Aanvulling op "Weer thuis".
Dat ik weer thuis ben wil niet zeggen dat ik alle ellende (het gelieg en schenden van vertrouwen) van mijn ouders al vergeten ben, integendeel het is nog net zo heftig aanwezig als voor mijn opname merkte ik vanmorgen. Ik had ook niet de verwachting dat dat allemaal opgelost zou zijn na een opname op de PAAZ, dus dat was iig geen tegenslag.
Toen ik uit bed kwam om onze dochter te verzorgen was alles nog lekker in orde, ik was wel moe en onze dochter huilde mij bijna doof (grapje) maar dat was geheel geen probleem. Toen de verzorging e.d. achter de rug was ben ik de was gaan doen, en terwijl ik de was aan het afhalen en opvouwen was dacht ik aan de honden en gelijk aan mijn schoonouders (want daar verblijven de honden nu) en toen hoe blij en trots zij zijn met en op onze dochter.
En toen begon het, van de gedachte aan de trots e.d. van mijn schoonouders dacht ik automatisch aan mijn eigen ouders en de gedachte dat mijn ouders door hun eigen keuzes hun kleindochter waar ze enorm gek op zijn (of waren dat weet ik dus niet) nooit meer zullen zien zoals het er nu uit ziet. Niet dat die situatie mij pijn doet, maar wel het gevoel van verraad en verdriet dat er aangekoppeld is en dat hakte er spreekwoordelijk keihard in bij mij. Ik was nog niet klaar met de was maar stond te trillen op mijn benen en ik wist dat ik moest gaan stoppen met wat ik bezig was. De laatste dingen heb ik snel in de wasmand gelegd en ik ben naar beneden gegaan en heb helaas weer een Oxazepam in moeten nemen om de overprikkeling te dempen.
Het zal nog lang duren eer dat ik die ellende een plek heb gegeven denk ik, en tot die tijd moet ik enorm goed opletten dat ik mezelf niet mee laat sleuren in de negatieve spiraal die door die gedachten veroorzaakt kan worden.
Met dank aan mijn ouders.
5 reacties:
Hoi John
Fijn dat je weer thuis bent,
idd vervelend dat je "dat" van je ouders niet uit je hoofd kunt zetten(is ook niet mogelijk het zijn immers toch je eigen ouders waar het om gaat.)
Grappig om te lezen van dat jij "de was" aan het doen was(opvouwen e.d.),w doet dat hier ook vaak en hem wordt het ook soms ineens teveel en "gooit"dan alles in de mand en moet dan stoppen.
Meestal ruim ik het op want dat wordt hem gewoon teveel,verliest het overzicht,en moet stoppen.
Hopelijk komt het bij jullie ook allemaal weer goed en kunnen jullie met de nieuwe afspraken verder.
Grt Angeline
Ja John, het is logisch dat dit nog in je hoofd rondspookt. Dat is ook een verwerkingsproces en helaas zal altijd blijven steken.
Maar gaandeweg zul je het een plaatsje kunnen geven en er je weg in vinden en dan kun je er wel mee omgaan. Dat heeft echt de tijd nodig.
Ik begrijp, dat je op die momenten overspoeld wordt door emoties en je overprikkeld raakt. Wat goed van je, dat je dan de boel gewoon laat liggen en gaat doen wat goed is voor jou. Je grenzen bewaken.
liefs, Annieta
Ja,ik verdoe mijn tijd niet meer om te zeggen dat alles tijd nodig heeft, john.
Beste John,
Ik ben vandaag op je site terechtgekomen en dat heeft me een hoop inzicht gegeven. Zeker je eerste berichten over diagnose en dergelijke. Ik zit sinds een week of wat thuis. Ik kan niet meer tegen al die prikkels en mensen. Hoofd zit vol en draait alle kanten op. Ik ben bezig met een diagnostiek onderzoek naar mijn klachten. Veel wijst op het ass. Ik ben nu niet echt goed instaat om helder te denken of te schrijven. Volgende week gesprek met psychiater en hoop dat ik weer wat rust krijg. Sorry voor de anonimiteit maar heb geen account. Ik probeer om bij wat meer rust wat beter te communiceren. sterkte en groet pjotr. En bedankt voor het helder omschrijven van je klachten en de oorzaken daarvan.
Hallo John,
Ik hoop dat je wat rust hebt en naar omstandigheden alles redelijk goed met je gaat. Ik wil graag op deze plek het een en ander vertellen. Ik ben zoals gezegd sinds enkele weken uit de running. Ik ben voor mezelf aan het achterhalen waar de oorzaak inzit. Ik was altijd al gespannen en voelde me niet een met de wereld maar ik kon me toen nog terugtrekken en op mijn manier plezier halen uit het leven. Sinds enkele maanden nam ik vaak de donderdag en vrijdag vrij omdat ik dat nodig had. Ik voelde me dan erg schuldig omdat men dan natuurlijk zoude denken dat ik aan het feesten en zo was. Maar dat was het helemaal niet. Ik las dan gewoon veel over filosofie en over het onstaan van het leven en de zin daarvan. Ik had gewoon rust nodig om me voor te bereiden op de volgende werkweek. Tijdens een werkdag had in een strakschema. Voordat ik het huis uit kon was ik zo'n halfuur bezig met het controleren van knopjes en sloten. Werd steeds erger. Als ik thuiskwam sprak ik in mezelf een lijstje af, bijv: nu mail checken, magnetron aanzetten, sokken vast klaarleggen, vaste dingen op het internet checken en dat moest allemaal binnen een bepaalde tijd. Ik ging rond 18.30 uur naar bed. Daarnaast ben ik dus bezig met een diagnostisch onderzoek in het autismespectrum. Na zo'n gesprek bij de GGZ was ik helemaal kapot en werd me steeds meer bewust van mijn tekortkomingen in deze maatschappij. Ik kan dingen niet loslaten blijven malen in m'n hoofd. Voor ongeveer drie weken geleden lijkt het alsof er iets geknapt is en ik voordurend onder spanning sta. Ik ben soms bang dat ik mezelf of een ander wat aandoe. Ik kan erg agressief worden van geluid. Het licht is ook ernom intens. Ik kan ook steeds slechter tegen onrecht, hypocriet gedrag en het gemanupileer van mensen. Ik leef nu voornamelijk in de avonduren. Het is wat van de hak op de tak en heb een hoop nog niet benoemd. Ik ben benieuwd hoe het jouw afging toen je nog werkte.
Take care !
groet,
Pjotr
Een reactie plaatsen