Goed nadenken over mogelijke studie of vrijwilligerswerk

Sinds dat ik mijn vorige post geplaatst heb, heb ik al redelijk veel ondernomen mbt een mogelijke opleiding. Ik ben naar een ervaringsdeskundige begeleider geweest om alles te bespreken, ik heb deelgenomen aan een brainstormsessie van het Centrum Autisme voor Volwassenen van het GGzE om zo mee te kunnen denken en mijn netwerk en ervaring te vergroten, ik heb contact gemaakt met het UWV en ik heb contact gelegd met iemand die mij goed kan helpen met betrekking tot een stageplek zoeken bij het GGzE en begeleiding bij het UWV mbt het aanvragen van een studie.
Ik heb dus in principe al veel voorwerk gedaan, en moet nu afwachten op wat het UWV te melden heeft.
ALLEEN, ik ben bang geworden.

Na de brainstormsessie ben ik geestelijk 2 dagen uitgeput geweest, en het was niet eens erg druk tijdens de sessie omdat wij in groepjes van 4 en 5 personen verdeeld werden. Ik ben dus bang om stage te gaan lopen ergens en ineens te moeten gaan werken zeg maar. Ik hoor de woorden van de ervaringsdeskundige begeleider nog in mijn hoofd "zou jij niet eerst vrijwilligerswerk gaan doen zodat jij kunt wennen aan "werken" en dus geen verplichtingen hebt?". Ik heb tegens haar gezegd dat ik het liefst gelijk met de opleiding begin omdat ik geen tijd wil verspillen/verliezen. Maar nu ben ik daar toch over aan het twijfelen, en denk ik dat ik misschien toch beter eerst vrijwilligerswerk kan gaan doen en dan volgend jaar misschien met de opleiding starten zodat ik kan "wennen" aan werk en op die manier kan kijken waar ik wel of niet tegen kan qua mogelijke werkdruk. Sinds dat ik gemerkt heb dat ik nog steeds niet genoeg energie heb om "normaal" te kunnen functioneren binnen een bedrijf, ben ik enorm gespannen en prikkelbaar en dat is niet goed want dat kan mij weer onderuit halen.

Het is echt iets voor mij om ergens gelijk met beide voeten in te springen (gezegde), en nu ben ik bang voor gezichtsverlies omdat ik al gezegd en aangegeven heb te willen gaan studeren en misschien toch eerst kies voor vrijwilligerswerk. Ik weet dat het beter is dat ik eerst rustig aan en zonder verplichtingen iets ga doen mbt werk en dan van daaruit doorstroom naar misschien een opleiding, maar ik vind het een gezichtsverlies als ik nu niet ga studeren.

Ik ga goed naar mezelf luisteren en dan een beslissing maken.

M.b.t. het UWV, ik heb die impulsief vorige week donderdagmiddag gebeld voor een afspraak met een arbeidsdeskundige over een mogelijke studie, en ik zou binnen 24 uur terug gebeld worden. Maar zoals het het UWV betaamd ben ik tot op heden nog steeds niet gebeld, zelfs niet nadat ik vrijdagmiddag zelf maar gebeld heb om te vragen waarom ik niet gebeld werd en men daar een aantekening van gemaakt heeft dat ik toch echt gebeld zou moeten worden. Ben benieuwd of ze nog wel eens gaan bellen, ik blijf er iig niet meer voor thuis.

Ik ben nu bang dat het UWV mij toch wil spreken ondanks dat ik misschien nog 1 jaar wl wachten met de studie, en mij dan aan het werk wil zetten.

Angst voor verandering (mbt studeren en werken)

Ik ben al ruim 1 jaar aan het denken om iets met mijn ervaring te gaan doen voor andere cliënten in de GGZ. Sinds enige tijd ben ik dan ook deel gaan uitmaken van een werkgroep binnen het GGZ die inventariseert wat er nog nodig is voor mensen met autisme en wat er al mogelijk is, en op die manier proberen wij samen met het GGZ cursussen e.d. te ontwikkelen om hen te ondersteunen.
Ik ben even gestopt met de werkgroep omdat ik mezelf 1 week had laten opnemen ivm een crisissituatie, maar ondertussen gaat het dusdanig goed dat ik afgelopen week mijn aanwezig zijn hervat heb.

Nu komt het volgende.

Punt 1.
Deze week is er een brainstorm middag met diverse hulpverleners om diverse dingen uit te kristalliseren en dus daadwerkelijke ideeën op papier te zetten waar mee gewerkt kan worden. Dit vind ik best wel eng omdat ik het gevoel heb als cliënt tussen de hulpverleners te zitten, terwijl dit dus eigenlijk niet het geval is en ik als "collega" gezien moet worden. Dit vind ik zo'n enorm rare gedachte dat ik al een aantal dagen bezig ben met "omschakelen" van cliënt naar "collega" zeg maar. Voelt vreemd aan en maakt mij een beetje onzeker omdat ik niet weet of ik wel kan bijdragen gezien hun ervaring en opleiding die ik dus niet heb. het enige dat ik heb is mijn persoonlijke ervaring en dat niet eens op hulpverleners vlak. Ik zie wel hoe het zal gaan en probeer er "leeg" heen te gaan zodat ik wel zie wat mij overkomt.

Punt 2.
Ik ben afgelopen week naar een voorlichtingsochtend geweest mbt de opleiding SPW4 (Opleiding volwassenenwerk voor ervaringsdeskundigen (hier een soort voorbeeld)), wat enorm interessant was. Ik ben er zelf over aan het denken om die opleiding te gaan volgen omdat het mij enorm fijn lijkt om dus iets voor mensen met autisme te betekenen binnen het GGZ.
Alleen, hoe langer ik er over nadenk hoe enger het wordt. Ik moet dus een stageplek hebben (die ik overigens in principe al heb en die ook mijn studie betaald) waar ik 20 uur per week in de praktijk leer, en 1 dag per week ga ik 7 uur naar school. De opleiding duurt 2 tot 3 jaar. Van niets (want ik doe nu buiten het opvoeden van onze dochter e.d. niets) naar in een keer zoveel vind ik dood eng. Ik weet hoe het kan gaan als ik overprikkeld raak en daar ben ik dus ook bang voor. Lezen is voor mij lastig omdat ik de letters al snel zie dansen in de (school)boeken en het wordt dus een enorme opgave. De opleiding op zich lijkt mij schitterend, mede omdat ik dan weer uit de thuis situatie ben en mezelf kan gaan ontplooien, alleen die verdomde angst om het niet aan te kunnen ivm overprikkeling blijft aanwezig.
Toch de komende week maar eens met mijn hulpverleners over hebben, want ik wil het eigenlijk enorm graag.