Autisme en het zoeken naar raakvlakken

Gisteren zijn mijn vrouw en ik naar het noorden des lands gereden om naar een internet vriendin van mijn vrouw te gaan. Het was voor ons beiden de eerste keer dat wij die vriendin en haar gezin in het echt gezien hebben, dus het was enorm spannend.

In het begin was het aftasten van elkaar en daar heb ik mezelf aardig door heen geworsteld, omdat ik daar van nature geen held c.q. ster in ben. Daarna heb ik raakvlakken gezocht zodat ik met de mensen kon praten over diverse dingen, en ook dat is goed gelukt. Op de terugweg verbaasde mijn vrouw zich er wederom over dat aan mij niet te merken was dat ik een ASS heb. Dat klopt ook wel want ik heb handvatten geleerd om met bepaalde situaties om te gaan. Ik was aan het einde van de middag enorm moe en had barstende hoofdpijn van het continu "scannen" van de mensen en de situaties om raakvlakken te vinden. Wat bij de meeste mensen vanzelf gaat, moet ik continu bij nadenken helaas. Tel daar de ruim 420km die ik gereden heb bij op en dan zal het wel duidelijk worden dat ik nu dus doodmoe ben.

De autorit op zich was al zwaar, want er waren vele werkzaamheden op de route en (zoals het een gemiddelde autist betaamt) dat leidde mij constant af. Ik moest mezelf constant concentreren op mijn voorgangers en/of de weg om zo mijn aandacht op het verkeer te kunnen blijven houden. Mijn vrouw had ook wel auto willen rijden, maar die was erg moe en die heb ik maar laten slapen.

Het was eng om de "nieuwe" mensen te ontmoeten, maar het was een fijne en geslaagde middag en het zijn fijne en aardige mensen. Het gaat goed de laatste tijd met de sociale contacten, en ik ben dan ook trots op mezelf en mijn vrouw.