Zomaar twee plaatjes

Ik kwam twee plaatjes tegen waar ik hard om moest lachen.


Ozzy Osbourne die niet eens naar de wc kan gaan zonder hulp van zijn vrouw.


King Diamond als medewerker in een crèche.

Eigen plekje en overprikkeling

Gisteren heb ik mede dankzij de steun van mijn vrouw een moeilijk besluit kunnen nemen, ik heb een afspraak afgezegd met mensen die geëmigreerd zijn naar de USA en hier in Nederland op vakantie zijn en die wij al jaren niet gezien hebben en misschien ook wel weer jaren niet zullen zien. Tevens heeft mijn vrouw een afspraak afgezegd met iemand die voor haar belangrijk is (en dan dus ook voor mij), en dat vond ik het aller zwaarst.

Het is voor mij zo enorm moeilijk om voor mezelf op te komen ook al weet ik dat het enorm slecht voor mezelf is als ik zulke afspraken laat doorgaan. Ik ga dan bewust enorm over mijn grenzen om mensen te plezieren, waarmee ik dan de overprikkeling weer in stand hou of de (acceptabele) prikkeling die ik heb naar (onacceptabele) overprikkeling breng. Diep van binnen ben ik bang om mensen teleur te stellen en/of bang dat mensen boos worden of het niet begrijpen waarom ik de afspraak niet door kan laten gaan en dat ik mezelf dan weer moet verdedigen (zoals al heel mijn leven het geval is) door uit te leggen wat overprikkeling is en wat het met mij doet en dan maar hopen dat de mensen het snappen (wat meestal niet het geval is helaas).
Ik ben al ver gekomen in mijn leven, maar dit is het laatste moeilijke stukje dat ik MOET doorlopen om in balans te kunnen zijn denk ik. Al doende leer ik en gelukkig heb ik mijn lieve vrouw die mij volledig steunt en ook een spiegel voorhoudt waar ik dan in overleg met haar weer veel van leer. Tevens is onze hulpverleenster een persoon die voor ons van onschatbare waarde is zo goed is zij.

Ik bevind mezelf dus al bijna 3 weken tussen de fasen "sterk geprikkeld" en "overprikkeld" en ik kan het maar niet afremmen. Dat komt doordat ik teveel "hooi op mijn vork"...

Te veel hooi op zijn vork nemen,

d.w.z. te veel werkzaamheden op zich nemen, te veel willen doen; eig. meer hooi op zijn vork nemen dan men, zonder dat er iets afvalt, op den wagen of in de ruif kan leggen. Vgl. hiermede hij zal dat hooi wel op zijn gaffel krijgen, hij zal daar wel mee klaar komen. De uitdr. staat opgeteekend bij Tuinman I, 145: Hy neemt te veel hooi op de vork; Harreb. I, 331. In het Friesch zegt men: tofolle hea op 'e foarke nimme; hy hellet tofolle hea over 'e balke; Antw. Idiot. 1769: te veul hooi op zijn gaffel (of op zijn vork) steken, te veel willen doen.

Bron: www.dbnl.org

... heb genomen de afgelopen weken, en mezelf geen rust heb kunnen gunnen/geven.

Gisteravond was onze hulpverleenster op bezoek en hebben wij het hier ook over gehad. Wij hebben toen de fasen ingedeeld waaruit mijn overprikkeling bestaat (hierover in een later bericht meer). Tevens hebben wij het gehad over een eigen plekje hier in huis voor mij, waar ik mezelf volledig terug kan trekken als ik dat nodig heb om zo overprikkeling te voorkomen of te verminderen.
Ik heb al eerder geprobeerd een plekje te creëren maar dat plekje was toch niet wat ik nodig had en daarna heb ik er niet meer aan gedacht als zodanig (zorg te slecht voor mezelf). Volgende week krijgen wij ons nieuw bankstel binnen, en dan ga ik een van de twee bankjes die wij nu hebben, voor mezelf gebruiken en creëer ik op zolder een plek voor mezelf. Ik heb daar (draadloos en bedraad) internet en kan mijn laptop meenemen en dus muziek luisteren of films kijken e.d. als ik dat wil. Muziek is het belangrijkst iig.

Kijk er naar uit om op die manier een plekje voor mezelf te hebben waar ik volledig met rust gelaten kan worden. Ook met het oog op de toekomst is zo'n plek wenselijk. Een kind kan en zal ook voor veel prikkels zorgen, en als ik het dan op een gegeven moment nodig heb om mezelf terug te trekken dan kan ik dat doen (in overleg met mijn vrouw natuurlijk) en zo voorkomen dat ik overprikkeld raak of als ik al overprikkeld ben weer rust kan vinden in mezelf.

Er kleven nog wel wat praktisch dingen aan vast (bankstel moet omhoog en ik moet de server voorzien van stille ventilatoren die de harde schijven koelen, want dat ding maakt nu nogal wat herrie (lijkt wel een

ventilator qua geluid )), maar die zijn niet onoverkomelijk gelukkig.
Heb met mijn vrouw ook afgesproken dat zij mij dan in principe (uitzonderingen voorbehouden) niet stoort, en als ik mijn laptop mee heb naar boven dat zijn mij eventueel een bericht stuurt of anders intern belt met de telefoon zodat ik toch bereikbaar ben.

Accepteren van mijn "beperkingen" doet pijn.

Komende vrijdag zou ik met mijn schoonvader naar de Luchtmachtdagen gaan, maar helaas heb ik af moeten zeggen .

Het is de laatste tijd zo druk geweest voor mij, dat ik nog steeds te weinig energie heb om de prikkels (die ik die dag gegarandeerd op doe) te filteren. Het doet echt pijn dat ik die afspraak moest afzeggen, ik had mezelf er enorm op verheugd om samen met mijn schoonvader vliegtuigen e.d. te gaan kijken. Het is iets dat ik schitterend vindt (de straalvliegtuigen dan, want de propeller vliegtuigen vind ik maar niets), en waar ik echt naar uit keek.

Het accepteren van mijn "beperking" is iets waar ik al lang mee bezig ben maar wat niet op schijnt te schieten zo lijkt het voor mij. Het doet gewoon pijn op te realiseren dat ik sommige dingen niet (meer) kan, of niet meer kan doen zonder ruim van te voren mijn leven zo in te plannen dat ik er energie voor overhoud. Gelukkig heb ik geleerd van de afgelopen drukke periode en weet ik nu wat ik in het vervolg niet meer moet doen , maar toch doet het pijn dat ik vrijdag niet naar de Luchtmachtdagen toe kan.

De volgende keer plan ik het allemaal een stuk beter iig, zodat ik energie over heb voor dat evenement.

Bezuinigingen in de AWBZ, beangstigend.

Het kabinet heeft voor de geestelijke Gezondheidszorg weinig goeds in het vooruitzicht in 2009.

De grootste bezuiniging komt uit de Awbz-zorg: 1,1 miljard euro. Het kabinet kiest ervoor vanaf 2009 deze volksverzekering terug te brengen tot haar oorsprong: de werkelijk onverzekerbare zorg.

Begeleiding schrappen
Gevolg is dat er flink gesneden wordt in de huidige omvang van de Awbz en de meest in het oog springende maatregel daarbij is het schrappen van het onderscheid tussen ondersteunende en activerende begeleiding, Vanaf 2009 kunnen alleen de mensen die zonder begeleiding niet zelfstandig kunnen wonen of naar school kunnen gaan, nog aanspraak maken op de Awbz. In de praktijk betekent dit dat veel jongeren met autisme of adhd voor ondersteuning geen beroep meer kunnen doen op de Awbz.

Bron:Psy.nl

Fijn geregeld weer Nederlandse overheid, en maar snoeien op de begeleiding en ondersteuning van de kwetsbare groepen in Nederland, het zal de hoge heren in Den Haag toch niets uit maken want die hebben geld zat en die denken alleen aan hun eigen carrière e.d. zonder zich echt te bekommeren over de gewone mens (niet dat ik gewoon ben maar dat is weer een ander verhaal).

Als ik wat cynisch overkom dan klopt dat ook wel, ik ben heel mijn leven al aan het vechten om mezelf te kunnen handhaven in het leven, en sinds begin dit jaar heb ik eindelijk een voor mij passende hulpverleenster gevonden die werkelijk voor mij wonderen verricht. En straks als alle kabinetsplannen doorgaan dan houdt die hulpverlening voor mij op omdat ik het simpelweg niet meer kan betalen.

Eerst de medicijnvergoedingen die gekort werden, de tandartsvergoedingen, nu de AWBZ, waar houdt het op? Het terugbrengen van de volksverzekering tot de werkelijk onverzekerbare zorg is een vage omschrijving. Definieer onverzekerbare zorg? Bij de wet is elke Nederlander verplicht zich te verzekeren voor een basispakket, en daar zit dus al zorg in die VERPLICHT is en dus niet onverzekerbaar is. Totdat ze dat pakket ook weer verder gaan uitkleden en het verplichte basispakket een klucht is geworden.
Minister Rouvoet kondigt in zijn begroting aan kindermishandeling effectiever te willen bestrijden. Dan mag hij wel wat doen aan de bezuinigingen op de AWBZ, want dat is tenslotte ook kindermishandeling in de breedste zin van het woord vind ik.

Ik ben boos en bang tegelijkertijd. Ik ben sterk genoeg voor de rest van mijn leven en onze gezinsuitbreiding, maar soms ben ik geestelijk moe en prikkelbaar en dan raken zulke berichten mij enorm. Komt tijd, komt raad.

Ach ja overheid, ik neem nog wel een Oxazepam in die ik eind vorig jaar maar heb ingeslagen aangezien die ook niet meer vergoed worden nu en waar ik nog wel 3 jaar mee verder kan qua houdbaarheidsdatum. En bedankt.
Mijn ogen beginnen wat moet te worden nu, maar ik ben wel blij dat ik dit stuk frustratie van mij afgeschreven heb. Jeugdsentiment muziek opgezet en dat doet goed.

Tot later.

Cursus en sociale omgangsvormen

Sinds 2 weken doen mijn vrouw en ik een cursus "Samen Bevallen".

Wat is Samen Bevallen voor een cursus?
Samen Bevallen is een cursus die sinds 1983 bestaat en waar cursisten over het algemeen zeer tevreden over zijn. Het speciale is dat de partner alle cursusavonden mee komt en dat hij/zij, alle informatie krijgt die belangrijk is om te weten als aanwezige bij een bevalling. Bovendien leert de partner diverse vaardigheden waarmee hij/zij kan helpen en ondersteunen tijdens de bevalling. Er is ruim aandacht voor informatieoverdracht, het stellen van vragen, het bespreken van onzekerheden en het oefenen van ontspanning, ademhaling, houdingen, perstechniek, pershoudingen en massage.

De cursus op zich is leerzaam en de cursusleidster is een leuke en grappige vrouw die de zaken met dusdanig veel humor zonder de ernst uit het oog te verliezen uitleg dat iedereen het snapt.

Zoals altijd heb ik veel moeite met de sociale interacties in de groep. Ik weet mezelf geen houding te geven en als ik dan ook nog eens naast iemand op een bank moet zitten (was verder geen plek meer) dan voel ik mezelf enorm onveilig. Meestal ben ik stil en terug getrokken en laat alles aan mij voorbij gaan. Gisteren gebeurde dat ook maar ik had het in de gaten, ik ben toen bewust vragen gaan stellen (waar ik eigenlijk zo goed als het antwoord al op wist) om zo voor mijn gevoel een discussie of gesprek te starten. Dat viel blijkbaar in goede aarde (ik gebruik wat spreekwoorden in dit bericht ), want n.a.v. mijn vragen merkte ik dat anderen de uitleg daarop door de cursusleidster ook interessant vonden.

De cursusleidster heeft helaas een harde schelle stem, en aangezien ik al een paar dagen overprikkeld ben kon ik dat geluid niet filteren en kwam het keihard binnen in mijn hoofd en daar had ik veel last van. Gelukkig was de eerste (theorie en uitleg) helft van de cursusavond zo voorbij en konden wij bepaalde oefeningen in praktijk gaan brengen, dan is het meestal enorm rustig en wordt er weinig gepraat dus dat was rustiger voor mij.


Tijdens de pauze is er ruimte voor iedereen om een praatje te maken, en laat ik daar nu net problemen meet hebben. Ik merk dat ik nog steeds (al oefen ik de laatste tijd enorm veel) heel veel moeite heb met het contact opbouwen en vooral onderhouden met andere mensen, ik heb vaak het gevoel dat die mensen meer plezier in hun leven hebben omdat ze zonder meer met andere mensen kunnen omgaan. Dat doet wel eens pijn en vandaar dat ik hard aan het oefenen ben om juist wel contact te zoeken met mensen. Er zal altijd wel een stukje van mijn handicap aanwezig blijven (vooral wanneer ik moe en/of overprikkeld ben en mijn aangeleerde handvatten niet vast kan houden), maar ondanks dat het dan "gedwongen" aanvoelt ga ik toch het contact met andere mensen aan omdat ik niet als "vreemd" gezien wil worden.
Dit alles kost mij ENORM veel energie, en ik moet heel goed op mijn grenzen letten om overprikkeling te voorkomen.

Tot zover.