Een van onze katten had al sinds vorig jaar last van zijn nieren. Daar is hij dmv medicatie en speciaal voer telkens (op een paar ups and downs na) weer goed door de slechte periodes heen gekomen.
Hij is in korte tijd 7 ons afgevallen, en dat is best veel voor een kat die maar 4,3 kilo woog. Sinds gisteren kon hij bijna niet meer op zijn pootjes staan, en viel tijdens het lopen soms gewoon om net alsof hij dronken was.
Gisteravond heeft hij nog veel gegeten (wat hij anders nooit deed) maar vannacht rond 03:13 uur heeft hij alles weer eruit gegooid. Sindsdien is het in een snel tempo slechter gegaan, en wij hebben vanmorgen besloten om hem in te laten slapen.
Vanaf onze beslissing en sinds ik de afspraak met de dierenarts daarvoor gemaakt heb, heb ik de gehele dag lopen trillen. Dat werd steeds heftiger op weg naar de dierenarts toe. Het gekke was, dat een van onze andere katten een vogel gevangen had in de tuin en die mee naar binnen wilde nemen wat hij niet mocht. Hij heeft hem laten vallen en de onze zieke kat heeft die vogel gepakt en heerlijk op zitten eten in de tuin. Ik zie het maar zo dat hij een fijn galgenmaal heeft gehad (wat hij er overigens bij de dierenarts weer uitgegooid heeft).
Vanaf het moment dat wij naar de dierenarts reden kreeg mijn vrouw het heel erg zwaar en kon haar tranen niet bedwingen, en toen de kat onder narcose ging en de definitieve eind medicatie kreeg was het helemaal alle remmen los mbt haar emoties. Ik had het er zelf ook heel moeilijk mee, want ik voelde van alles maar ik weet niet wat. Mijn hoofd voelde aan als een ballon die zo hard was opgeblazen dat hij elk moment kon klappen. De tranen kon ik nog net onderdrukken, maar niemand kon ze zien omdat ik zoals gewoonlijk mijn zonnebril op had. Ik heb veel moeite moeten doen om het niet uit te schreeuwen daarbinnen van onmacht en verdriet, en dat veroorzaakt nu chaos en onrust in mijn hoofd, maar dat gaat wel weer over.Ik verging van de pijn in mijn hoofd vanwege de chaos die de emotiestorm bij mij opriep. Ik heb de kat geaaid tot na zijn dood en heb afscheid van hem genomen (had ik eigenlijk 's middags in de tuin al gedaan, want ik was op het gras gaan liggen en hij kwam boven op mij liggen en ik heb een eenwegsgesprek met hem gehad om mijn gevoelens jegens hem te uiten. Niet dat ik verwacht dat hij er ook maar 1 woord van verstond, maar misschien voelde hij mijn intentie).
Wat ik allemaal gevoeld heb weet ik niet, maar het leek op verdriet o.i.d. en het deed verdomd pijn geestelijk gezien. Later heb ik mijn emoties geblokkeerd om zo mijn vrouw te kunnen steunen die het er enorm moeilijk mee had. Nadeel daarvan is dat ik nu niet meer bij mijn emoties kan, maar misschien is dat maar goed ook want ik heb op een waardige manier afscheid van hem genomen en ik weet dat wij de juiste beslissing hebben genomen.
Kan wel zeggen dat dit de moeilijkste beslissing in mijn leven is geweest tot nu toe.
Welterusten lieve vriend, ik zal jou nooit vergeten. Wij waren altijd twee handen en 4 pootjes op een buik.
Laatste maal dat hij op mijn buik ligt terwijl wij nog even samen knuffelen terwijl ik op het gras lig:
.
