Voeding en overprikkeling

Gisteren waren mijn vrouw en ik aan het praten over voeding en ADD/ADHD. Het is wetenschappelijk bekend dat sommige kleurstoffen voor hyperactiviteit kunnen zorgen:

Kleurstoffen en conserveermiddelen maken kinderen hyperactief (BBC 6 September 2007)
Het is dus echt waar. Er is een verband tussen kleur-, geur- en smaakstoffen en hyperactiviteit. Dat blijkt uit een studie door Southampton University in opdracht van de Britse voedselautoriteit FSA.
In de studie, die binnenkort verschijnt in The Lancet, kregen kinderen een frisdrank zonder additieven, een frisdrank met ongeveer evenveel additieven als een kind dagelijks binnenkrijgt, of een frisdrank met hoge concentraties E-nummers. [The Lancet DOI:10.1016/ S0140-6736(07) 61306-3]
De hoge concentratie E-nummers verhoogden de mate van hyperactiviteit bij de twee groepen proefpersonen die de onderzoekers gebruikten: 153 gewone kinderen van drie jaar, en 144 gewone kinderen van negen jaar. Bij de oudere
kinderen verhoogde ook het drankje met de 'normale' concentratie E-nummers de mate van hyperactief gedrag.
Door de kleurstoffen vertoonden de kinderen tien procent van de verschijnselen die je normaliter verwacht van ADHD-kinderen.
De FSA heeft de resultaten van het onderzoek al besproken met de industrie. Die zegt dat het onderzoek niet klopt. "The tests did not represent how additives are used normally."
Dat klopt wel een beetje. De onderzoekers gebruikten combinaties van de kleurstoffen sunset Yellow (E110), tartrazine (E102), azorubine (E122), Ponceau 4R (E124), Allura Red (E129), Quinoline Yellow (E104) en het conserveermiddel natriumbenzoaat (E211). E211 zit in softdrinks, terwijl de kleurstoffen vooral in snoep - zoals winegums - en gebak zitten.
Tartrazine (E102), azorubine (E122), Sunset Yellow (E110), Ponceau 4R (E124) en Allura Red (E129) zijn azo dyes [food-info.net]. Het zijn verbindingen die bestaan uit aromatische ringen, die door dubbelgebonden stikstofatomen bij elkaar worden gehouden.
Studies hebben al vaker gesuggereerd dat de combinatie van benzoaat en azo dyes verkeerd uitpakt voor kinderen met hyperactiviteit.
Quinoline Yellow (E104) is wel een kleurstof, meer geen azo dye.
De gevonden effecten zijn statistisch significant, maar zo zwak dat het niet mogelijk is om met een dieet ADHD te genezen, aldus de Britse ADHD-steungroep ADDISS. "While in some cases, a poor diet could make ADHD even worse, a better diet is not going to make it much better."
Andrew Wadge van de FSA is iets stelliger. "If a child shows signs of hyperactivity or ADHD, then eliminating the colours used in the Southampton study from their diet might have some beneficial effects. However, we need to remember that there are many factors associated with hyperactive behaviour in children. These are thought to include genetic factors, being born prematurely, or environment and upbringing."
Het onderzoek bevestigt de bezorgdheid over kleurstoffen in de voeding, schrijft The Guardian. [The Guardian September 6, 2007] Die begon dertig jaar geleden, toen de Amerikaanse allergoloog Benjamin Feingold ontdekte dat additieven - en trouwens ook aspirine-achtige verbindingen in fruit en groenten - concentratiestoornissen
veroorzaakte. Zijn onderzoek werd toen afgekraakt, omdat het methodologisch niet deugde.
Dat belette Feingold er niet van om zijn Feingold-dieet - zonder synthetische kleurstoffen en natuurlijke salicylverbindingen - als een middel tegen hyperactiviteit naar voren te schuiven. In 1979 verscheen zijn boek, The Feingold Cookbook for Hyperactive Children, dat ouders op het hart drukt hun kinderen geen kunstmatig gekleurde vleeswaren als Lucheon Meat, frisdrank en cakes meer te geven.
Achteraf was Feingold dus misschien toch niet zo'n grote mafkees als wetenschappers dachten.
Het onderzoek is een vervolg op de Isle of Wight-studie van de FSA. [eatwell.gov.uk] Uit dat onderzoek werd echter niet duidelijk of kleurstoffen nou wel of geen effect hebben op hyperactiviteit.
Update: Naar aanleiding van de Lancet-publicatie heeft de EU de voedselautoriteit EFSA gevraagd de studie te beoordelen. [ANP 6 september 2007] Brussel wil weten of het de regelgeving moet aanpassen.
[ADHD-tieners reageren 'wonderbaarlijk goed' op visolie]

Bron

Ik vertelde haar dat ik hyperactief word van het eten van winegums en ander fel gekleurd snoep, drop en bepaalde (vaak vooral goedkope) frisdranken. Zo kan ik ook enorm hyper worden van suiker als ik daar behoorlijk wat van tot mij neem. Het is al een begin als ik die dingen niet meer tot mij neem, iig niet het snoepgoed en de frisdrank en het suiker proberen te minderen. Ik heb al veel eerder gedacht over het gaan innemen van visolie, maar daar is de werking (nog) niet van bewezen en om zo maar te gaan experimenteren daar voel ik niets voor.

Kinderen en drukte

Vanmorgen zijn wij met z'n drietjes (ik, mijn vrouw en onze dochter) naar de verjaardag van de dochter (die 2 jaar is geworden) van een goede kennis van ons geweest. Wij werden hartelijk onthaald en het was gezellig en fijn daar. Iets na ons kwam er een nog iemand binnen en die had haar twee zoontjes (1 en 2 jaar oud) bij, en dat maakte het nog gezelliger.

Op een gegeven moment ging het meisje met de jongens (voornamelijk de oudste) spelen, en de woonkamer was al snel omgetoverd in een "smijt hier het speelgoed en de duplo maar neer" kamer . Schitterend om te zien hoe kinderen zich zo kunnen vermaken met herrie en rommel maken .

De geluiden waren voor mij erg pijnlijk, mede omdat ik door de onrust in mijn hoofd bijna niets kan filteren. Maar ondanks de harde geluiden heb ik genoten van de spelende kinderen. Dit was voor ons al een overwinning om bij iemand op bezoek te gaan waar wij nog nooit geweest waren, maar voor mij was het een overwinning omdat ik wist dat er lawaai gemaakt zou (kunnen) worden door de kinderen en toch ben ik juist daarom ook wel gegaan. Tenslotte wordt onze dochter ook steeds ouder en die zal straks ook gaan spelen en vriendjes of vriendinnetjes op bezoek krijgen die komen spelen, en dat wil ik haar echt niet ontnemen omdat ik niet tegen de prikkels kan.

Na zo'n 1,5 uur zijn wij weer weggegaan en wat boodschappen gaan doen, en toen merkte ik pas goed hoe de geluiden mij uitgeput hadden. Ik was prikkelbaar en kon weinig prikkels verdragen, maar dat heb ik goed kunnen opvangen. Toen wij thuis waren ben ik later nog een tijdje gaan slapen om wat tot rust te komen en dat was een goede beslissing.

Dit was een goede oefening voor later