Fijn weekeinde

Afgelopen zaterdag hadden wij vrienden van mijn vrouw op bezoek met hun twee kinderen van 5,5 en 3,5 jaar. Het was druk, enorm druk, maar wel gezellig.
Ik vond het heerlijk om die kleine mensjes te zien met hun eigen persoonlijkheid en mening, en om er contact mee te hebben. Het geeft mij een enorm fijn gevoel om met die kinderen te spelen e.d., en dat doet mij goed. Het geeft mij tevens veel positieve gevoelens mbt de toekomst.

Het voelt ook goed aan dat wij enige tijd geleden besloten hebben om ons sociale netwerk te gaan verruimen (er was namelijk GEEN sprake van een netwerk). De angst om mensen te ontmoeten wordt nu al minder merk ik, en ondanks de drukte die zulke dagen vaak veroorzaken leveren ze enorm veel op. Wij zijn goed bezig.

Mijn vrouw merkte op "het is aan jou (als het niet weet) niet te merken dat jij een ASS hebt". Dat klopt ook wel want ik heb geleerd hoe er mee om te gaan. Sociale praatjes (koetjes en kalfjes) daar ben ik geen ster in. Sterker nog ik weet vaak niet eens wat mensen willen of bedoelen. Waar het voor "normale" mensen vanzelf gaat om een gesprek gaande te houden of onderwerpen aan te dragen, daar moet ik bij na denken.
Ik zie het als iemand die b.v. een CVA heeft gehad en waarvan het aansturen van een of meerdere ledematen niet meer "vanzelf" gaat. Als die persoon b.v. zijn/haar arm wil op tillen moet die daar bewust aan denken en het als een opdracht aan zijn/haar brein doorgeven. Zo gaat het bij mij ook met de sociale praatjes. Ik moet continu antwoorden bedenken op hetgeen wat mijn gesprekspartner zegt, en dat is ZWAAR vermoeiend. Vandaar dat ik het liefst ook niet van die sociale praatjes doe, en als ik ze wel doe, ze dan tot een minimum beperk. Ik ben er vaak wel goed in, zodat mensen niet merken dat ik er veel moeite mee heb.