Verduisterende rolgordijnen

Vanmiddag even naar IKEA geweest om verduisterende rolgordijnen te kopen. Aangezien ik vaak zoveel last van het licht heb overdag, kwam mijn vrouw met het idee (n.a.v. mijn vorige posting) om verduisterende gordijnen op te hangen. Dan heb ik als het goed is overdag geen last van het licht als ik wil ontspannen op de slaapkamer om de prikkels te verminderen.

Zal ze morgen ophangen en dan ben ik benieuwd hoeveel licht er daadwerkelijk tegengehouden wordt door de gordijnen. Als ik er met een felle zaklamp op schijn dan komt er geen licht doorheen dus zou goed moeten zijn.

Weer iets waardoor ik beter zou kunnen ontspannen overdag, gelukkig.

Dagen worden weer langer

Ze dagen worden weer steeds langer (althans in een dag zit voor mij nog steeds 24 uur, maar ik bedoel met dag de tijd van de dag dat de zon zichtbaar aanwezig (en ja ik weet dat de zon altijd schijnt en dat de aarde draait en dat er daardoor dag en nacht is)).

Ik vind het jammer dat de dagen langer gaan worden en dat het langer licht blijft 's avonds. Overdag krijg ik gewoon veel prikkels van de geluiden en het licht, en daarom ben ik altijd blij als het weer donker wordt zodat ik kan ontspannen.
Het wandelen met de honden is 's avonds heerlijk omdat er minder geluiden zijn en geen zonlicht dus minder visuele prikkels. Dan kan in principe in de zomer e.d. ook, maar dan zijn er 's avonds meer mensen op de straat e.d. en dus meer geluiden.
Aan de andere kant is het ook wel weer fijn dat het straks weer warmer gaat worden (over een paar maanden of zo), want dan kan ik weer gaan genieten van de planten die ik verzorg en probeer te kweken en dat is ook fijn.

Zo heeft elk jaargetijde voor mij zijn voor en nadelen.

Vanavond moest ik echt even wandelen om mijn hoofd te ordenen, want ik had een documentaire gekeken van 2 uur en 9 minuten (Zeitgeist) en dat moest ik allemaal even op een rijtje zetten. Heerlijk als ik dan met de honden lekker kan wandelen en ontspannen.

Leuk filmpje mbt kerstcadeaus inpakken

De "feest"dagen

Jawel het is weer zover, de "feest"dagen zijn een feit.

Ik zet feest bewust tussen aanhalingstekens omdat de dagen voor mij geen feest zijn. Vanmiddag drie cadeautjes ingepakt en ik ben 45 minuten bezig geweest. Het roept enorm veel prikkels bij mij op om het netjes te doen e.d., en ik was weer eens te eigenwijs om het aan mijn vrouw te vragen (want die was al andere dingen aan het doen en daar wilde ik haar niet bij storen vond ik).
Ik heb de muziek maar hard aangezet zodat ik mijn eigen gedachten overstemde en zo het ik het martelwerk toch redelijk kunnen volbrengen (eigenwijs figuur dat ik ben ).

De dagen zijn anders, de winkels zijn dicht terwijl het gewoon donderdag en vrijdag is, er is heel veel verlichting en kerstmuziek (zie ook ons muziekblog), en naar mijn mening gemaakte vriendelijkheid. Normaal gesproken zijn de mensen niet zo aardig en alleen tijdens deze dagen wel, beetje hypocriet vind ik, maar goed ik doe mijn ding en probeer zo goed als ik kan mezelf te conformeren met het "kerstgevoel" omdat mijn vrouw het wel leuk en gezellig vind (en voor haar doe ik tenslotte nagenoeg alles ).

Het is niet dat ik een ongezellige ouwe vent ben of zo, maar ik kan mezelf het "kerstgevoel" gewoon niet inleven (lachen, ik een autist die het over inleven heeft). Gelukkig kan ik wel begrijpen dat andere mensen de dagen leuk vinden, dus ik heb er wat dat betreft vrede mee.

Vanavond bij de Griek wezen eten met mijn vrouw, en dat was heerlijk en intiem en dat was ENORM fijn. Als ik naar haar kijk, dan weet ik waarom ik met haar ben getrouwd zo'n bijzonder mooi (innerlijk en uiterlijk) mens is zij.
Begin ik misschien toch sentimentele feestdagen gevoelens te krijgen

Of ik een post als deze (of die van voorgaande jaren rond deze tijd) volgend jaar of een van de jaren erna nog eens zal posten weet ik niet, ik denk het eigenlijk niet want dan verval ik elk jaar in herhaling en dat schiet ook niet op.


Voor de mensen die wel aan de feestdagen "doen",

fijne kerstdagen en een fijn en gelukkig nieuwjaar

(al zal ik voor die tijd misschien nog wel wat posten, ik kan het maar gehad hebben )

Gemis en verdriet.

Ik was ergens op internet iets over katten aan het lezen en kwam bij een topic terecht van iemand die de kat had moeten laten inslapen.

Acuut bevond ik mij weer op het moment dat ik afscheid moest nemen van "mijn" kat.
Het voelt helemaal niet lekker, ik heb al die tijd geen verdriet gehad e.d. maar nu merk ik dat ik toch zoiets voel. Ik mis hem enorm.
Wij hebben nu nog drie katten, maar geen van hen kan hem vervangen. Ik denk dat het zal moeten slijten.

"Een neger in het dorp"

Gisteren zag ik weer eens dit plaatje van een boek op internet:



Ik heb het boek zelf niet gelezen (wel op internet gevonden waar het over gaat, en daar word ik niet vrolijk van), maar het gaat mij om de illustratie.

Toen ik het boek jaren geleden voor het eerst zag, voelde ik mezelf er niet prettig bij maar wist niet waarom. Nu ik het boek gisteren weer zag ben ik gaan onderzoeken waar de gevoelens vandaan komen.

Wat zie ik:

Ik zie een donker getinte man warm ingepakt in een lange broek, lange jas en sjaal die een soort aktetas tussen zijn linkerarm en zijn lichaam geklemd houdt en zijn rechterhand in een jaszak verbergt.

Ik zie een jongen en een meisje die met open mond en grote ogen kijken naar de getinte man, het meisje draagt een jas met daaronder een rokje, majjoo

mail·lot [majjoo]
het, de maillot (mannelijk), de maillots

elastisch kledingstuk, dat bestaat uit een broekje met lange
kousen eraan

, sokken en klompen.
De jongen draagt een jas met daaronder een korte broek, lange sokken en klompen en heeft minstens 1 hand in een broekzak.

Er zijn geen bladeren aan de bomen, en de daken van de huizen zijn bedekt met een laag sneeuw en er zijn witte wolken in de lucht.

Conlusie:
Dit alles geeft mij aan dat het winter is en dus koud moet zijn. Alleen de jongen draagt een korte broek en dat is nou niet de warmste kleding voor in de winter.

Wat mij als eerste opviel aan de illustratie, is de gezichten van de kinderen terwijl ze naar de donkere man kijken. Ik zie verbazing alsof er een afwijkend en vreemd iets loopt (wat in die tijd ook zo was, want zo vaak liep er geen neger in een klein dorp rond heb ik begrepen uit de recensies van het boek). En juist dat voelt vervelend voor mij.
Het doet mij denken aan mijn jeugd en dat ik ook vaak bekeken werd alsof "jij hoort er niet bij, jij hoort hier niet, jij ben vreemd, etc." en dat was niet alleen mijn gedachte maar dat werd ook geuit door anderen.
Het geeft mij een gevoel van eenzaamheid en verdriet, omdat iemand nagekeken wordt om zijn "anders" zijn en dat is herkenbaar.

Raar dat een simpele illustratie uit 1964 zoveel met mij kan doen, maar interessant om eens onderzocht te hebben

Vrienschappen aangaan en onderhouden

Als er voor mij iets erg moeilijk is, is het wel het aangaan en onderhouden van vriendschappen.
Niet dat ik geen vriendschappen zou willen hebben (of heb), maar eerder van "wat moet/wil ik er mee"? De sociale regels zoals die gelden bij vriendschappen die herken ik niet of snap ik slecht.
B.v. ik leer iemand kennen en spreek die af en toe omdat wij enige raakvlakken hebben. Als ik die iemand langer dan 1 week niet "spreek" dan houdt het voor mij op, simpel omdat ik niet weet waar ik het dan over moet/wil hebben. Elke ontmoeting met die persoon die langer geleden is dan b.v. 1 week, is voor mij een nieuwe kennismaking omdat er in die week zoveel verandert kan zijn dat ik niet weet waar ik het over moet/wil hebben, er zit als het ware een vreemd persoon voor mij (er vanuit gaande dat de persoon zit, maar voor dit stukje tekst hanteer ik die gedachte).

Aan de andere kant als iemand mij aandacht geeft en ik ben b.v. te moe om 1 week geen aandacht terug te geven, dan voel ik mezelf rot omdat ik voor mijn gevoel dan de ander te kort doe omdat er nou eenmaal contact gehouden dient te worden omdat ik anders het "contact" verlies en mezelf vervreemd. Zo zijn er mensen die ik jaren geleden voor het laatst in het echt heb gezien maar waar ik nog steeds contact mee heb, en die ik eigenlijk wel weer eens wil ontmoeten. Ik durf dat niet aan omdat ik niet weet waar ik het over wil/moet hebben, en omdat ik bang ben dat er van mij verwacht wordt dat ik na dat bezoek vaker contact opneem of op bezoek kom (terwijl daar best wel weer eens een paar jaar tussen kan zitten).
"Out of sight, out of mind" is een Engels gezegde, maar dat klopt niet bij mij. Dat ik iemand jaren niet zie betekent niet dat ik niet aan die persoon denk, maar ik heb gewoon geen behoefte aan persoonlijk contact (als in "niet via internet, maar ik het echt").

Zo heb ik op internet ook een aantal mensen die ik redelijk ken, en het voelt voor mij niet goed als ik weken c.q. maanden niets te melden heb aan hen. Ik krijg dan het gevoel dat ik het teleurstel omdat ik geen interesse toon.
Ik ben bezig met mezelf aan te leren om het de mensen in kwestie duidelijk te maken dat als ze langere tijd niets van mij lezen of horen, ze gerust een e-mail mogen sturen met de vraag waarom ze niets van mij vernemen. Alleen maak ik ze wel duidelijk dat ik niet iemand ben die regelmatig contact houdt, ik ben een beetje van de latente vriendschappen zeg maar

Voor degene die ook mijn weblog lezen, ik stuur jullie geen e-mail want jullie lezen het hier al

Update mbt posting "Wat vindt u van mijn weblog".

Wowwwww, al die positieve reacties had ik dus niet verwacht (ook via e-mail en mensen die op hun eigen weblog reageren mbt mijn bericht).
Blijkbaar zie ik dus idd 2 "mindere" reacties als een afwijzing van mijn persoon en weblog, terwijl dat dus duidelijk niet hoeft omdat niet elk mens hetzelfde is en wat voor de een deprimerend is, kan voor de ander normaal zijn.
Het is duidelijk dat ik er dus een beetje veel naast zit wat inschatten van de bezoekers betreft.
Dank jullie allen voor de reacties, ik leer er weer van en het geeft mij steun.

Groeten,

John

Vertaalslag

Ik ben al een lang tijd aan het bedenken hoe ik het volgende op mijn weblog wil zetten omdat het voor mijn vrouw niet zo leuk kan zijn, maar ik kan het niet fijner verpakken dan dat ik nu doe.

De laatste tijd begin ik mij steeds meer te realiseren waar een van de negatieve gevoelens vandaan komt die ik ervaar.
Mijn vrouw en ik communiceren in principe enorm goed, maar toch heb ik de laatste tijd steeds meer moeite om mezelf aan te passen en om mijn bedoelingen e.d. duidelijk te maken. Het "vertalen" naar "niet ASS taal" kost mij enorm veel moeite en dat is mij aan het opbreken. Als zij bijvoorbeeld iets ziet dat €7,99 kost en zegt dat het €8,- kost, dan moet ik mezelf enorm inhouden om dat niet te verbeteren omdat het niet €7,99 kost maar €8,- en met een verkeerd bedrag is mijn "plaatje" onjuist. Ik "praat" dan in mijn hoofd tegen mezelf dat het €8,- kost en dat het geen nut heeft om dat tegen mijn vrouw te gaan zeggen, en zo probeer ik het voor haar prettiger te maken omdat ik haar niet verbeter. Dat was maar 1 van de voorbeelden, ik heb er nog veel meer maar ik neem aan dat mijn boodschap wel duidelijk is nu.

Ik merk dat ik steeds meer verlang naar de tijd dat ik vrijgezel was omdat ik toen aan niemand verantwoording hoefde af te leggen en volop tegen mezelf kon praten en vertrouwd letterlijk kon zijn e.d.. Nu ervaar ik beperkingen omdat het voor mijn vrouw o.a. vervelend is als ik hardop tegen mezelf praat omdat zij niet weet of ik het tegen haar heb of niet, en om elke keer aan te geven dat ik het tegen mezelf heb is een nagenoeg onmogelijk taak omdat ik het vaak niet eens in de gaten heb als ik het toelaat om mezelf te kunnen zijn.

Ook het emotionele deel is een beperking en een punt van stress voor mij, omdat ik vaak niet voel wat zij bedoeld maar wel geleerd heb wat een bepaalde lichaamshouding bij haar betekend en ik dus moet gaan redeneren wat zij eventueel kan voelen maar het dus niet begrijp en ik er dus regelmatig volledig naast zit.
Dit houd ook in dat ik soms niets voel bij haar emoties en dat ik mezelf rot voel omdat ik haar niet kan steunen vanuit mijn gevoel, ik kan haar niet "lezen" zeg maar. Dat ik mijn aangeleerde reactie dan toepas is voor haar wel fijn (b.v. een arm om haar heen, of een knuffel geven) maar voor mezelf is het alsof ik tegen mezelf lieg, omdat het niet eerlijk is aangezien ik niet "voel" maar acteer. Zij vraagt dan soms ook wel eens "doe jij dit omdat jij het voelt, of omdat jij geleerd hebt om zo te reageren", en dan is het voor mij moeilijk om het laatste te vertellen (al probeer ik het meestal wel te doen en kost het mij enorm veel energie om dan eerlijk te zijn) omdat zij zich dan nog rottiger en eenzamer gaat voelen.

Als ik in de "fout" ga en zij zegt dat zij baalt van het kut autisme b.v., dan doet mij dat veel pijn en schiet ik in de verdediging en dan sluit ik mezelf volledig af om zo verdere schade aan mezelf en onze relatie te voorkomen. Ik heb er ook niet voor gekozen maar "heb" het nou eenmaal wel. Dat begrijpt zij ook enorm goed, maar soms moet haar stress er ook uit. Dat kan ik wel begrijpen, maar het doet wel pijn en zorgt ervoor dat ik mij steeds een stapje verder terugtrek in mezelf tot het moment dat ik niets meer deel en onze relatie bekoeld is. Meestal is zij dan de enige die mij uit die situatie kan "halen" door toch energie in mij te steken en mij in het hier en nu te krijgen door tegen mij te praten.

Al die "kleine" dingen zorgen ervoor dat ik mezelf beperkt voel. Aan de andere kant heb ik veel leuke dingen met mijn vrouw en wil ik haar niet kwijt omdat ik van haar hou, dus dat is normaal gesproken in een balans. Alleen de balans slaat de laatste maanden teveel door naar het negatieve en dat is verontrustend. Het constant aanpassen aan anderen doe ik al heel mijn leven, en ik heb er eigenlijk schoon genoeg van maar schijnbaar hoort het zo te zijn en heb ik daar gewoon moeite mee.
Ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan. Aan de hulpverlening heb ik niet veel (op de persoon na die ik via mijn PGB inhuur) omdat die mij niet begrijpen of kunnen geven waar ik naar op zoek ben. Ik zoek iemand die precies begrijpt waar ik moeite mee heb, en die mij daar in kan begelIJden (woordspeling) en steunen. Het is voor mij behoorlijk persoonlijk en ik deel dit niet zo maar met iemand, wel op internet aangezien niemand mij persoonlijk kent (op mijn vrouw en onze ouders, mijn broer en vrouw, en iemand die ik ken van internet na).

Verder proberen wij wel leuke dingen te doen zoals een weekje naar zee (wat figuurlijk in het water is gevallen), of binnenkort met de trein weg naar een expositie en de Hortus Botanicus in Amsterdam. Ik wilde alleen mijn gevoel even posten en zo duidelijk in mijn hoofd scheppen voor mezelf en de mensen om mij heen.

[Update]
Net een goed gesprek met mijn vrouw gehad over het bovenstaande. Ik ga toch proberen om via de hulpverleenster duidelijkheid te krijgen mbt het bovenstaande. Het is tevens een feit dat wij 24 uur per dag op elkaars lip zitten/hangen e.d. en dat dit ook niet bevorderlijk is voor onze relatie omdat wij teveel verweven zijn op die manier.
Ik wil ook meer buiten de deur gaan doen, en daar zijn wij nu mee bezig met onze hulpverleenster, dus ik moet even proberen af te wachten waar het toe gaat leiden en proberen mijn negatieve gevoelens even te parkeren.
[/Update]

Wat vindt u van mijn Weblog?

De titel van dit bericht is tevens de vraag die ik stel in de poll die aan de rechterkant van mijn blog staat.

Ik zie nu dat er weer gestemd is op "Deprimerend" en dat doet pijn. Ik probeer juist zo eerlijk, duidelijk en vrolijk mogelijk over te komen, en blijkbaar ben ik dus (want ik typ over mezelf) voor sommige mensen deprimerend en dat had ik niet verwacht.

Weer thuis

Vandaag weer thuis gekomen na de week "vakantie". Ik merk dat de spanningen nu pas hun uitweg gaan vinden naar mijn lijf toe, want ik ben heel druk in mijn hoofd en enorm gespannen in mijn spieren.
Ik hoop dat ik hier wel wat rust kan vinden, want de rust die ik zo hard nodig heb kreeg ik niet in onze "vakantie".
Het is eigenlijk enorm vreemd, wij gingen op vakantie om rust te krijgen maar door omstandigheden is de kans groot dat wij thuis meer rust zullen "vinden".
Ik ben blij dat ik thuis ben, maar anderzijds "voelt" het niet goed omdat ik nog steeds geen rust heb.

Het geld van de "verpeste" vakantie is eigenlijk weggegooid geld, en dat zal ik de tandarts laten weten ook. Zo mag hij fijn de rekeningen betalen die wij hebben moeten maken door zijn klungelwerk. Wij zijn niet zo rijk, dus elke euro is welkom en als hetgeen waar wij zo naar uit keken dan ook nog eens verpest wordt door een ander dan ben ik helemaal niet te genieten.

Verder heb ik nu niet zoveel te melden. Oh ja 1 ding nog wel, de vervolgcursus mbt Autisme gaat van start over 2 weken, en jawel precies op hetzelfde moment als de cursus die mijn vrouw en ik nu volgen. Over goede planning gesproken bij het GGzE . In overleg is nu besloten dat ik iets later instroom in de cursus, maar eigenlijk voelt het niet goed want ik wil de andere deelnemers graag bij de start van de cursus ontmoeten zodat ik een beeld kan vormen van de mensen.
Van de persoon die mij een andere cursus (ik cursus wat af ) zou gaan geven heb ik twee weken geleden alleen een leesbevestiging gekregen op mijn vraag wanneer de cursus weer begint en of ik nog ingeschreven sta (communicatie is niet de sterkste kant van het GGzE), dus zal ik de komende week zelf maar weer gaan bellen en uitleggen dat ik niet tegen onduidelijkheid kan (zouden ze toch moeten weten daar bij het autisme-team ).

Hopelijk kan de vakantie nu echt beginnen

De tandarts had op zich wel goed werk geleverd zaterdagmiddag, maar helaas zaten de tanden 's avonds al weer los. Ik heb onze eigen tandarts een sms gestuurd, maar die reageerde zondagmiddag pas. Met hem afgesproken dat hij maandag de tandarts hier zou bellen om te overleggen. De tegenslagen waren nog niet voorbij, want 's middags had de kat een meningsverschil met een van de honden, en rond 22:00 uur bleek dat er pus uit zijn oog kwam. Ik heb de dierenarts gebeld en gelukkig konden wij daar even later terecht en is de kat behandeld. €64,- armer zijn wij weer terug naar het huisje gegaan.
Vanmorgen heeft de tandarts de tanden goed vastgezet en hopelijk was dat de laatste tegenslag en kan ik nu gaan ontspannen, want tot nu toe ben ik enorm gespannen.

[Update 02-12 00:53 uur]
De brug is weer losgekomen, het lijkt erop dat een van de pijlers (waar hij op vast moet zitten) iets te lang is waardoor een hefboom effect ontstaat en de brug los komt. Van vakantie is nu geen sprake meer, die is volledig verpest. Vandaag onze eigen tandarts maar weer bellen, en hopen dat ik rustig kan blijven want ik ben spreekwoordelijk in staat om hem iets aan te doen.
Ik heb de rust zo hard nodig ;-(
[/Update]