Emotionele achtbaan

Vandaag zijn mijn vrouw en ik naar de gynaecoloog geweest voor een echo. Mijn vrouw is namelijk weer zwanger (nu 7 weken en 2 dagen), en wij wilden weten of de zwangerschap deze maal positief is.
En dat is het dus .

Wij waren zo enorm bang dat het weer mis zou gaan, dat ik geprobeerd heb mijn emoties uit te schakelen omdat ik anders snel overprikkeld zou gaan worden. Maar wat mij de eerste zwangerschap wel lukte, lukte nu dus niet. De afgelopen 3 weken leefde ik van dag tot dag en naar de echo van vanmiddag toe. Nu ik het hartje heb zien kloppen (of iig iets zien bewegen waar de gynaecoloog van zij dat het het hartje was) is het voor mij een feit dat wij zwanger zijn van een levend iets.
Nu kan ik proberen toe te geven aan mijn emoties, al ben ik nog steeds bang dat de zwangerschap weer fout zal gaan. En zo'n emotionele klap komt hard aan bij mij al uit ik dat meestal niet omdat ik niet weet hoe ik dat moet doen.

Ik weet niet wat ik allemaal voor emoties voel, maar ik weet wel dat ik overprikkeld ben. Ik ga de komende dagen zoveel mogelijk rusten en mijn emoties en gedachten gewoon als een wervelstorm door mij hoofd laten gaan om zo alles op zijn plaats te krijgen en veel praten met mijn vrouw als ik dat nodig heb. Ik vind het nog steeds onwerkelijk dat de zwangerschap positief is, maar ben er enorm blij mee .

Het vruchtje is nu 8,7mm groot (of klein, het is maar hoe je het bekijkt) en zal de komende tijd enorm snel groeien.


(klik op de foto voor een groter fomaat)

Nu rust.