Accepteren van mijn "beperkingen" doet pijn.
Komende vrijdag zou ik met mijn schoonvader naar de Luchtmachtdagen gaan, maar helaas heb ik af moeten zeggen 
.
Het is de laatste tijd zo druk geweest voor mij, dat ik nog steeds te weinig energie heb om de prikkels (die ik die dag gegarandeerd op doe) te filteren. Het doet echt pijn dat ik die afspraak moest afzeggen, ik had mezelf er enorm op verheugd om samen met mijn schoonvader vliegtuigen e.d. te gaan kijken. Het is iets dat ik schitterend vindt (de straalvliegtuigen dan, want de propeller vliegtuigen vind ik maar niets), en waar ik echt naar uit keek.
Het accepteren van mijn "beperking" is iets waar ik al lang mee bezig ben maar wat niet op schijnt te schieten zo lijkt het voor mij. Het doet gewoon pijn op te realiseren dat ik sommige dingen niet (meer) kan, of niet meer kan doen zonder ruim van te voren mijn leven zo in te plannen dat ik er energie voor overhoud. Gelukkig heb ik geleerd van de afgelopen drukke periode en weet ik nu wat ik in het vervolg niet meer moet doen 
, maar toch doet het pijn dat ik vrijdag niet naar de Luchtmachtdagen toe kan.
De volgende keer plan ik het allemaal een stuk beter iig, zodat ik energie over heb voor dat evenement.
4 reacties:
Leren, leren, leren Mopje. Weer een ervaring erbij. Misschien nog meer met mij overleggen wat écht belangrijk is voor je, zodat je meer overzicht hebt en betere keuzes kunt maken?
Ik vind het heel erg spijtig en verdrietig voor je dat je zo tegen je beperkingen aanloopt, ik gun je zoveel meer.
Het enige dat je kunt doen is heel goed op je grenzen letten en dingen doen waar je je goed bij voelt, of dat nou slapen, rusten, lezen, schilderen, tuinieren is. En telkens blijven overwegen of je iets aankunt ja of nee. Doe je dat wel genoeg, of ga je gewoon als iets gepland staat OMDAT het gepland staat? Misschien kunnen we hier nog wat aan sleutelen samen?
In ieder geval, ik hou vreselijk veel van jou en ben nog steeds hartstikke trots op je. Je bent gewoon een toffe vent.
Liefs
Je echtgenote/mama van jouw kindje
Tja ik blijf het triest te vinden omdat ik precies dezelfde klachten heb en dat dan hier te lezen. Ik herken me valkuilen wel, maar kan niet accepteren het zo is. Dan ook nog de reactie van je vrouw, Ik ben blij dat er begrip is bij haar, maar toch maak ik me zorgen voor jullie want een kind erbij is zeker een zware kluif als autist (te veel en te vaak dingen die anders lopen zoals je ze in je hoofd hebt, wat weer bakken energie kost) Ik spreek uit ervaring, juist die dingen die ik dacht te hebben(gezin, baan) ben ik verloren door me beperking.
Maar goed jullie hebben al wel hulp (in hoevere dat nog blijft, getuige je vorige topic)dat had ik destijds niet.
Ik baal ervan! Ik moest dit even kwijt.
Patrick
Hallo,
Jammer dat je tegen je beperkingen aanloopt. Maar jij neemt een beslissing "ik wil meer sociale contacten"en geef je dan ook 100%. Allemaal begrijpelijk maar niet haalbaar blijkbaar.
Als je nu de volgende keer iets wilt en je geeft je 50% dan is het misschien haalbaar?
En dan is het misschien allemaal voor 100% leuk :-)
In ieder geval hoop ik dat je nu je rust neemt voor de bevalling zodat je samen heerlijk kunt genieten van jullie meisje.
Liefs Nessie
Hoi John
Je blijft jezelf tegen komen als je idd 120 % blijft geven want zo werkt dat vaak bij jullie.
In ieder geval bij ons(mijn mannen)
Ze doen/deden dit beide en vallen steeds weer neer hierdoor,putten zichzelf uit,mijn vriend kan er wel beter mee omgaan nu...door medicatie??(toch aangeleerd?)
Ons zoontje minder die moet ik echt doorlopend afremmen dit heb ik bij W ook altijd gedaan.
Je hebt iemand nodig die tegen je zegt dat je iets niet moet doen en je af moet remmen,anders red je het niet heb ik het idee,bij mijn vriend ben ik altijd zijn rem geweest,je moet dit zelf leren het is wel te doen maar idd ook accepteren dat het zo is(niet tegen vechten)is ook een proces van jaren heb ik ervaren w ziet het nu in dat het echt zo werkt.
Doordat jullie geen 100 maar 120% of meer moeten geven bij een activiteit/onderneming moet je van te voren sparen anders is je emmertje al vol voordat je begint en stroomt het emmertje over.
Dus steeds het emmertje al legen net boven de helft.. en niet tot de rand laten vollopen.
Dit moet je leren is heel moeilijk om dit te doen een schema kan je daar wel bij helpen het staat dan op papier en je ziet dan als je teveel in hebt gepland of laat je hulpverlener meekijken hierin,dit is beter dan je partner vindt ik!Want die wordt hier anders ook door belasd,ik spreek uit eigen ervaring dus...poeh!
Maak je schema idd voor 50 % vol ook al lijkt dit weinig het is genoeg vaak leggen jullie ook nog de lat veel te hoog voor jezelf,dus kom je op 150% uit tel maar uit twee emmers vol en krijg die nog maar eens leeg.
Ik hoop dat je me nog begrijpt,maar je hebt echt iemand nodig die je daar mee helpt om daar inzicht in te krijgen je weet het verstandelijk wel heel goed,maar het uitvoeren is vaak moeilijk heel moeilijk,zo blijkt wel.
Iemand die voor jou de grenzen mee uit zet want dit is vaak heel moeilijk om dit zelf te doen het is niet duidelijk waar de grens ligt.
Een beetje lange reactie ...grt Angeline
Een reactie plaatsen