Stukje levensverhaal

Mijn onrust is niet meer zo groot/heftig geweest sinds jaren geleden. Ik word wakker met het geluid van een wervelstorm met o.a. muziekgeluiden e.d. in mijn hoofd (net kermis), en het is net of ik veel geluiden die ik ooit gehoord heb herbeleef op die momenten.

Ik weet nog goed dat ik toen ik ongeveer 8 jaar was ook die drukte/onrust al had (al kon ik het in die tijd niet zo aangeven als nu en wist ik gewoon niet beter). Ik kon toen al niet stilzitten en was continu met van alles bezig. Waardoor de onrust er is weet ik niet, maar dat het meer dan lastig was is een feit. Vroeger had ik geen medicatie o.i.d. maar kon ik mijn energie wel grotendeels kwijt in "het kind zijn" en speelde ook veel. Haalde ook heel veel kattenkwaad uit, maar dat was juist spannend, en juist die spanning was weer ontladend. Ik had ook geen gevoel van angst als zodanig (goh wat herkenbaar, dat is nog steeds zo), en dat resulteerde in het doen van dingen die wel eens heel gevaarlijk voor mij konden zijn (van het klimmen gebouwen die in aanbouw waren, tot het spelen met vuur en bijna een school in de fik zetten e.d.).

Naarmate ik ouder werd veranderde mijn leven steeds meer, en werd er ook steeds meer van mij verwacht had ik het gevoel. Ik ging naar een hogere school en daar kon ik minder energie kwijt dan op de lagere school omdat er simpelweg minder tijd te besteden was buiten de lesuren. Rond deze tijd kwam ik ook steeds meer in aanraking met mezelf en dat was moeilijk omdat ik mezelf realiseerde dat ik anders was dan anderen.
Ik voelde mezelf eenzaam en probeerde bij diverse mensen contact te maken om toch ergens bij te horen, maar juist dat contact maken verliep niet altijd even goed omdat ik sociaal/emotioneel anders in elkaar zit dan anderen. Mijn onrust was er nog steeds en dat zorgde soms voor vervelende situaties omdat ik dan berispt werd (door mijn ouders of leerkrachten o.i.d.) terwijl ik mij van geen kwaad bewust was. Vaak kwam dat doordat ik weer eens impulsief handelde en mezelf van de geldende (sociale) regels niet bewust was (of deze simpelweg niet begreep omdat ze niet logisch waren) waardoor ik met die mensen in conflict kwam.
Ik heb dus ook veel dingen gedaan die een braaf kind niet hoort te doen, en sommige mensen vonden mij dan ook onhandelbaar, eigenwijs, eigenzinnig, irritant, brutaal etc..

Maar ik had ook een andere rustige, in veel dingen geïnteresseerd, aardige, lieve, kant maar die zag bijna niemand. Er zijn in mijn hele leven maar 3 leerkrachten geweest die mijn echte ik zagen en wisten hoe zij met mij om moesten gaan, en juist van die 3 leerkrachten heb ik het meeste geleerd. En van de "normale" mensen zijn er maar weinig geweest die mij konden doorgronden en snapten waarom ik zo druk en eigenzinnig was (ik kan mij er zo geen een herinneren iig). Ik kon mezelf ook volledig verliezen in boeken over b.v. natuur, techniek, wetenschap, en dat is nog steeds zo. Dat hyperfocussen heb ik trouwens nog steeds al is het wel stukken minder dan vroeger omdat de onrust nu zo groot is.

Vroeger raakte ik veel energie kwijt door "te spelen" en naarmate ik ouder werd door meer dingen te doen die mij prikkelde zoals kattenkwaad en ergere dingen uithalen, want van die adrenaline werd ik juist rustig. Toen ik rond mijn 16e jaar begon uit te gaan met vrienden kwam de alcohol in de plek voor het "spelen" en zorgde het voor veel rust in mijn hoofd en lijf. Het had ook een behoorlijk neveneffect en dat was dat mijn remmingen bijna helemaal wegvielen en ik helemaal niet meer bang of voorzichtig was voor wat dan ook met soms gevaarlijk en onwenselijke resultaten. Maar juist het wegvallen van mijn remmingen zorgde ervoor dat ik nog meer durfde te doen en daar kreeg ik weer een grotere kick van en dus rust. Het was een vicieuze cirkel waar ik heel lang in ben blijven hangen omdat die rustgevend en vertrouwd was. Naarmate ik mezelf steeds slecht ging voelen ging ik ook vaker en meer drinken, en dat is zo doorgegaan totdat ik mijn vrouw heb leren kennen en haar beloofde nagenoeg geheel te stoppen met het nuttigen van alcohol (ondertussen drink ik al 3 jaar geen druppel alcohol meer).

Van jongs af aan heb ik ook altijd veel gegeten en was dus dik waardoor ik door veel mensen ook werd gepest wat ik dus niet begreep waardoor ik mezelf nog eenzamer voelde als ik toen al deed. Dat eten was ook rustgevend en zo ben bleef ik dus ook wel dik omdat mijn moeder mij graag te eten gaf (kookte ook heerlijk). Op jonge leeftijd ben ik ooit veel afgevallen omdat ik moest lijnen en tevens tegelijkertijd in de groei kwam en ook nog eens ben gaan sporten. Daar kon ik ook een deel energie in kwijt maar ik voelde mezelf steeds meer gevangen in de heersende regels van de maatschappij. Er moest van alles maar kon te weinig had (en heb) ik het gevoel. Met als gevolg dat ik graag in mijn "eigen wereldje" vertoefde en de dingen deed die ik leuk of fijn vond, wat weer resulteerde in conflicten met b.v. mijn ouders.

Vanaf het stoppen van mijn snelle groei en het ongeveer gelijk beginnen van mijn "uitgaan" ben ik in gewicht weer aangekomen totdat ik 3 jaar geleden een drastische stap heb ondernomen om van mijn overgewicht af te komen (operatie). Helaas merk ik dus nu de onrust weer aan het toenemen is, dat ik weer aan het "troost eten" ben en ik dus weer ben aangekomen in gewicht. Ik merk dat ik de onrust probeer te dempen met het voeden van mezelf wat een fijn gevoel geeft en dus de onrust vermindert. Ik ben daar in het geheel niet blij mee, en hoop ook in de nabije toekomst dmv van training of medicatie mijn onrust te verminderen waardoor ik hoogstwaarschijnlijk ook minder aan "troost eten" zal doen. Ik weet waar het probleem zit maar ik kan er nu niets tegen doen merk ik.

Nu ben ik 42 jaar jong en weet ik veel meer over mijzelf dan ooit tevoren. Het doet pijn om te zien hoe men vroeger met mij omging of naar mij keek, en dat is een stukje rouw dat in mij aanwezig is en wat ik hoop ooit nog te kunnen verwerken. Ook hoop ik de onrust een plek te kunnen geven waardoor ik er mee kan leren omgaan.

Waarom ik dit stukje levensverhaal opschrijf, is om voor mezelf duidelijk te maken wat ik op dit moment voel en wat er aan onrust en emoties door mij heen gaat. Tevens probeer ik voor mezelf uit te zoeken wanneer ik de onrust als eerste ervaren heb en hoe ik er vroeger mee omging. Tevens probeer in de onrust een plek te geven in mijn leven, maar ik realiseer mezelf dus ook steeds meer dat het iets is dat altijd al bij mij is geweest en wat er ook altijd zal zijn.

Ik heb het vermoeden dat het gedoe met mijn ouders er mede voor gezorgd heeft dat de onrust in alle hevigheid is terug gekomen, en dat ik het nu onder ogen zal moeten zien om het een plek te kunnen geven. Dat de onrust er altijd geweest is moge nu wel duidelijk zijn.

Merk nu dat ik een beetje déjà vu gevoelens heb:
Kermis in mijn hoofd
(en zo zijn er nog meer links te vinden mbt onrust)