Cursus en sociale omgangsvormen

Sinds 2 weken doen mijn vrouw en ik een cursus "Samen Bevallen".

Wat is Samen Bevallen voor een cursus?
Samen Bevallen is een cursus die sinds 1983 bestaat en waar cursisten over het algemeen zeer tevreden over zijn. Het speciale is dat de partner alle cursusavonden mee komt en dat hij/zij, alle informatie krijgt die belangrijk is om te weten als aanwezige bij een bevalling. Bovendien leert de partner diverse vaardigheden waarmee hij/zij kan helpen en ondersteunen tijdens de bevalling. Er is ruim aandacht voor informatieoverdracht, het stellen van vragen, het bespreken van onzekerheden en het oefenen van ontspanning, ademhaling, houdingen, perstechniek, pershoudingen en massage.

De cursus op zich is leerzaam en de cursusleidster is een leuke en grappige vrouw die de zaken met dusdanig veel humor zonder de ernst uit het oog te verliezen uitleg dat iedereen het snapt.

Zoals altijd heb ik veel moeite met de sociale interacties in de groep. Ik weet mezelf geen houding te geven en als ik dan ook nog eens naast iemand op een bank moet zitten (was verder geen plek meer) dan voel ik mezelf enorm onveilig. Meestal ben ik stil en terug getrokken en laat alles aan mij voorbij gaan. Gisteren gebeurde dat ook maar ik had het in de gaten, ik ben toen bewust vragen gaan stellen (waar ik eigenlijk zo goed als het antwoord al op wist) om zo voor mijn gevoel een discussie of gesprek te starten. Dat viel blijkbaar in goede aarde (ik gebruik wat spreekwoorden in dit bericht ), want n.a.v. mijn vragen merkte ik dat anderen de uitleg daarop door de cursusleidster ook interessant vonden.

De cursusleidster heeft helaas een harde schelle stem, en aangezien ik al een paar dagen overprikkeld ben kon ik dat geluid niet filteren en kwam het keihard binnen in mijn hoofd en daar had ik veel last van. Gelukkig was de eerste (theorie en uitleg) helft van de cursusavond zo voorbij en konden wij bepaalde oefeningen in praktijk gaan brengen, dan is het meestal enorm rustig en wordt er weinig gepraat dus dat was rustiger voor mij.


Tijdens de pauze is er ruimte voor iedereen om een praatje te maken, en laat ik daar nu net problemen meet hebben. Ik merk dat ik nog steeds (al oefen ik de laatste tijd enorm veel) heel veel moeite heb met het contact opbouwen en vooral onderhouden met andere mensen, ik heb vaak het gevoel dat die mensen meer plezier in hun leven hebben omdat ze zonder meer met andere mensen kunnen omgaan. Dat doet wel eens pijn en vandaar dat ik hard aan het oefenen ben om juist wel contact te zoeken met mensen. Er zal altijd wel een stukje van mijn handicap aanwezig blijven (vooral wanneer ik moe en/of overprikkeld ben en mijn aangeleerde handvatten niet vast kan houden), maar ondanks dat het dan "gedwongen" aanvoelt ga ik toch het contact met andere mensen aan omdat ik niet als "vreemd" gezien wil worden.
Dit alles kost mij ENORM veel energie, en ik moet heel goed op mijn grenzen letten om overprikkeling te voorkomen.

Tot zover.