Op visite geweest

Vanavond (dat wil zeggen vrijdagavond) zijn mijn vrouw en ik op bezoek gegaan bij mensen die wij van een gezamelijke bezigheid kennen.
Die mensen had ik al sinds 2005 niet meer gezien, en ik had er ook niet zo'n contact mee als mijn vrouw dat had.

Ik vond het enorm eng om die mensen weer te ontmoeten, maar na aankomst viel de angst gelijk van mij af omdat het net als wij gewone mensen waren/zijn. Wij hebben iig genoeg raakvlakken om gespreksonderwerpen over te kiezen, en dat is dan ook veelvuldig gebeurd. Het was gewoon enorm gezellig.

Op een gegeven moment kwam ter sprake dat hun zoontje van 8 ADHD en PDD-NOS als diagnoses heeft. Toen er later aan mij gevraagd werd of ik werk, heb ik gezegd dat dat niet het geval is maar dat ik bezig ben met mezelf te oriënteren op de arbeidsmarkt en bezig ben met een cursus "Werken met eigen ervaring" mbt mijn autisme.

Toen die mensen over hun zoontje aan het vertellen waren, had ik enorm veel herkenning bij mezelf en dat gaf mijn vrouw ook aan (dat zij dat dus ook had mbt mij). Die mensen waren echt geïnteresseerd in mij en hoe ik met mijn autisme omga en dat was enorm fijn.
Ik vond het enorm fijn om wat ervaringen te kunnen delen, en tevens merkte ik dat ik het leuk vond om bij hun zoontje (die aan het knutselen was aan tafel) mee te kijken. Ik had graag mee willen gaan knutselen, maar dat leek mij niet gepast om dat voor te stellen aangezien het voor mij de eerste maal was dat ik daar op bezoek ging, en de kinderen mij nog niet konden.

Het was een enorm fijne ervaring (op bezoek gaan bij mensen) en wij willen dat (zeker met het oog op de toekomst) gaan uitbreiden naar andere mensen toe.

Nu ben ik door het vertellen e.d. doodmoe en daardoor enorm prikkelbaar, maar het was het zeker waard.



@ francky (zelfs hier heeft Twitter invloed :-D)

Dat zal ik ook gaan voorstellen de volgende keer, maar voor een eerste bezoek vond ik het een beetje vreemd (dat vond ik trouwens niet, maar het was een van mijn aangeleerde handvatten). Als ik mijn gevoel had gevolgd had ik de jongen gevraagd of ik mee mocht knutselen, maar ik heb geleerd dat het ongepast kan zijn om dat bij een eerste kennismaking al te doen.
Elke situatie is anders, maar ik hanteer mijn handvatten op zulke momenten ook al voel ik dat ik heel iets anders wil doen. Want stel dat ik de situatie verkeerd inschat, dan kan dat vreemd overkomen voor de anderen en dat wil ik niet.

Leren omgaan met overprikkeling

Ik ben begonnen met het leren omgaan met mijn overprikkelingen. In zoverre, ik ben altijd al aan het leren geweest, maar nu probeer ik het anders aan te pakken.

Even een opsomming van hoe het doorgaans gaat in mijn hoofd:

- Ik raak geprikkeld door b.v. geluiden, kleuren, drukke menigte, aanrakingen, geuren of een combinatie van een van die dingen.
- Ik kan de prikkels niet filteren en de prikkelingen bouwen zich op.
- Ik raak nu overprikkeld.
- Ik raak gefrustreerd omdat ik de prikkels niet kwijt kan raken.
- De frustratie reageer ik af op hetgeen dat mij op dat moment "lastig valt" of gewoon simpelweg alleen maar in mijn buurt is.
- Na de ontlading van de frustraties ben ik leeg en doodop en voel ik mezelf rot omdat ik de frustraties op iets of iemand heb afgereageerd terwijl dat of die er niets aan kon doen.

Ik ben nu aan het proberen om de prikkels wel binnen te laten komen (kan ik toch niet tegenhouden want ik kan niet filteren), maar om er bij stil te staan (is een gezegde, want ik hoef niet per se stil te staan, kan ook tijdens het lopen of autorijden o.i.d.) en ze te accepteren ipv van er tegen te vechten.

Op b.v. de 9 maandenbeurs heb ik dat toegepast om de dag gezellig te houden aangezien ik bij binnenkomst al overprikkeld raakte door de kleuren en geluiden e.d..

Ik krijg de prikkels dan binnen maar ik rem mezelf af in mijn hoofd en maak een schifting van wat het aller belangrijkst is en wat niet. In zeker zin bouw ik dan een filter in.
Het werkt eigenlijk net als een computer die teveel taken in een keer te doen krijgt, de hoeveelheid taken is te groot dus de computer crasht. Maar wat ook kan is dat de computer alle taken aangaat, maar deze op een veel tragere snelheid verwerkt. ZO gaat het dus bij mij nu ook. Ik krijg alle prikkels binnen maar schakel mijn hersenen in een lagere snelheid zodat ik mijn energie kan verdelen over alle prikkels.
Mijn vrouw viel het op dat ik erg sloom was en dat het net was alsof ik Oxazepam had ingenomen, wat dus niet het geval was.

Het bovenstaande is relatief, want een echte overdaad aan prikkels kan ik nog steeds niet verwerken c.q. hanteren. Als dat gebeurd dan kan ik nog steeds gefrustreerd raken en een woede/onmacht uitbarsting krijgen, maar het begin is er nu om te leren de prikkels hanteerbaar te maken.

Het gevolg van de bovenstaande manier van handelen is dat ik langer moe ben dan anders. Bij een overprikkeling en daarna uitbarsting ben ik misschien 2 á 3 dagen gespannen c.q. moe, en bij de nieuwe methode ben ik niet prikkelbaar maar wel enorm moe en dat kan wel 1 week duren. Gedurende ie periode moet ik proberen om niet weer overprikkeld te raken want dat kan ik dan niet hanteren omdat ik te moe ben. Maar het is nog steeds een voordeel t.o.v. het gespannen c.q. gefrustreerd raken.

Ik ben trots op mezelf, omdat ik dit geheel zelf bedacht en aangeleerd heb. Het gaat nog niet elke keer goed, maar ik ben er dan ook nog maar recent mee begonnen. Al doende leer ik.

Cursus, casemanager, 9 maandenbeurs

Zo.

Het is al weer even geleden dat ik wat op mijn blog gepost heb. Niet dat er niets gebeurt is, maar ik had er gewoon geen energie voor (nu eigenlijk nog niet maar ik wil toch wat kwijt). Dat is ook de reden dat ik niet op andere blogs gereageerd heb, dus dan is dat ook weer gelijk duidelijk.

Vorige week maandag ben ik gestart met de cursus "werken met eigen ervaring". De eerste cursusdag was een kennismakingsdag en tevens werden er groepsregels opgesteld door de cursisten. Afgelopen maandag is begonnen met het vertellen van de eigen ervaring, dat is niet verplicht maar wel zo fijn om te doen want dan weten de anderen ook wat voor persoon ik ben en wat mijn "problematiek" is.

Het was voor mij een heftige dag, omdat ik opgesloten zat in mezelf (op mijn eigen onbewoonde eilandje zeg maar. En ja ook al was ik op dat eiland dan nog was het onbewoond want ik was er maar tijdelijk en woon daar niet) en geen tot weinig contact kon maken met anderen. Tijdens de eerste pauze vroeg de cursusleidster of het wel lekker met mij ging, en die toenadering had ik net nodig van vanaf mijn onbewoonde eiland de boot te pakken naar het vaste land (mijn omschrijving van hoe het voelde).
Gelukkig stelde zij mij op mijn gemak en kon ik naar het "vaste land" toe varen.
Toen ik eenmaal op het "vaste land" was ging het een stuk beter met mij en kon ik actief deelnemen aan de cursus.

Dat ik zo in mezelf gekeerd was had te maken met mijn vermoeidheid omdat ik de dag ervoor de toekomstige kinderkamer geheel van behang en los zittend stucwerk ontdaan had en niet op mijn grenzen gelet had dus oververmoeid geraakt ben.

Ik heb mijn verhaal gedaan en er waren diverse vragen over autisme en hoe ik de dingen beleef en zie e.d. en daar heb ik antwoord op gegeven. De vraagstellers waren enorm blij met mijn duidelijke uitleg, dus dat heb ik goed gedaan.
Volgende week is er geen cursus ivm carnaval (waar ik overigens niets aan doe omdat ik het een onzinnig iets vind).

Vandaag had ik weer een gesprek met mijn hulpverlener, en als gelijk bij binnenkomst vertelde hij mij voorzichtig dat er een casemanager voor mij gevonden is na 2 jaar wachtlijst. Ik schrok er enigszins van ook al wist ik dat het moment ooit zou komen.
Ik wil eigenlijk helemaal niet weg bij mijn huidige hulpverlener, omdat wij exact op 1 lijn zitten en ik mezelf nog nooit zo fijn en veilig heb gevoeld bij een hulpverlener.
Het is een feit dat een casemanager van het autismeteam meer direct gerichte hulp kan bieden mbt vragen en oplossingen dan mijn huidige hulpverlener, maar toch voel ik een beetje pijn en verdriet dat ik hem moet gaan verlaten. Het is weer wennen aan een andere hulpverlener, en dan maar hopen dat wij op 1 lijn zitten. Tevens is het een hulpverleenster met een Turkse naam, en als er iets is waar ik niet tegen kan is het mensen die met een buitenlands accent spreken. Ik heb daar enorm veel moeite mee omdat het geen correct Nederlands is en niet "hoort". Ik loop nu wel erg ver op de zaken vooruit, want ik heb haar nog niet eens ontmoet maar het is wel iets dat mij bezig houd.

In maart hebben mijn huidige hulpverlener, ik en mijn toekomstige casemanager een gesprek om te kijken of wij bij elkaar passen. Daarna heb ik met de casemanager een paar individuele gesprekken, en als het dan "klikt" dan volgt er de overdracht van de ene hulpverlener naar de andere.
Ik heb er over gedacht om de casemanager gewoon af te wijzen, dan kan ik bij mijn huidige hulpverlener blijven, maar dat zou niet eerlijk zijn dus dat doe ik maar niet.
De tijd zal het leren hoe het allemaal zal gaan verlopen. IK VIND HET ENG, HEEL ENG, en het huilen staat mijn nader dan het lachen.

Morgen naar de 9 maandenbeurs in de RAI te Amsterdam, ben benieuwd of ik de drukte aan kan en of het leuk is.

Vakantie, op herhaling

N.a.v. onze deels mislukte vakantie (ook weer niet want toen is ons kindje verwekt ) gaan wij het eind maart weer eens proberen.

Dit maal gaan wij niet naar Zeeland maar naar de Veluwe, tevens gaan de honden weer mee en dit maal weer gewoon onze "vakantiekat" die geen problemen veroorzaakt (onvoorziene omstandigheden voorbehouden).
Het zal voorlopig de laatste maal zijn dat wij met z'n tweetjes (dieren niet mee gerekend) op vakantie kunnen gaan gezien de zwangerschap van mijn vrouw.

Wij hebben een huisje gehuurd (beneden woonkamer, keuken, 1 slaapkamer toilet en bad, en boven ook 1 slaapkamer, toilet en bad). Een bad is altijd handig om de honden in te wassen als ze smerig zijn .

Wij willen dan wat uitstapjes gaan maken naar b.v. Burgers Zoo, dan kunnen wij ook foto's maken en kan ik wat experimenteren met mijn nieuwe camera.

Hebben er veel zin in.

The Black Balloon

The Black Balloon

De zestienjarige Thomas Mollison (Rhys Wakefield) heeft het niet zo makkelijk. Hij schaamt zich voortdurend voor zijn familie en wordt tot overmaat van ramp ook nog regelmatig door zijn autistische broer in verlegenheid gebracht. Als zijn zwangere moeder (Toni Collette) in bed moet blijven krijgt Thomas samen met zijn vriendin de verantwoordelijkheid voor zijn autistische broer.

Bovenstaande film hebben mijn vrouw en ik een paar dagen geleden gekeken. In eerste instantie had ik zoiets van "weer al een autisme film", maar dit was een mooie film.
Het liet zien hoe een jongen in de puberteit worstelde met het autisme van zijn oudere broer.
Er zaten veel komische momenten in maar ook veel ernstige momenten, al met al een mooie film om te zien.