Cursus, casemanager, 9 maandenbeurs

Zo.

Het is al weer even geleden dat ik wat op mijn blog gepost heb. Niet dat er niets gebeurt is, maar ik had er gewoon geen energie voor (nu eigenlijk nog niet maar ik wil toch wat kwijt). Dat is ook de reden dat ik niet op andere blogs gereageerd heb, dus dan is dat ook weer gelijk duidelijk.

Vorige week maandag ben ik gestart met de cursus "werken met eigen ervaring". De eerste cursusdag was een kennismakingsdag en tevens werden er groepsregels opgesteld door de cursisten. Afgelopen maandag is begonnen met het vertellen van de eigen ervaring, dat is niet verplicht maar wel zo fijn om te doen want dan weten de anderen ook wat voor persoon ik ben en wat mijn "problematiek" is.

Het was voor mij een heftige dag, omdat ik opgesloten zat in mezelf (op mijn eigen onbewoonde eilandje zeg maar. En ja ook al was ik op dat eiland dan nog was het onbewoond want ik was er maar tijdelijk en woon daar niet) en geen tot weinig contact kon maken met anderen. Tijdens de eerste pauze vroeg de cursusleidster of het wel lekker met mij ging, en die toenadering had ik net nodig van vanaf mijn onbewoonde eiland de boot te pakken naar het vaste land (mijn omschrijving van hoe het voelde).
Gelukkig stelde zij mij op mijn gemak en kon ik naar het "vaste land" toe varen.
Toen ik eenmaal op het "vaste land" was ging het een stuk beter met mij en kon ik actief deelnemen aan de cursus.

Dat ik zo in mezelf gekeerd was had te maken met mijn vermoeidheid omdat ik de dag ervoor de toekomstige kinderkamer geheel van behang en los zittend stucwerk ontdaan had en niet op mijn grenzen gelet had dus oververmoeid geraakt ben.

Ik heb mijn verhaal gedaan en er waren diverse vragen over autisme en hoe ik de dingen beleef en zie e.d. en daar heb ik antwoord op gegeven. De vraagstellers waren enorm blij met mijn duidelijke uitleg, dus dat heb ik goed gedaan.
Volgende week is er geen cursus ivm carnaval (waar ik overigens niets aan doe omdat ik het een onzinnig iets vind).

Vandaag had ik weer een gesprek met mijn hulpverlener, en als gelijk bij binnenkomst vertelde hij mij voorzichtig dat er een casemanager voor mij gevonden is na 2 jaar wachtlijst. Ik schrok er enigszins van ook al wist ik dat het moment ooit zou komen.
Ik wil eigenlijk helemaal niet weg bij mijn huidige hulpverlener, omdat wij exact op 1 lijn zitten en ik mezelf nog nooit zo fijn en veilig heb gevoeld bij een hulpverlener.
Het is een feit dat een casemanager van het autismeteam meer direct gerichte hulp kan bieden mbt vragen en oplossingen dan mijn huidige hulpverlener, maar toch voel ik een beetje pijn en verdriet dat ik hem moet gaan verlaten. Het is weer wennen aan een andere hulpverlener, en dan maar hopen dat wij op 1 lijn zitten. Tevens is het een hulpverleenster met een Turkse naam, en als er iets is waar ik niet tegen kan is het mensen die met een buitenlands accent spreken. Ik heb daar enorm veel moeite mee omdat het geen correct Nederlands is en niet "hoort". Ik loop nu wel erg ver op de zaken vooruit, want ik heb haar nog niet eens ontmoet maar het is wel iets dat mij bezig houd.

In maart hebben mijn huidige hulpverlener, ik en mijn toekomstige casemanager een gesprek om te kijken of wij bij elkaar passen. Daarna heb ik met de casemanager een paar individuele gesprekken, en als het dan "klikt" dan volgt er de overdracht van de ene hulpverlener naar de andere.
Ik heb er over gedacht om de casemanager gewoon af te wijzen, dan kan ik bij mijn huidige hulpverlener blijven, maar dat zou niet eerlijk zijn dus dat doe ik maar niet.
De tijd zal het leren hoe het allemaal zal gaan verlopen. IK VIND HET ENG, HEEL ENG, en het huilen staat mijn nader dan het lachen.

Morgen naar de 9 maandenbeurs in de RAI te Amsterdam, ben benieuwd of ik de drukte aan kan en of het leuk is.