGB ook. Tevens ga ik (of gaan wij, dat is nog niet helemaal duidelijk) minimaal 1 cursus volgen om structuur in mijn (ons) leven aan te brengen, en krijg ik misschien iemand die vrijetijdsbesteding met mij gaat onderzoeken en zoeken. Dit alles is nodig omdat ik meer structuur in mijn leven nodig heb, en ik kan die zelf niet aanbrengen.
M.b.t. onze kinderwens is er ook het een en ander mogelijk aan hulpverlening en/of begeleiding indien nodig, dus dat deel van het "sociale" netwerk wordt ook aangepakt en uitgebreid.

Ik ben blij dat ik 1,5 week geleden de stap heb genomen om Stichting MEE te bellen voor een afspraak.


To be continued.

Vriendschappen en relaties

Ik was deze week met mijn broer op MSN aan het communiceren, en toen vroeg ik hem hoe het met hun kinderen ging. Alles was daar goed mee, en hun dochter had het uitgemaakt met haar vriendje (of andersom). En dat was allemaal gewoon normaal, want zo zit het leven in elkaar blijkbaar, want mij broer deed er ook erg luchtig over.

Dat is iets wat ik nooit begrepen heb, en waar ik nog steeds heel veel moeite mee heb. Als ik een relatie had (al was het een vriendinnetje) dan was dat voor mij voor eeuwig. Als het dan ook over ging dan kon ik dat niet loslaten want zoiets kan gewoon niet. Ik geef mezelf helemaal of helemaal niet, en in mijn hoofd kwam (komt) het dus niet op dat relaties ook tijdelijk kunnen zijn. Totdat ik mijn vrouw leerde kennen heb ik enorm veel moeite gehad met die situaties, en dat is een van de redenen dat ik maar weinig vriendinnen heb gehad in mijn jeugd. Vanaf het begin van mijn relatie met mijn vrouw hebben wij veel gepraat over relaties e.d., en dat heeft mij wijzer gemaakt. Maar toch kan ik er nog steeds niet mee overweg dat men zomaar een relatie beëindigd omdat het niet meer klikt. Waarom begin je dan een relatie? Als ik een relatie begin dan is die voorgoed, en niet maar tijdelijk. Natuurlijk snap ik wel dat het op een gegeven moment om welke reden dan ook niet meer lekker loopt in een relatie, maar dan heb ik zoiets van "ga er met zijn tweetjes aan werken".

Al met al heeft die zwart/witte benadering van een relatie mij veel pijn gedaan in het verleden. Ik moet er ook niet aan denken dat mijn vrouw en ik uit elkaar gaan, want in mijn ogen is dat ondenkbaar. Al zal ik het wel accepteren als het zo zou zijn, ik zal er toch alles aan proberen te doen om de relatie te redden, want daar is het een relatie voor tenslotte.

Visualisering

Dat ik veel dingen visualiseer weet ik al heel mijn leven, alleen de laatste jaren is mij pas duidelijk geworden hoe dat proces ongeveer verloopt en dat is fijn maar tevens vervelend.

Stel ik zit met iemand te praten en die verteld dat hij of zij met zijn of haar partner bezig is om in verwachting te raken, dan krijg ik gelijk een soort tekenfilm te zien van die desbetreffende personen die eeuhmmm handelingen aan het verrichten zijn waardoor iemand zwanger zou kunnen raken. Ik wil zulke beelden helemaal niet zien, ik heb er last van. Ik vraag aan de mensen dan ook vaak om mij niet van die persoonlijke dingen te vertellen, want als dat wel gebeurd en ik zie die persoon weer eens dan komt dat beeld weer gelijk naar voren, en zo wil ik mij iemand niet herinneren.
Aan de andere kant kan ik het mensen niet verbieden als ze iets willen vertellen aan mij, zeker niet als men er trots of blij mee is.

Zo heb ik dat met heel veel dingen, ik visualiseer enorm veel en dat gaat meestal vanzelf. Ik heb het ook nodig om zo duidelijkheid te scheppen voor mezelf.

Visualisering kan enorm handig maar tevens ook enorm vervelend zijn.

Herkenning bij lotgenoten

Vorige week donderdag ben ik weer naar het autistencafé gegaan. De twee mensen waar ik altijd mee babbel waren er gelukkig ook (wij hadden via e-mail en sms afgesproken). Voor het eerst heb ik eens een goed gesprek gehad met lotgenoten. Ondanks onze verschillen, komen wij toch enorm veel overeen.
Op een gegeven moment ging het over scholing en intelligentie, en wat een van hun vertelde dat hakte er enorm in bij mij, omdat ik het zo nog nooit bekeken had. Zij vertelde dat zij qua intelligentie slim genoeg was voor de universiteit, maar dat zij het geestelijk gewoon niet kan door haar beperking mbt autisme. En haar acceptatie dat zij werk moet doen dat onder haar intelligentieniveau ligt omdat zij het anders niet red, dat raakte mij enorm. Het is precies waar ik al JAREN tegen aanloop. Ik wil wel maar kan niet (meer). Ik ben op. Aan mijn intelligentie ligt het niet, maar mijn autisme zit in de weg.

Ik was even een tijde stil en van slag, en heb haar toen verteld wat haar uitspraak met mij deed, en dat ik blij was dat zij het verteld had. Nu ik onder woorden kan brengen waar ik tegen aanloop (spreekwoordelijk), kan voor mij de acceptatie beginnen. Het doet mij erg veel pijn om te moeten accepteren dat ik (als ik ooit weer ga werken) misschien werk zal moeten gaan doen dat onder mijn intelligentieniveau ligt (simpel werk dus). Gecompliceerd denkwerk, en mijn hersenen gebruiken om dingen te analyseren dat kan ik niet meer, ik raak te snel overprikkeld door de details en informatie en het niet kunnen filteren daarvan. Dat heb ik altijd al gehad, maar toen werkte ik telkens maar door tot ik telkens weer overspannen thuis kwam te zitten c.q. liggen.
Nu ik dit allemaal weet zijn er weer dingen duidelijk geworden. Ik leer telkens weer bij.

Op een gegeven moment zijn wij bij het café weg gegaan en naar een kroeg in de stad gegaan. Het was daar lawaaierig en de verlichting en rook prikkelde mij ook enorm, maar toch zat ik liever daar met hun verder te praten dan in het autistencafé omdat ik mezelf daar op een gegeven moment niet meer op mijn gemak voelde (hadden de anderen ook). Daar hebben wij "heerlijk" zitten babbelen over heden, verleden, toekomst, familie, vrienden, relaties en nog wel wat andere dingen en dat was enorm fijn. Ik voel mezelf enorm vertrouwd bij hun, en dat heb ik niet snel. Na bijna 2,5 uur in de kroeg doorgebracht te hebben merkte ik dat ik eigenlijk al te lang in de prikkels had doorgebracht, en hebben wij afscheid genomen en ben ik naar huis gegaan.

De 3 dagen erna ben ik ZWAAR overprikkeld geweest en pas zondag is het gaan afnemen al heeft het tot dinsdag geduurd dat ik weer wat energie had. De prikkels en de intense gesprekken hadden hun tol ge-eist. Maar toch had ik het er voorover, omdat ik zelden zulke fijne intense gesprekken heb. Alleen zal ik niet elke 2 weken van zulke gesprekken gaan voeren, want dat zou niet echt goed voor mij zijn.

Weer iets geleerd.

Afgelopen nacht heb ik waardeloos gedroomd. Nadat ik 's morgens wakker werd gemaakt door een kat van ons, ben ik weer gaan slapen. Helaas droomde ik ook toen weer heel slecht.

Toen ik om 09:42 uur wakker werd, was ik geestelijk helemaal op. Ik kon geen prikkels of wat dan ook verdragen, maar moest toch uit bed om de honden uit te laten en de beesten eten te geven. Ik was te bang om weer te gaan slapen, uit angst om weer zo slecht te dromen, dus ben maar dingetjes gaan doen in huis. Mijn prikkelbaarheid is pas vanavond gaan afnemen, wat natuurlijk weer gevolgd werd door hyperactiviteit. Ik heb geprobeerd om toch te rusten maar zo rond 22:30 uur kon ik het niet meer beheersen en ben ik naar boven gegaan om de belastingpapieren voor dit jaar uit te zoeken. Dat had ik dus eigenlijk niet moeten doen, want nu ben ik weer overprikkeld. Volgende keer neem ik wel een kalmerend middel in.

Mijn vrouw vroeg aan mij waar mijn overprikkeldheid vandaan kwam, maar daar kon ik (op het slechte slapen na) geen antwoord op geven. Toen opperde zij iets waar ik helemaal niet aan gedacht had.
Eergisteren ben ik begonnen om de server van nieuwe software te voorzien en om een werkstation te maken zodat ik (nu mijn laptop voor de 4e maal terug is naar Acer) toch weer kan internetten beneden. Maar helaas ging het niet allemaal naar wens. Tijdens het installeren van de server is er (toen alles klaar was) een schijf gecrasht, en na een herstart kon ik nog met moeite belangrijke dingen eraf krijgen voordat hij helemaal overleed. Na heel wat geklooi met een nwe schijf en alle data opnieuw sorteren op de schijven, heb ik de server weer netjes aan de praat gekregen. Het werkstation was ook al een ellende, want die heb ik 4 maal opnieuw moeten installeren omdat er (na later bleek) een storing in SATA stekkertje zat. Maar oke, dat is ook allemaal gelukt al heeft het mij HEEL VEEL energie gekost en HEEL VEEL stress opgeleverd.

Juist dat laatste heeft mij parten gespeeld en dat had ik dus niet in de gaten. Het is dat mijn vrouw het als mogelijk oorzaak van (mijn slechte slapen en) mijn overprikkeldheid aangaf, anders had ik het nu nog niet geweten. Ik ben dus duidelijk ENORM over mijn grens gegaan.

Gelukkig weet ik nu waar het door komt, en kan ik DIE grens iig beter in de gaten houden.

One down, many to go.

Naweeën ongelukje

Ik merk dat het ongelukje dat ik gehad het, mij toch meer heeft geraakt (geestelijk) dan dat ik in eerste instantie wilde toegeven aan mezelf.

Vanavond ben ik mijn vrouw weg gaan brengen naar het "rusthuis" war zij zich nog 1.5 week bevindt doordeweeks. Op de heenweg was er niets aan de hand, maar op het moment dat ik in de auto stapte en de sleutel in het contact deed, werd ik enorm gespannen. Ik merkte dat ik lichtelijk bang was om te vertrekken. Eenmaal onderweg is die angst zo gebleven maar ik kon wel autorijden, maar ik was hyper alert en zag overal auto's (die er ook waren, dus ik zie geen schimmen) en probeerde daar zover mogelijk uit de buurt te blijven.
Dit is iets wat heel vreemd is voor mij, omdat ik doorgaans nergens bang voor ben. En nu zit ik als een angsthaas in onze eigen auto. Niet dat de auto mij iets kan schelen als die in elkaar wordt gereden of mezelf, maar toch bang om weer een ongeluk te krijgen. Ik heb rustig gereden en zo veilig mogelijk, maar als er in de verte iemand aankwam (terwijl ik aan het inhalen was) met een hogere snelheid dan ik (en ik reed al boven de toegestane snelheidslimiet), dan werd ik al bang en gaf ik gas bij om zo snel mogelijk naar de rechterbaan te gaan.
Voor het ongelukje zou mij dat totaal niet geinteresseerd hebben, men wachte maar tot ik weer naar rechts ging.

Nu rij ik dan als iemand die bang is in het verkeer, terwijl dit nooit is geweest en ik nergens bang voor was.

Er is iets met mij gebeurd waar ik niet mee overweg kan. Het maakt mij enorm verward.