Moeite met mijn emoties

Mijn vader ligt nog steeds in het ziekenhuis, en er is niet echt vooruitgang te merken. Lichamelijk is alles bijna helemaal in orde (op en verborgen infectie na die ze maar niet kunnen vinden), maar geestelijk is het nog steeds slecht.

Het is gewoon erg moeilijk voor mij om mijn vader zo te zien, hij was nooit echt ziek was, altijd sterk, was er voor mij als ik hem nodig had, stond altijd voor mij klaar, en nu is het een zielig hoopje mens dat vastgegespt zit in zijn rolstoel (omdat hij lichamelijk nog zwak is en er anders uitvalt (is al eens gebeurd)) en dan met het slangetje van zijn infuus o.i.d. zit te friemelen. Hij doet mij denken aan een autist die volledig in zijn eigen wereld leeft en geen contact maakt met de buitenwereld.
Er zit geen leven meer in zijn ogen (door het delier), en dat maakt het allemaal voor mij zo moeilijk omdat ik hem niet meer herken vergeleken met het plaatje dat ik van hem in mijn hoofd heb.

Ik denk dat veel mensen het moeilijk zouden vinden om hun vader (die altijd de man was waar ze op terug konden vallen in geval van nood) zo te zien. Het geeft aan dat ook hij sterfelijk is en dat is iets dat ik wel wist natuurlijk maar nooit echt bij stil had gestaan, zelfs niet bij zijn vorige operaties.

Ouders worden net als elk ander mens ouder, en gaan op een gegeven moment dood.
Ik heb er op zich niet zo'n moeite mee dat ze ouder worden, maar wel nu ik de sterfelijkheid onder ogen zie. Die twee dingen horen nu eenmaal bij elkaar, maar tot afgelopen week toe had ik die emotionele verbinding niet en nu ik die wel heb moet ik er mee leren omgaan en dat is zwaar.

Er zijn in mijn directe omgeving meer mensen overleden die erg dicht tot mij stonden, maar dat was voor mij feitelijk en ik heb er dus ook geen moeite mee gehad.
Alleen nu ik het zo met mijn vader mee maak is het ineens anders en ben ik gewoon bang dat hij doodgaat. Eigenlijk vind ik het erger dat hij misschien een zielig hoopje mens blijft, dan dat hij zou overlijden omdat ik het dan af kan sluiten ipv misschien nog vele jaren een man bezoeken die in mijn ogen mijn vader niet meer is. En dan heb ik het niet eens over het verdriet dat mijn moeder heeft en waar ik ook weer wat van mee krijg. Deze reactie zal voor veel mensen onbegrijpelijk en egoistisch zijn, maar zo is het nou eenmaal voor mij.

Het is soms moeilijk om het er met anderen over te hebben, want ik redeneer soms anders dan "normale" mensen. Mijn vrouw kent mij door en door dus daar kan ik gelukkig goed mee praten en die steunt mij zo goed als zij kan.

Aangezien het hele gebeuren mij enorm veel energie kost en ik niet in de buurt woon, worden veel dingen al door mijn broer en schoonzus gedaan (op bezoek gaan, sommige financiële zaken, boodschappen e.d.). Dus wat uit handen gegeven kon worden aan de rest van de familie is al gedaan. Ik hoef niet veel te doen maar hetgeen dat ik doe raakt en belast mij enorm veel, wederom omdat het op emotioneel vlak is en daar ligt mijn zwakke punt in deze situatie.
Ik heb de komende week een gesprek met mijn begeleider/hulpverlener die mij helpt de dingen te relativeren door er samen met mij op een whiteboard een schematisch overzicht van te maken (soort van pictogram verhaal zeg maar), dus dat zit wel goed.

Ik ga niet naar het ziekenhuis toe om op bezoek te gaan bij mijn vader zolang hij nog niet helder genoeg is om normaal te reageren naar mij toe (hij zal er waarschijnlijk toch niets of niet veel van mee krijgen), en wij moeten elke keer toch weer 1,5 uur rijden om daar te komen en de combinatie van die 2 dingen is funest voor mijn energie en stabiliteit. Tevens ga ik er niet heen omdat ik dan telkens weer een knauw krijg.

Ik ben eigenlijk de enige die op een dusdanig niveau (en objectief, want ik laat mij niet meeslepen door mijn gevoelens) gesprekken met de artsen kan voeren om het later in een Jip en Janneke taal uit te kunnen leggen aan anderen, omdat ik daar nu eenmaal goed in ben en die contacten wil ik ook zo houden. Ook al kost het mij energie, het levert het ook weer op omdat ik mijn moeder en andere mensen duidelijk kan maken wat er precies aan de hand is en wat er aan gedaan wordt (ben perfectionist en controlfreak en MOET alles weten van de artsen om zo duidelijkheid te creëren voor mezelf zodat het plaatje in mijn hoofd compleet is) en als ik dat allemaal weet kan ik het ook duidelijk uitleggen naar anderen toe.

Het niet kunnen omgaan met het onverwachte en onvoorspelbare, is het zwaarste in dit hele gebeuren. Ik probeer nu die 2 dingen los te laten maar die zijn een onderdeel van mijn (autistische) persoonlijkheid en de handvatten die ik dagelijks hanteer om er mee om te gaan kan ik nu amper vasthouden door gebrek aan energie waardoor ik weer verval in mijn kernautisme.
Het is op zich niet erg om ASS te hebben vind ik, ik heb een dusdanige intelligentie die mij helpt om trucjes aan te leren om in het dagelijkse "normale" leven te kunnen functioneren en vaak merken mensen niet eens dat er een "Autist Inside" is.

Als mijn vader zo blijft als nu, dan zal op een gegeven moment mijn plaatje van hem langzaamaan aangepast worden naar de persoon die hij nu is ipv wie hij was. Maar het gevoel van "die meneer is mijn vader niet" dat zal blijven al weet ik verstandelijk dat hij natuurlijk wel mijn vader is. Ik laat de komende weken langzaam aan mij voorbij gaan en probeer het van mij af te zetten, omdat de kans zeker aanwezig is dat hij uit het delier gaat komen. Tevens heb ik mijn moeder aangegeven dat zij niet elke dag hoeft te bellen als zij op bezoek bij mijn vader is geweest en er zijn geen enorme veranderingen te vertellen, want dat trek ik simpelweg niet.

De dood is onoverkomelijk en voor mij ook een feit. Alleen is het nog nooit zo dichtbij gekomen als nu en dan ook nog eens in combinatie met een aandoening waardoor mijn vader eerst verandert in een zielig hoopje mens, en dat maakt het moeilijk. Ik zou er minder moeite mee hebben als hij een auto-ongeluk zou krijgen en dan acuut komt te overlijden.
Maar goed dit is puur een uitleg want ik ben er van overtuigd dat mijn vader nog lang niet dood gaat, en hopelijk uit zijn nu al bijna 4 weken durende delier komt.

Het bovenstaande geeft mijn inziens aan waarom ik zo weinig energie heb de laatste tijd.

Mezelf serieus nemen.

Komende zondag zouden wij normaal gesproken naar de dagbouwmijn Garzweil in Duitsland gaan. Helaas heb ik moeten besluiten om het af te zeggen, want ik voel mezelf te slecht.

Dat ik het dagje uit afgezegd heb is voor mij al een hele overwinning, want ik neem mezelf serieus en luister naar mijn lichaam en geest en dat is iets waar ik heel veel moeite mee heb. Ondanks dat ik weet dat ik er goed aan heb gedaan, voelt het toch niet goed. Ik heb het gevoel dat ik mijn vrouw en schoonouders teleurstel al weet ik dat dat niet het geval is.

Ik kan weinig tot geen prikkels hanteren, en de reis naar Garzweil en de indrukken van het landschap en machinerie die ik dan opdoe zijn ook prikkels. Dus het enige logische besluit is de afspraak te verzetten naar volgende maand (dat is de laatste rondrit/bezichtiging dit jaar in Garzweil) of volgend jaar te gaan (de dagbouw daar duurt tot 2044 dus we hebben nog wel even de tijd).

Mededeling

Voor de trouwe lezers van mijn blog.

Het is niet dat ik geen interesse in jullie heb dat ik niet reageer op jullie blogs, reacties of e-mail, maar simpelweg gebrek aan energie.
Het hele gebeuren omtrent mijn vader kost mij zoveel energie dat ik net genoeg heb om overeind te blijven. Ik probeer wel afleiding te zoeken maar dat is moeilijk, misschien zondag een uitstapje naar onze oosterburen en dat is dan ook alles. Verder lig ik alleen maar wat op de bank of op bed, of ben in de tuin aan het rommelen om mijn gedachten te verzetten.

Hopelijk gaat het snel weer wat beter met mij, dan kan ik weer reageren e.d..

De vrouw die kan denken als een koe

Gisteren de documentaire over Dr. Temple Grandin weer eens bekeken.
Deze autiste zet zich in voor een diervriendelijkere manier van behandelen van beesten zoals koeien. Zij ziet door haar oog voor detail dingen die "normale" mensen niet zien, en heeft zo installaties ontworpen om slachthuizen en veeboerderijen diervriendelijker te maken (mijn inziens tegenstrijdig, maar het gaat haar er om de dieren zo min mogelijk te laten lijden).

Vooral de knuffelmachine





die zij ontworpen heeft (met als uitgangspunt een machine om runderen stevig vast te houden tijdens het brandmerken of geven van injecties)

is voor haar een ideaal apparaat om tot rust te komen en de chaos in haar hoofd te dempen.
Ik zelf heb die behoefte niet, maar een vriendin van mijn vrouw had die behoefte wel en kon ook heel goed begrijpen dat zo'n machine rust en veiligheid zou geven.

Crisis, frustratie door emoties.

De afgelopen week is voor mij heel zwaar geweest. De operatie bij mijn vader is lichamelijk goed geslaagd, alleen geestelijk is het slecht en daar is tot op heden geen verbetering in gekomen. Hij krijgt sinds vandaag sondevoeding omdat hij niet wil eten en zo teveel verzwakt, en tevens is sinds vandaag een deel van zijn medicatie waar hij mede zo suf van wordt stopgezet.

Gisteren zijn wij weer op bezoek geweest bij hem, en op het moment dat ik de kamer binnenkwam en hem in bed zat liggen/zitten toen had ik zoiets van "die red het niet lang meer". Later hebben ik en mijn moeder hem nog wat laten drinken (want ook dat doet hij niet), maar er zat niet veel leven in. Op sommige momenten kon hij wel een soort van grapje maken, maar of hij het bewust deed of niet dat was niet te zeggen.

Ik hoop natuurlijk dat het afbouwen van de heftige medicatie er voor zal zorgen dat hij minder verward is, want zoals hij er nu aan toe is is gewoon slecht. Ik kan niet tegen de pijn om mijn vader zo te zien, en ik heb steeds minder energie om nog op bezoek te gaan en dat doet pijn omdat ik hem graag wil zien maar het niet aankan.

Gisteren voordat wij naar mijn vader gingen zijn wij bij mijn moeder op bezoek geweest om haar te steunen en tevens om haar op te halen om naar mijn vader te gaan.
Na terugkomst uit het ziekenhuis zijn wij in de tuin gaan zitten (in tuinstoelen). Op een gegeven moment voelde ik mezelf enorm rot (de frustratie mbt de emoties kon ik niet meer onderdrukken) en ben bij hun in de tuin het een en ander gaan snoeien wat nog moest gebeuren, ik moest gewoon mijn frustratie kwijt. Daarna ben ik de e-mail van mijn vader gaan ophalen en de filmpjes die ik bij het vorige bezoek van hem gemaakt heb op zijn pc gaan zetten.

Na het eten zijn wij (mijn vrouw en ik) 15 minuten bij mijn broer op bezoek geweest om even over mijn vader te praten en om wat op te halen. Daarna zijn wij bij iemand langs gegaan die nog een plant had staan die wij wel wilden hebben, en die heb ik uitgestoken en meegenomen. Toen zijn wij doorgereden naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen ben ik de planten gaan verzorgen, en op een gegeven moment liet mijn vrouw een van de honden buiten. Dat kon ik al niet hebben maar ik kon er niets van zeggen omdat ik "op slot" zat. Ik schijn iets gezegd te hebben van "dat het zielig was voor de andere hond dat hij niet naar buiten mocht" en daarna liet mijn vrouw de andere hond ook buiten. Ik wilde de honden helemaal niet buiten hebben omdat ik rust nodig had vanwege de frustratie en overprikkeldheid.
Er kwam een buurman naar buiten en onze honden rende er naartoe om hem te begroeten, ik riep ze terug maar ze wilden niet luisteren en toen wilde ik nogmaals roepen en liet ik de zak tuinaarde over de stenen in de tuin vallen en toen ging de knop om bij mij. Ik heb niet in de gaten gehad dat mijn vrouw de honden al aan het terughalen was, zo erg zat ik in mijn aanval (hoor ik net pas van haar want ik kan mezelf er niets van herinneren). Ik raakte dusdanig overprikkeld dat ik een frustratie/woede aanval kreeg en de honden naar huis gejaagd heb. Eenmaal bij de voordeur aangekomen wilden ze nog niet luisteren en toen heb ik de kleinste hond een tik tegen haar kont gegeven en haar naar binnen gedirigeerd. De andere hond volgde vanzelf want die voelde al aan in wat voor staat ik was.
Ik was zo gefrustreerd/agressief dat mijn vrouw enorm bang en in paniek raakte (mijn gedrag triggerde bij haar bepaalde dingen mbt haar problematiek) en mij uit de weg ging. Ik ben verder gegaan met tuinieren in de voortuin en toen dat klaar was ben ik nog 1,5 uur in de achtertuin aan het tuinieren geweest omdat ik mijn frustratie kwijt moest. Ik MOEST tot rust komen!!!

Toen ik uit getuinierd was ben ik weer naar binnen gegaan en ben wat op internet gaan doen. Mijn vrouw vroeg mij om bij haar en de honden (die nog steeds bang waren van mij) op de grond te gaan zitten en ze samen te knuffelen. Ik heb dat gedaan en tevens mijn excuus aangeboden aan de honden. Mijn vrouw stelde mij voor om samen te gaan douchen om op die manier dicht bij elkaar te zijn, en daar heb ik haar mijn excuus aangeboden en hebben wij het heel even over mijn grenzen gehad. Daarna zijn wij even op bed gaan liggen en hebben zij mij duidelijk gemaakt dat ik NOG BETER op mijn grenzen moet letten omdat ZIJ anders ingrijpt. Zij was niet boos op mij o.i.d. omdat zij heel goed begreep in welke staat ik mij bevond en wat de aanleiding tot mijn uitbarsting was (ik prijs mezelf gelukkig met mijn vrouw).
Ik heb haar wel moeten beloven dat ik nog beter op mijn grenzen ga letten en mezelf wat dat betreft nog serieuzer ga nemen, want stel dat wij wel zwanger worden en een kind op de wereld zetten dan mogen zulke uitbarstingen nooit of te nimmer voorkomen. Ik voelde mezelf wel rottig omdat ik in principe zelf verantwoordelijk ben geweest voor mijn uitbarsting, ik had immers beter op mijn geestelijke en lichamelijk signalen moeten letten.

Toen ik 's middags voelde dat ik wat MOEST gaan doen, had ik al moeten besluiten om naar huis te gaan. Maar nee, ik wilde persé het schrikdraad van klimop ontdoen, en de e-mail/filmpjes afhandelen, bij mijn broer even wat praten, en nog de plant ergens uitsteken en meenemen. Het was voor mij allemaal afleiding van mezelf (en het volgen van de planning), en dat is een verkeerde beslissing geweest.

Nadat ik mijn vader zag bij binnenkomst in zijn kamer, had ik eigenlijk al moeten omdraaien en naar huis moeten gaan, dat was namelijk het punt waarop ik de controle over mijn emoties verloor en enorm veel energie nodig had om niet door te draaien wat later dus alsnog is gebeurd. Ik ga voorlopig niet meer naar mijn vader toe, tenzij hij bij zijn positieven komt. Ik kan het emotioneel niet verwerken en dat uit zich in frustratie.

Gelukkig heb ik een hobby gevonden waar ik veel frustratie en gevoel in kwijt kan, en dat is tuinieren. Heerlijk met mijn handen door de aarde wroeten en de planten verzorgen, en dan in de loop der tijd zien hoe de planten gaan groeien e.d.. Ik ben er zelfs over aan het denken om misschien eens bij tuinders te gaan vragen of ze hulp nodig hebben in de kas o.i.d., maar dan moet het wel om het verzorgen van exotische planten gaan want anders vind ik er niets aan en verveel ik mezelf en dan kan ik nog mijn gevoel er niet in kwijt.

P.S.
Toen wij woensdagmiddag naar het ziekenhuis gingen, zijn mijn vrouw en ik even naar de afdeling psychiatrie gegaan om door te geven dat ik HFA heb als diagnose en dat het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bij mijn vader vandaan komt. Men was blij met in de informatie en ik heb mijn GSM nummer gegeven voor het geval dat ze nog meer informatie wilde hebben.
Nar terugkeer van het ziekenhuis werd ik gebeld door de psychiater die mijn vader behandeld en hij wilde nog wat extra informatie hebben. Hij was heel blij met de informatie en heeft mij wel drie maal bedankt ervoor, want het mogelijke autisme bij mijn vader kan van belang zijn m.b.t. het verwerken van emoties en prikkels en de medicatie die hij nu krijgt. Mijn vader kreeg Haldol om rustig te blijven tijdens zijn delier, en dat hebben ze nu afgebouwd als ik het goed begrepen heb.

Blind voor autisme

Ik kwam deze pagina op internet tegen en vind het enorm interessant wat daar beschreven wordt.

Tot zover mijn bijzonder lang bericht

Huilen nader dan het lachen

Het huilen staat mij nader dan het lachen op dit moment, en ik heb emoties waarvan ik niet weet wat ik er mee moet.
Ik lig in bed maar mijn hoofd is een chaos, en ik heb dus maar een extra "happy"pil ingenomen om op die manier rust te krijgen. Het doet mij zo enorm veel pijn dat mijn vader niet behandeld wordt zoals ik het zou willen en zoals het zou horen (met respect), dat ik er het liefst nu nog heen zou rijden en dan bij hem op de kamer zou gaan slapen al zou het op het beton zijn dat maakt mij niets uit. Ik hoop dat mijn vader snel helder is, want dan kan hij weer voor zichzelf opkomen (heeft hij geen problemen mee).

Bezoek ziekenhuis

Vanmiddag zijn mijn vrouw en ik mijn moeder op gaan halen om naar mijn vader te gaan die in het ziekenhuis ligt ivm een pneumonectomie (longverwijdering).

Het was voor mij een enorm moeilijk bezoek, omdat mijn vader in een delier is door de medicatie en/of het verwijderen van de long, en dus (op zeldzame heldere momenten na) geheel niet de man is die ik in mijn gedachten heb. Hij is net een tegendraads kind dat zijn zin niet krijgt, want hij wil telkens uit bed en dat mag hij absoluut nog niet zonder begeleiding en ondersteuning van twee verpleegkundigen.
Toen wij daar op bezoek waren moest ik regelmatig streng tegen hem optreden om hem in bed te houden. Het streng optreden heb ik totaal geen probleem mee, maar dat ik mijn vader als een bijna dood vogeltje in bed zie liggen wel. Het vreemde is dat hij vlak na de operatie wel helder was en zelfs mijn moeder heeft gebeld om te zeggen dat de operatie geslaagd was.

Een aantal malen ben ik van de kamer afgegaan omdat ik er niet meer tegen kon om hem als een moeilijk klein kind te moeten behandelen. De momenten dat hij helder was waren heel kort maar toch wel hoopgevend. Er is nu begonnen met het afbouwen van zijn medicatie, en hopelijk zorgt dat ervoor dat hij wat meer "normaal" gaat worden. Het enige waar ze niets aan kunnen veranderen mbt het delier is de impact die de pneumonectomie op zijn lichaam heeft gehad want dat kan ook voor een delier zorgen (organisch psychosyndroom).

Bij zijn vorige operatie 4 jaar geleden is alles goed gegaan, maar dat was dan ook een niet zo zware ingreep (stuk van de dikke darm verwijderd ivm kanker). Na die operatie en een aantal chemokuren is hij wel vergeetachtiger geworden, en dat frustreert hem enorm.

Mijn vrouw leest net iets voor dat misschien interessant is voor de arts(en). Er staat dit:

Predisponerende factoren
• leeftijd > 60 jaar
• hersenaandoeningen (bijvoorbeeld dementie)
• operatie (met name open-hartchirurgie, heupoperaties en transplantaties)
• psychiatrische voorgeschiedenis (psychose, delier)
• misbruik van alcohol of drugs in de voorgeschiedenis
• gebruik van (verschillende) geneesmiddelen (tegelijk)
• te weinig prikkeling van zintuigen (sensore deprivatie) of juist overprikkeling

Op hersenaandoening na kan mijn vader voor alles in aanmerking komen, maar het belangrijkste is misschien het laatste: "te weinig prikkeling van zintuigen (sensore deprivatie) of juist overprikkeling". Er is het vermoeden dat ik het autisme van mijn vader ge-erft heb, en als hij dus door de operatie en bijwerkingen van de medicatie juist overprikkeld is geraakt dan kan dat mede een oorzaak van het delier zijn.
Het vervelende is dat ik niet in de buurt woon, anders zou ik morgen of overmorgen een gesprek met de arts aanvragen en hem dat voorleggen. Morgen mijn moeder maar even bellen en het er met haar over hebben en dan maandag misschien een van de artsen bellen.

Over de verpleging wil ik het eigenlijk al helemaal niet hebben want dan raak ik zwaar gefrustreerd, maar ik moet het kwijt. Op 1 jongedame na waren ze allemaal sacherijnig en kortaf. Mijn vader had eergisteravond in zijn bed gemorst met koffie en de verpleging gaf hem op zijn kop omdat hij niet had moeten morsen. Hoe kun je dat nu verwachten van iemand die een delier en een enorm slechte motorische coördinatie heeft? Elke keer als mijn vader iets morst in bed of iets anders waar hij niets aan kan doen, dan wordt hij afgebekt en als klein kind behandeld. Toen ik dat hoorde van mijn moeder en van de vrouw die bij mijn vader op de kamer ligt, moest ik mezelf beheersen om niet enorm boos te worden en ik ben even een stukje gaan lopen in het ziekenhuis om zo de frustratie te onderdrukken.
Het liefst zou ik bij hem op de kamer slapen om zo over hem te waken, maar dat is niet alleen voor mij een geestelijk onmogelijke opgave, tevens kan het gewoon niet omdat ik geen patiënt ben. Ik ben nog steeds zwaar gefrustreerd vanwege de onbeschofte manier waarop men mijn vader daar behandelt (heeft), en ik wil de komende week (nu ik er over nadenk) toch weer even bij hem op bezoek om te kijken hoe ze hem behandelen etc.

Het heeft mij heel veel energie gekost vanmiddag, en het liefst ga ik er ook voorlopig niet heen (tevens om ze een enorme afstand bij ons vandaan wonen) maar anderzijds wil ik er juist wel heen. Mijn hoofd is enorm chaotisch nu, en ik probeer zoveel mogelijk prikkels te vermijden.

9 feiten mbt ASS

Op een weblog kwam ik het onderstaande tegen:

Er zijn gewoon een aantal dingen die je moet accepteren als je met een ASS'er samenleeft en alleen jijzelf kunt bepalen of je dat kunt. Toch zijn er dingen die je daarin gunstig kunnen stemmen. Zoals bedenken dat:

1 Een ASS'er niet egoïstisch maar egocentrisch is en daardoor niet (snel) aan jou kán denken

2 Een ASS'er moeilijk gevoelens uit, maar ze daarom niet minder heeft

3 Een ASS'er veel behoefte heeft aan tijd alleen, maar toch veel van je houdt

4 Een ASS'er af en toe kwetsend uit de hoek kan komen terwijl dat niet de bedoeling is en hij eigenlijk gewoon verdrietig of paniekerig is

5 Een ASS'er niet reageert op subtiele aanwijzingen en jouw hints dus niet begrijpt

6 Communicatie met een ASS'er absolute duidelijkheid vereist

7 Een ASS'er absoluut niet van veranderingen en verrassingen houdt

8 Een ASS'er met vakanties, vrije dagen, verjaardagen en feestdagen extreem gespannen is en daardoor snel aangebrand

9 Dat er zoveel leuks nog over is om van te genieten als je je niet teveel richt op de tekortkomingen.

Ik heb er verder niets aan toe te voegen, het zijn voor mij 9 feiten.

Een (nieuwe) leuke hobby

Vorig jaar waren mijn vrouw en ik bij een tuincentrum, en daar zag zij een bananenplant staan die zij graag wilde hebben. Wij hebben de plant gekocht en in een pot gezet in de achtertuin. De plant deed het redelijk goed, maar aangezien het al bijna einde zomer was had hij niet zoveel tijd meer om te groeien. Toen de eerste vorst een feit was stierven de bladeren af, en heb ik de stam tot net boven de aarde afgesneden en de plant op zolder gezet. Wat ik niet verwacht had, was dat de plant door de warmte op zolder al weer snel is gaan groeien, en na 4 maanden was de plant al zo’n 40cm hoog en kwamen er twee kleine plantjes naast te staan, de plant had dus “gejongd”

Ik ben niet zo’n tuinier dus die plant heb ik gewoon regelmatig water gegeven (in het begin te vaak teveel zodat er wat bladeren zijn gaan rotten) en toen de laatste vorst dit jaar geweest was weer buiten gezet. Toch vond ik het ergens wel leuk dat die plant twee stekjes had, en ben ik mezelf op internet gaan inlezen m.b.t. het verzorgen en stekken van de specifieke bananenplant. Ondertussen had mijn vrouw nog een mooie bananenplant gezien, en die zijn wij dus wezen halen. Ik heb ook die plant in een pot in de tuin gezet, en af en toe wat water gegeven. Ik merkte dat ik toch steeds meer plezier begon te krijgen in het verzorgen en zien groeien van de bananenplanten, en ik ben de eerste plant dan ook gaan stekken. Er zaten toen al 4 stekjes aan de moederplant en die heb ik verwijdert. 1 stek brak ik en die is overleden, en de andere drie heb ik in allemaal in potjes gezet met wat aarde.

Daarna was mijn interesse dusdanig groot dat ik ze goed ben gaan verzorgen en onderhouden. De moederplant heeft daarna nog 3 stekjes gegeven en ook die heb ik nu in potten staan zodat ze kunnen groeien. Op een gegeven moment was ik ergens op internet en zag ik een posting over een bananenplant en ben dat gaan lezen. Zo ben ik in contact gekomen met iemand die hele grote plant in de tuin heeft staan, en die persoon heb ik gevraagd om een stek van die plant en die krijg ik als het goed is de komende week binnen. N.a.v. de foto’s die mij toegestuurd zijn door die persoon heb ik met mijn vrouw samen overlegd en besloten om de twee grote planten en de eerste stek (die ondertussen ook al 50cm hoog was) in de “volle” aarde in de tuin te zetten. Dat is nu 1 week geleden en de planten gedijen blijkbaar enorm goed want ze hebben in 1 week tijd allemaal bijna twee volgroeide bladeren erbij gekregen.

Ik heb de smaak te pakken, en ga de stekjes die er nu al zijn de komende winter op zolder zetten (met pot) en door laten groeien. De stek die ik van die persoon op internet krijg zet ik er ook bij, en als die volgend jaar na de laatste vorst groot genoeg is plant ik die in de voortuin. Ik had nooit verwacht dat ik zoiets leuk zou vinden. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn vrouw zei toen wij de eerste plant kochten “jij mag hem fijn gaan onderhouden, want ik zie dat niet zitten”. Nu mag zij er bij wijze van spreken alleen maar naar kijken, want het zijn “mijn kindjes”

Ik vind het een erg leuke hobby, en heb er al veel over gelezen. Helaas heb ik erg veel moeite met mezelf afremmen, want het liefst lees ik de gehele dag of nacht door om op die manier zoveel mogelijk informatie over de bananenplanten te verkrijgen en op die manier alles te weten. De komende winter ga ik ze prepareren, en als het goed is groeien ze dan volgend jaar verder waar ze dit jaar gestopt zijn en kunnen de planten behoorlijk hoog en groot worden. Ik denk er ook al over om een paar zaden te kopen van leuke bananenplanten, en te gaan proberen die op te laten komen. Dat is op zich best lastig want qua temperatuur komt het best nauw. Maar goed, het lijkt mij leuk.

De ene plant is een Musa Basjoo, en de andere plant is een Ensete Ventricosum Maurelli, De plant die er waarschijnlijk nog gaat komen is de Musa Sikkimensis.

Ik heb er wel foto's van, maar die kan ik hier niet plaatsen omdat ze ook al ergens anders op internet staan en ik een mogelijke link wil voorkomen.